Archive for November 2013

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය [7 කොටස]



මෙපරිද්දෙන් ගෙවුනු තවත් අඩ මසක් අවසානයේ මටත් අන් අයට මෙන්ම අපොස සාමාන්ය පෙළ විභාගයට මුහුණ දීමට සිදු විය. විභාගය එතරම්ම අමාරුවක් නැතත් එහි ගුන අගුන කියා ඔබව වෙහෙසට පත් කිරීමට මම ඉදිරිපත් නොවෙමි. උත්පලා ඒ දිනවල සිටියේ මොකක්දෝ අමුතු ස්වභාවයකිනි. එහෙත් විභාගය අවසන් වූ දිනයේ ඈ තුලින් මෙම ඇල්මැරුණු ස්වභාවය වඩාත් විද්යාමාන විය. මුලදී මම සිතා උන්නේ ඒ ඇගේ විභාගය නිසා සිතේ ඇති වූ නොපහන් බවක් බවයි. එහෙත් ඈ විභාගය අවසානයේදීත් සිටි ඩෙස් එකටම ඔලුව තියාන උන් නිසා මම ඈ වෙත ගියෙමි. පව්! විබාගෙ හොදට කරන්න බැරි වෙන්න ඇති.

"උත්පලා"

ඈ අපහසුවෙන් මෙන් ඔලුව එසවූවාය. 

"ඕ දසිත්"

"ඇයි මේ? විබාගෙ ඉවර උනත් සතුටක් නෑ වගේ?"

"මට ටිකක් අමාරුයි දසිත්"

මම බිය වීමි.

"ඇයි උත්පලා මොකෝ අවුල?" 

"නෑ දසිත් දැන් දෙතුන් දවසක ඉදන්ම මගෙ ඔලුව රිදෙනව හරියට"

"ඉතින් බෙහෙත් ගත්තෙ නැද්ද?"

"ගත්ත! අඩුවක් නෑ.... මම අම්මට කිව්වෙත් නෑ අඩු නැතිය කියල.... දැන් නැගිට ගන්නවත් බැරි තරමට අමාරුයි"

"අපොයි පෙනඩෝල් දෙකක් ගෙනැත් දෙන්නද?"

"එපා බීවා"

"කාලද ඉන්නෙ?"

"නෑ දසිත් කන්න බෑ"

"එනව මෙහේ කන්න, කන්නෙ බොන්නෙ නැතුව ඉන්නකොට ලෙඩ වෙන එක අහන්න දෙයක්ද"

"අනේ එපා දසිත් කන්න බෑ වමනෙට එනවා"

"එහෙනම් එන්න ගෙදර යමු! මමත් එන්නම්, තනියම යන්න එපා"

"හ්ම්ම්ම් තෑන්ක්ස් දසිත්"

"ඈට ගෙනයෑමට එතරම් දෙයක් තිබුනේ නැත. ඇගේ ෆයිල් කවරයත් අනෙක් ආම්පන්නත් මම මගේ ගමන් මල්ලට ඔබා ගතිමි. ඈ හෙමිහිට නැගිට ඇවිදින්නට පටන් ගත්තාය. එහෙත් ඒ බොහෝ අපහසුවෙනි. 

"ඇයි ලමයෝ අමාරුව හංගන් හිටියේ.... අම්මටවත් කියන්න තිබුනනේ"

"බෑ දසිත් එයාට තවත් කරදර කරන්න බෑ නේ"

ඈ සිතන්නේ කෙතරම් වෙනස් විදියටද? සිය මව වෙනුවෙන් මෙතරම් වදවක කෙල්ලක් දුටුවාමය.

"අදම යන්න ආයෙමත් ඩොක්ට කෙනෙක් හම්බවෙන්න"

"නෑ දසිත් ඕන නෑ තව ටිකකින් ඕක ඇරිල යාවි"

"නෑ නෑ මම ඔයාලගෙ අම්මට කියනව, නැත්නම් ඔයාට නැගිට ගන්නවත් බැරි වේවි"

හදිස්සියේම ඈ වැටෙන්නට ගියාය, මම ඇගේ උරහිසින් අල්වා කෙලින් කලෙමි.

"ඔය බලනව ඔයා ගින්දර වගේ රත් වෙලා. හොදටම උණනෙ...... හ්ම්ම් හ්ම්ම් යමු යමු"

මට උත්පලා ගෙදර ඇරලන්නට යෑම නිසා අද විබාග අවසාන "ෆන්" එක ගන්නට නොහැකි විය. මම ඒ බවක් කල්පනා නොකල්ද උත්පලා ඒ ගැන විමසුවාය.

"අනේ දසිත් මන් හන්ද ඔයාට අද දවසෙ ෆන් එකත් නැති උනා නේද"

ඇගේ දුක්බර මුහුණ මා ඉදිරියේ වෙයි.

"ෆන් එක වගේද ලමයෝ ඔහෙගෙ ජීවිතේ?"

ඈ කිසිත් නොකියා බිම බලා ගත්තාය.

ඔයින් මෙයින් අප උත්පලාගේ නිවස අසලටම පැමිණ සිටියෙමු. එහෙත් ඇගේ අම්මා රාජකාරි සදහා පිටත් වූ බව මට මතක් වූයේ පසුවයි. 

"උත්පලා ගෙදර කවුරුත් නෑ නේ? එන්න අපේ ගෙදර යමු. අක්ක බලාවි ඔයාව"

"ඕන නෑ දසිත්, මම ඉන්නම් මට අවුලක් නෑ"

"මෙන්න මෙහෙ එනව, ඔඅලන්න ඔයාගෙ මූනෙ හැටි, හොදටම අසනීප පාටයි"

මම කෙසේ හෝ ඈ ඇදගෙන අපේ නිවසට ගියෙමි

---------------------------------------------------------------------------------


Friday, November 22, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

"නෑ තාම නම් එයා එන්නෙ අයිතියක් නැතුව. අනේ මන්ද.. සමහර විට අයිතිකාරියක් වෙන්ඩත් ඉඩ තියෙයි" - උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය [6 කොටස]




පාසල් වාර විභාග ඇරඹීමට ප්‍රතම පවත්වන විශේශ දේශන මගහැරීම පිලිබදව මම කනගාටු නොවීමි. මන්දයත් එයින් ලැබෙන ඵලදායීත්වය ඉතා මද බැවිනි. අක්කාද, අම්මාද, තාත්තාද මෙසේම සිතීම නිසා මට සැලසුනු සෙත අපමණය. එහෙත් එදින නිවසට යන අතරේ මම උත්පලා ගැනද කල්පනා කලෙමි. ඈට යන්නට සිදු වනු ඇත, විකාරයකි. ඈ කැමති නැත. එහෙත් ඇගේ මව කැමතිය.  එය අසාදාරණය. කෙසේ වුවද අක්කාට මේ ගැන කියා ඈට කැමැති දේ කරන්නට අවස්තාව සලසා දීමට මට සිතුනි. කිමදැයි නොඅසන්න දයාබර පාඨකය, මම එසේ සිතුවෙමි!

මා නිවසට යන විටත් අක්කා පන්ති ගොස් නැවත් පැමිණ සිටියාය. උසස් පෙළ කලා විශයන් හැදෑරූ ඇයට එතරම් ද්ගු වේලාවක් පන්ති වල රැදී සිටීමට සිදු නොවිනි. ඒවා පැයක් ජෝක් කර අනිත් පැය නෝට් දෙන පන්තිය. අක්කා සාලයේ කකුල් දෙකත් පුටුවක් උඩ තබාගෙන සංගීත වැඩසටහනක් නරඹමින් සිටී. මම ඈට මා ආ බව කියා කාමරයට ගියෙමි. නාකියාගෙන, දහවලට කෑම කා අනතුරුව මම පාඩම් කලෙමි. අක්කා කතාවට අල්ලා ගැනීමට හොදම අවස්තාව උදාවන්නේ ඈට පේන්නට ටිකක් මහන්සිවී පාඩම් කල විට බව මම දනිමි. සුපුරුදු පරිදි අක්කා සවා හතරට පමණ කාමරයට එබිකම් කර,

"මල්ලී තේ හදන්නද?" යි ඇසුවාය.

"හාකෝ" මම කීවෙමි.

ඈ යලිත් ආවේ සුපුරුදු බිස්කට් ටින් එකත් මගේ තේ එකත් රැගෙනය. 

"ආ මේං"

"ඔන්න ඔහෙන් තියන්ඩකො"

"බීල ඉන්නව මේක, නිවිල තියෙන්නෙ හොදටම"

"අක්ක බිව්වද?"

"හ්ම්ම්ම්"

"මේ"

"ඔව්?"

"ප්‍රශ්නයක්"

"මොකක්ද? ඈ? ගනන් ටික හදල ඕනද? නෝට් එකක් ලියල ඕනද? පුහ්! හිතේ ඇති කොරගන්ඩ"

"නෑ එහෙම එකක් නෙවී"

"එහෙනම්? කසාද බදින්න ඕනද?"

"නෑ බං"

"එහෙනම්"

"උත්පලා......."

"අහා! උත්පලා..... ඇයි ඒකි බැන්නද? ගැහුවද? නැතනම්...?"

"නෑ නෑ... එයා අක්කට කියන්න කිව්ව"

"මොකක්ද?"

"එයාට සෙමිනාස් වලට ය්න්න බැරිලු අක්කේ" මා පැවසුවේ පුංචි දුක්බර මූනක් මවාගෙනය. අක්කා මා දෙස බලා සිනහ වූවාය.

"ඉතින් මට මොකක්ද කරන්න කියන්නේ?"

"මේකයි, ඔයා කියන්න ඕන උත්පලාගෙ අම්මට ඔය සෙමිනාස් වලින් වැඩක් නෑ කියල"

"එතකොට?"

"උත්පලා කීව එයා ඒ දවස් ටිකේ මේ පැත්තෙ එනව කියල, ඔයාගෙන් මොනවද අහගන්ඩ තියෙයි කීවෙ"

"අහ්! පව් නේද මල්ලියේ?"

අක්කා කීවේ අමුතු මුහුණක් මවා ගෙනය. මට ඇල්ලුවේ නැති එම බැල්ම මොකක්දෝ පුංචි සැකයක පෙරනිමිත්තක්දැයි මට සිතුනි.

"ඔව් ඔව්! ඔන්න එයා කියන්ඩ කීව. මම කිව්ව. එච්චරයි ඈ"

"මේ"

"ඇයි?"

"කියනව මට, ඒ කෙල්ල මෙහෙ එනවට ඔයා ඇයි ඔච්චර කැමති?"

මම උඩ ගියෙමි. හෑ!!!!!

"නෑ අක්කෙ! මගෙ කැමැත්තකුත් නෑ, අකමැත්තකුත් නෑ. අනික එයා මගෙ යාලුවා. අක්කගෙත්. නෙහ්? ඉතින් එයාට මෙහෙ එන්න අයිතියක් තියෙනවනේ"

"නෑ තාම නම් එයා එන්නෙ අයිතියක් නැතුව. අනේ මන්ද........ සමහර විට අයිතිකාරියක් වෙන්ඩත් ඉඩ තියෙයි"

කියූ අක්කා ඔච්චම් සිනහවක් පා තේ කෝප්පයද රැගෙන පැන දිව්වාය

මම ඈ සොයා නොගියෙමි. අක්ක කිව් ඇනුම්පදය මට තේරුනේ විනාඩි ගනනක් ගතවූ පසුය. උත්පලා සහ මම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්තයෙන්ම හොද යහලුවන් වීමු. එකිනෙකාගේ දුකේදී සැපේදී ලගින් සිටීම හැරුණු කොට වෙනත් කිසිවක් අප කර නැත. අක්කා මෙය තේරුම් ගත් ආකාරය මටද අවබෝද නොවේ...... ඕන වස්තරයක් කියා මම පාඩම් කරමි.....

එදින අක්කා නැවත් මට හමු වූයේ සවසය. මම ඇගෙන් මොකක්දෝ රසාස්වාද පාඩමක් අහගනිමින් සිටියෙමි. නිවසේ බෙල් එක වැදුනි. ඒ අම්මා හෝ තාත්තා වන්නට බැරිය. මන්ද ඔවුන්ගේ ආගමනයට තවර්හ් හෝරාවකටත් වඩා කාලයක් තිබේ. 

"මල්ලි බලනවකො ක්ව්ද කියල"

මම ඉදිරිපස දොර විවර කලෙමි. ඔබට සිතාගත හැකිද? එහි වූයේ උත්පලාය.

"දසිත්"

"ඒයි! මොකෝ මේ හවස් වෙලා මේ පැත්තෙ?"

"ශුහ්! අහන්නෙ මොකෝ අයිතියක් තියෙන්වනේ එන්න:"

මළා! මේකිත් මට චාටර් කරනවනේ. මා අක්කාට කිසිත් නොකිවානම් හොදය. අනුමානයක් නැත අක්කා උත්පලාට කෝල් කර ඇත.

"හා හා එනවකො ඇතුලට, මැට්ටි"

"කෝ දසිත් අක්ක, එයා මට කිව්ව එන්න කියල මොකක්ද සිංහල පේපර් එකක් දෙන්න කියල. අපේ අම්මත් දැන් ඒවි මෙහෙ මාව එක්ක යන්න. මම අම්මට කිව්ව වැඩ ඇර්ල එනගමන් මාව එක්ක යන්න කියල මෙහෙන්"

"අර ඉන්නෙ අක්කනම්"

අක්කා කොතරම් කපටිද? එක ගලෙන් කුරුල්ලො දෙන්නයි. මාවත් චාටර් කර, මගේ කලිසම පා කර හැර, අනතුරුව ඈ විසින්ම උත්පලා ඉල්වූ උදව්ව ඉටු කරන්නට යයි. 

මම අක්කා වෙත නැවත ගියමි. අක්කා උත්පලා අතට ප්‍රශන පත්‍රයක් දී, මා දෙස බලා කුප්ප හිනාව පා අනතුරුව මට පාඩම නැවැත්වූ තැන සිට නැවත ඇරඹුවාය. මගේ සිත තිබූයේ පාඩම තුල නම් නොවේ. අක්කා මීලගට කරන්නට යන දේ පිළිබදවය!!!!


---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට.............

---------------------------------------------------------------------------------


Monday, November 11, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

"මොකෝ මගෙ බත් රහ නැද්ද? කෑවම ඇග කසනවද?" :: උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය [5 කොටස]



එදින සුපුරුදු සදුදා දිනයකි, පාසල් නිවාඩුව අවසන් වී සතියකුත් ඉක්ම යාමට පෙර සාමාන්ය පෙළ සදහා විශේශ ඇගයීම් පැවැත්වීමටත්, විශේශ දේශන කීපයකට සහබාගී වීමටත් අපට සිදු වන බව පන්ති බාර ගුරුවරයා දැනුම් දුන්නේය. ඉදිරි පෙළ අපමණ අමන්දනන්දයටත් පසු පෙළ තවත් හොද නින්දක් පිලිබද සිහිනයක ගල්වාලූ ඒ කතාව මාද අසා සිටියේ අලස බවිනි. මන්ද අක්කා විසින් කියා ඇති තොරතුරු වලට අනුව අප පාසල මෙහෙයවන මෙම දේශන වලට වඩා ගෙදරට වී පාඩම් කිරීම වටිනා බව මතක් වීමෙනි. ගුරුවරයා පිටව ගියද මීලග කාලච්චේදයට කිසිවකු නොපැමිණීම නිසා බොහෝ දෙනා පන්තියෙන් පිටත්ව ගොස් තිබුනි. මම සමග උන් මිතුරන් දෙදෙනාද "ගෙදර" නොහොත් කැම්ටිම බලා පිටත් උවද මොකක්දෝ විශයක අනිවාර්ය ගෙදර වැඩ වගයක් කිරීම සදහා මම නැවතුනෙමි.  පන්තිය පාලුය එහෙත් ඉදිරි පෙළ වළ නොබහින් උන් නම් සිටී. උන්ගෙන් වැඩක් නැත. සාමාන්ය පෙළට තව මාසයකි. වැඩ කල යුතුය. නැතහොත් මුට්ට කර ගැහිය යුතුය. මම උත්පලා දෙස බැලීමි. ඈ පන්තියේ නැත. කොහේ හෝ ගොසිනි. මම පයිතරගස්ගේ කුනුහරුප ප්‍රමේයක ගනනක් තුලට එබුනෙමි. 

විනාඩි දහයක් පමණ ගත වන්නට ඇත. විවේක කාලය එළබෙන්නේ මෙම කාලච්චේදයෙන් පසුවය. මම වටපිට බැලීමි. උත්පලා මා දෙසට පැමිණියාය. ඈ කිසිදු බියක් සැකක් නොදක්වා මා ඉදිරියෙන්ම වාඩි වූවාය. "හරියට අයිතිකාරි වගේ" මම ආඩම්බර වීමි.

"දසිත්"

"ඕ"

"ආ"

"හ්ම්ම්ම් මොනාද?"

"අත අල්ලනවකෝ පැහෙන්නෙ නැතිව"

මම අතක් ඈ දෙස දිගු කලෙමි. 

"ආ කනවා"

මම ඈ මා අත තැබූ කිරිටොපිය කටේ දා ගතිමි.

"කෝ?"

"මොනාද?"

"ස්තූති කිරීම"

"අහා! තෑන්ක් යූ වේවා ලමයා"

ඈ සිනහ වූවාය. කොහෙන්දෝ පිපුණු මලක් මෙනි. ඈ ඒ තරමට ලස්සනය. කොහෙන් හෝ බඹරෙකු පියාඹා ආවොත්? අනේ පව්!

"මොනාද හලෝ කරන්නෙ?"

"ගාණක් හදනවා"

"ඒක මට පේනව මැට්ටෝ"

"එහෙනම් ඇහුවේ"

"නිකම්"

"කතා කරන්න දෙයක් ඇත්තෙම නැද්ද?"

"නෑනෙ අනේ, මේ ඒක නෙවී නැද්ද ෆිල්ම් එකක්වත්"

"මොන ෆිල්ම්ද හලෝ මේ විබාග කාලේ, මට අක්ක ටීවී බලන්නවත් දෙන්නෙ නෑ"

"පව්"

"නැතුව"

ඈ නිහඩ වූවාය. ඒ සිනාවක් මුවග රදවාගෙනය. මන්දැයි මම නොදනිමි. මා ඉදිරියෙන් ඉදන් ඈ ඈත බලා සිටී. 

"මේ අර සර් කීව සෙමිනාස් වලට ඔයා එනවද?"

"නෑ"

"ඇයි?"

"අක්ක මට කීව ඒව එච්චර වැඩකට ඇති ඒව නෙවී කියල. ගෙදරට වෙලා පාඩම් කරන්නලු. ඒක හොදයිලු ඊට වඩා. මටත් හිතෙනව ඒක ඇත්ත කියල"

"හ්ම්ම්ම් ඔව් දසිත්! ශික්! ඔයාලයි අක්කට කියල මම අපේ අම්මටත් ඔන්න ඔය ටික කියවාඅගන්න ඕන. මට පුලුවන් අක්කගෙන් වැඩ ටිකක් අහ ගන්න"

"අපේ ගෙදර ඇවිත්?"

"නැතුව? ඇයි අකමැතිද?"

"අපෝ නෑ එන්න එන්න"

කාලච්චේද අවසාන වූ බවට බෙල් එක වදිනු ඇසුණි. කඩිමුඩියේ බෑගයට අත දමා කෑම එක සෙව්වද එය අතුරුදන්ය! නෑ! මල කෙලියයි! එය ගෙදර සලේ මේසය උඩ බව මට සිහිවූයේ දැන්ය! අක්කාද මොකක්ඩෝ රිවිශන් ක්ලාස් එකට ගිය නිසා අම්මාට එය එවන්නට කෙනෙක්ද නැත! "ඔන්න ඔහේ බඩගින්නෙ ඉන්නව" මම සිතුවෙමි.

"ඇයි දසිත්? මොකක්ද හොයන්නෙ?"

උත්පලා ඇසුවාය. ඇය තාමත් නැගිට නැත.

"නෑ කෑම එක දාල ඇවිත්! කැන්ටිමට වත් යනව"

"අනේ! ඉතින් එනව මගෙ බත් එකෙන් කමු"

"අයියෝ ඕන නෑ උත්පලා, ඔයා කන්න! මම කැන්ටින් යනවා"

"මෙන්න මෙහෙ එනවා" 

ඈ මගෙ කමිස අතින් අල්ලා ඇද්දාය.

"මොකෝ මගෙ බත් රහ නැද්ද? කෑවම ඇග කසනවද?"

"නෑ එහෙම එකක් හිතන් නෙවී කිව්වෙ!"

"එනවා එනවා" ඈ කීවේ ඇගේ බත් පාර්සලය දිගහරිමිනි. 

"නිශා...... ඒයි එනව කන්න" අනතුරුව ඈ තවත් කෙල්ලකට අඩගැසුවාය.

"මන් යනෝ ලමයෝ!"

"දසිත් ඉන්න.... ඔන්න එහෙනම් මම කන්නෙත් නෑ"

"හයියෝ!"

"කවන්නද?"

"එපා එපා! මට විසුමක් නැතිවේවි"

"එහෙනම් ගොනා වගේ ඉන්නෙ නැතුව කනවා"

මම බත් පිඩක් කටේදමාගතිමි. අවුලක් නැත.
දෙවැන්න. හොදය. 
තුන්වැන්න. නියමය!
සතරවැන්න. පංකාදුය!
පස්වැන්න... "තරු පහේ කෑම වගේය"
සයවැන්න. "සූ අම්මෝ දනවෝ!!!!!"

"හත් ඉලව්වයි! දසිත් කෑව නේද මිරිස් කරලම" 

උත්පලාගේ මිතුරිය වූ නිශාදිනී පැවසුවේ ඇස් ලොකු කරගනිමිනි. උත්පලා වචනයකුදු නොදොඩා ඇගේ වත්‍ර බෝතලය හැර මට දුන්නාය. 

"සූ සූ සූ...... හයියෝ කව්ද අප්පා ඉව්වේ අද?" 

මම ඇසීමි. මට දාඩිය දමා කමිසයත් ඇගට ඇලුනි. උත්පලා සිනහ වූවාය. 

"අනේ සොරි දසිත් මමයි ඉව්වෙ"

ඈ! ??????? "මාර රහයිනෙ. හැමදාම උනත් කතහැකි" මම මටම සිතාගතිමි.

"මීට පස්සෙවත් මිරිස් කරල් දාන් නැතිව උයනවා"

මම කීවෙමි. උත්පලාත්, නිශාදිත් සිනහ වූහ.

"මිරිස් නොදා කෝමද කොල්ලෝ කෑම උයන්නෙ?"

නිශාදි ඇසුවාය.

"කන කෙනා දැන ගන්න ඕන අවදානයෑන් කන්න"

එසේ කීවේ උත්පලාය.

"ඔව් හැබැයි" මම පැරදුනෙමි. 

සිකේ! අපෙ අක්කට තියා අම්මටවත් බෑ මෙච්චර රහට කන්න උයන්න. මට සිතුනි. එය ඇත්තය. අම්මා කෙසේවෙතත් අක්කා නම් උයන්නේ මෙලෝ රහක් නැතිවය, මමත් තාත්තාත් අක්කා උයට දිනවල කන්නේ වෙන කරන්නට දෙයක් නැති නිසාය. දිනක් අක්කා කිරි හොදි ලිපේ තියා තිබුනේ පොල් කිරිද නොදමා බව මට සිහි විය.

"අනේ පව් ඕයි! බලනවා දසිත් රතුපාට වෙනෝ"

උත්පලා සිනහ වූයේ නිශා කිව් දේටය. ඔව්! ඉහින් කණින් දාඅඩිය බේරුනු බව මටද තේරුනි. කමක් නෑ! අදවත් ඇති බත් කටවල් තුන හතරක්වත් රහට කෑව! බඩ නැතත් සිත පිරී ඇත.
---------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට......................

---------------------------------------------------------------------------------


සමාවෙන්ඩ ඕන! ටිකක් පරක්කු උනා මේ පාර කතාව දාන්ඩ. තාක්ශනික වගේ ම සමාජීය ගැටලු ගොඩාක් ආව. ඒකයි. 



ලියන මම -

---------------------------------------------------------------------------------
Monday, November 4, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

ගිය මාසේ හොදම හිට් 5

එදා ඉදන් ආපු ගාන

පොස්ට් උස්සලා වැඩ වරද්දගන්න එපා හොදේ.. Powered by Blogger.

E-mail එකට ගෙන්නගන්නවා නම්

- Copyright © 2013 එක එක වැඩ The Blog -Metrominimalist- Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -