Archive for 2014

උඹල Facebook එකේ කාලෙ කන වෙලාවෙන් TSU ගිහින් සල්ලි හොයපල්ල.

මේක වෙන්නේ මෙහෙමයි අද Facebook ගැන නොදන්න එකෙක් නෑනෙ කොහෙවත්. හැමෝටම වගේ FB accounts තියෙනව. ඒත් හැමෝම ඒකෙන් කරන්නේ අනුන්ගේ විස්තර හොයනවා උන්ගේ post වලට likes comments දානවා.

ඒත් අපි එහෙම fB එකේ කාලෙ කන මොහොතක් ගානෙ අපි facebook එකේ අයිතිකාර අයියාව පොහොසත් කරනවා. මාක් සකරබර්ග් කෝටිපතියෙක් වෙලා තියෙන්නේ අපි නිසා.

ඒත් මේ මන් හඳුන්වල දෙන සයිට් එක මාරයි මේක Facebook වගේම සමාජ ජාල වෙබි අඩවියක් ඒත් අපි ඒකට යනවට එයාලට ලැබෙන ආදායමෙන් 90% අපිට ගෙවනවා. ඉතුරු 10% එයාලට. ඒත් මේ සයිට් එකේ නිකන්ම රෙජිස්ටර් වෙන්න බෑ. ඒකෙ කලින් රෙජිස්ටර් උන කෙනෙක් ආරාධනා කලොත් විතරයි රෙජිස්ටර් වෙන්න පුළූවන්

මේකෙ ඔබ රෙජිස්ටර් උනොත් ඔබ මේකට යන සැරයක් ගානෙ ඔබට මුදල් ලැබෙනවා.
මෙතනින් ගිහින් රෙජිස්ටර් වෙන්න.

මේ විඩියෝ එකත් බලන්න 
https://www.youtube.com/watch?v=A0dhNwL6SN4

අනික මේකෙ ඉක්මනට රෙජිසිටර් වෙන තරමට වාසි වැඩියි.


ප්‍රශ්න තියෙයි නම් මාව දන්නවනේ උදව් කරන්නම්.
https://www.facebook.com/dinukawijesinghe
http://tsu.co/dinukawijesinghe





Monday, October 27, 2014
Posted by Dinuka Wijesinghe

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [24 කොටස]



උත්සව ශාලාව පිරී සිටියේ අපේම වයසේ පිරිසෙනි. පාසල් කාලයේ වසර ගණන් එක්ව ගත කල උදවියගේ වෙන්වයාම දුකක් උවත් මේ සතුට එය අමතක කරලන්නට සමත් වනු ඇත.
උත්පලා කෙලින්ම ගියේ ශලනි, ලකියා සහ ප්‍රවීන් ඇතුලු පිරිස හුන් තැනටය. මම ඇගේ පසුපසින් ගියෙමි.

"ද්සිත්......" 
පිරිස මා දෙස බැලූහ.

"ඇත්තද ශලිතයා උඹට ගැහුවය කියන්නෙ?"
අනුරුද්ද ඇසුවේය.

"ඔව් ඔව් කියහන්, ඌට කොහෙන් ආපු හයියක්ද බං ආ. මොකක්ද සීන් එක?"

"අම්මපා තමයි, මොකෝ සීන් එක?"

උත්පලා බිම බලා ගත්තාය.

"මම"

මා දෙස හැරී උන් මිතුරු මිතුරියන් සියල්ලම උත්පලා වෙත හැරුණි. ශලනි සිනහ වූවාය. මමත් උත්පලාත් ගැන බොහෝ දෙනා නොදනිති, දැන උන්නේ අප අසලම උන් කීප දෙනෙකු පමණකි.

"උඹ?"

"ඒ කීවෙ?"

උත්පලා ඇඹරුනාය. ලැජ්ජාවෙනි. එහෙත් ඈත් මමත් දෙස බැලූ අපේ එවුන් කරුණු කාරණා වටහා ගන්නට ඇත. 

"හරි හරි"
අනුරුද්ද කීවේය. 

"දැන් නෙ තේරුනේ, කන්ග්‍රෑට්ස් මචන්"
ඔහු මගේ අත ගෙන සුබ පැතුවේය. අනතුරුව අපේ පන්තියේ අයගෙන් ඇරඹුණු අත්පොළසන් නාදයක් ශාලාව පුරා පැතිරුණි.

"ශාලිතයටත් උත්පලා ඕන වෙලාද?"

"ඔව් බං" පිළිතුරු දුන්නේ ප්‍රවීන්ය.

"ඒ යකාට ගෑනු ඕන තරම්. හා නැද්ද? "

"ඒක ඇත්ත"

"ආහ් අන්න ලක්ශිණී එනව. අපි එයාගෙන් මේ ගැන අහමු"

ලක්ශිණී පැමිණෙමින් සිටියාය, පාසල පුරා ඈ ප්‍රසිද්ද වූයේ ශාලිතගේ පෙම්වතිය ලෙසටය. ඔහු ඇයට කොතරම් හිරිහැර කලත් ඈ ඔහුට ආදරය කල බව මම දැන සිටියෙමි. ශාලිතලා හුන් තැනට යාමට ඈ සැරසෙනු දුටු අනුරුද්ද ඇයට කතා කරන මෙන් ලකියාට කීවේය.

"ලක්ශිණී"
ලකියා කතා කලේය.
"එන්නකෝ පොඩ්ඩක්"

එය වටහා ගත් ලෙස අත වැනූ ඈ අප සිටි තැනට එන්නට පටන් ගත්තාය. 
ශාලිත මෙය දුටු බව ඔහුගේ දෑසින් පෙනුණි. එය කෝපයෙන් රත් පැහැ විය. වහාම පිරිස දෙපසට තල්ලු කරමින් අප වෙත් පැමිණෙමින් හුන් ලක්ශිණී වෙත ළං වූ හෙතෙම රුදුරු විලාශයෙන් ඇගේ අතින් අල්ලා පසුපසට ඇද්දේය. ඇයට රිදෙන්නට ඇත, මදක් නොවේ ගොඩක්ම. ඈ පිරිස මැදදී වුවද කෑගැසුවේ ඒ නිසාය. උත්සවය මොහොතකට අමතක වූ සියල්ලෝම ශාලිත කුමක් කරනවාදැයි බැලූහ.

"ඇයි ඇයි උඹල මා දිහා බලන්නෙ? ආ?"
ඔහු ඇසුවේ නැපෝලියන්ගේ විලාසයෙනි.
මෙම කතා විලාසය රුස්සන්නේ නැති කීප දෙනෙක් සිටින බව මම ඔබට නොකියන්නට ඇත, එක් අයෙක් ප්‍රවීන් ය, අනෙකා අනුරුද්ද ය.
හුන් තැනින් අනුරුද්ද නැගිටිනවා දුටු ප්‍රවීන් සිය අසුනින් නැගිට්ටේය මමද ලකියාද ඔවුන් අනුගමනය කලෙමු. 
උත්පලා මගේ අතින් අල්ලා ගත්තාය. එය පහලට අදිනු මට දැනුනු.
මම ඇගේ මුහුණ දෙස බැලීමි. 

"අනේ දසිත්, ඉදගන්න" එහි ලියවී තිබුණි. මම ඇගේ අත පිරිමැද සිටියෙමි.

අනුරුද්ද පෙරමුණ ගත්තේය. ශාලිත ලක්ශිණීගේ අතින් අල්ලා සිටියේ දැඩිවය. ඈ හඩමින් ඔහුගේ ග්‍රහණයෙන ගැලවෙන්නට යන්ත දැරුවාය.

"ඇයි දැං උඹ නැගිටල ආවෙ?"

ශාලිත ලක්ශිණීගේ අත තවත් තද කරමින් ඇසුවේය.

"ආව්ව් ආහ් ශාලිත අතාරිනව මාව"
ලක්ශිණී කෑගැසුවාය, ඇගේ කදුලු බිදු ශාලිතගේ කමිසයටත් වැටුණි.

"කට වහපන්"
ඔහුගේ හඩින් කල නියෝගය නිසා ඈ බිය වූවාය.

"හා කියපල්ල, උඹට මොකද්ද අනුරුද්ද අමාරුව ආ? අනිත් උනුත් මොකෝ මා දිහා බලන් ඉන්නෙ?"

අනුරුද්ද උපශාන්ත ස්වරූපයක් ගති. 

"ඔය කෙල්ලට යන්න දියං"

ශාලිත සිනහ විය. 

"මේ මගෙ කෙල්ල, උඹලට මොකෝ මම එයාට මොනව කලහම?"

"එයා අපි ලගට එන්නනෙ හැදුවේ."

"ඉතිං?"

ප්‍රවීන් කෝප විය. 

"බොල *****යෝ, තොට මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් තියේ නම් අපි එක්ක විසද ගනිං. ඔය කෙල්ල අතෑරලා"

"උඹ කොහෙන්ද මේකට පැන්නේ?"

"මම තොගේ ****"

"ආ ද්සිත් එහෙමත් ඉන්නෙ? මගෙන් ටිකකට කලින් කාපුවා රහ වැටිල වගේ"

මම උපහාසයෙන් සිනහ වීමි.

"කො අර උත්පලා, ඊලගට මේ ලක්ශිණී වගේ ඉන්න වෙන්නෙ එයාට තමයි ඉතිං"

මගේ කෝපානිග්නය දැවුණි. එවන් කතාවක් කියන්නට තරම් ඔහු පහත් වූයේ කෙලෙසකද. මටත් නොදැනීම මගේ අත ඔහු කරා ගියේය. මොහොතකින් බිම ඇද වැටුණු ශාලිතගේ සිරුරුඅ මතට පැන ඔහු මෙල්ල කරන්නට සෑදුවත් අනුරුද්ද සහ ප්‍රවීන් මා පිටුපසට ඇද්දහ. මම නැගී සිටියෙමි.

"ආපහු කියපන්කෝ එහෙම කතාවක්"
මම කීවෙමි. 

"මම් තෝව තියන් නෑ"

ශාලිත නැගිට සිටියේය. වහාම මා කරා ආවේ මට පහර දෙන්නට බැව් නිසැකය. එහෙත් මා අසලට එන්නෙට පෙරම කාගේදෝ වැලමිටකින් හිසටම එල්ල වූ පහරකින් ඔහු මගෙන් බොහෝ ඈතට විසිවී ගියේය. මම මා බේරා ගත්තේ කවුදැයි බැලීමි.
ඒ ප්‍රවීන් විය.

"ගනන් ගන්න එපා මචං."

ඔහු කීවේය. 

"කාලෙක ඉදල කරන්න තිබුන දෙයක් අන්තිම මොහොතෙ හරි කලානේ"

සියල්ලෝම සිනහ වූහ. ශාලිතගේ මිතුරු මිතුරුයන් අතර උන් රුචුනි පවා සිනාසුණාය. කෙතරම් අවස්තාවාදී කෙල්ලක්ද?
ශාලිත නැගී සිටියත් ඔහු පෙරළා පහර දෙන්නට නෝන බව පෙනුණි. ඇත්තෙන්ම ප්‍රවීන්ගේ පහර තදින් ඔහුට වැදී තිබුණි.

මා නැවත් අසුනුන් වාඩිගත්තේ අනුරුද්දත්, ලකියාත් ප්‍රවීනුත් සමගමය.  උත්පලා නැවත මගේ අතින් අල්ලා මදෙස බැලුවාය.

"ඔයා කේන්ති ගන්නව වැඩියි"

දෙවියනි! මගේ දිවියේ පළමු වතාවට ඈ දුන් අවවාදය එයයි.

"එහෙමද......"

මම සිනහ වීමි. ශලනි අප දෙදෙනා දෙස බලා සිනහ වූවාය.

"ඇයි හිනා?"

මම ඇගෙනඇසීමි.

"අපෝ තනියම ඉන්නකොට නම් සිංහයා වගේ, උත්පලා ඉස්සර පූස් පැටිය වගේ"

 අසල හුන් මිතුරු මිතුරියන් සියල්ලෝම සිනහ වූහ. මම රතු වීමි. උත්පලා මගේ අත තද කලාය.

"එහෙම වෙන්න එපැයි ඉතින්"
ඈ කීවේ සතුටිනි.

"ආහ්! උඹල දෙන්න අපිට කේක් නොදුන්න එහේ අපිවත් උඹලට මොනව හරි දෙන්න එපැයි කියල මම මේ කල්පනා කලේ"

අනුරුද්ද සිනහවෙන් කීවේය.
ඔහුගේ ස්වරයේ වූ අනවශ්ය තරමේ පරිත්යාගශීලී බව මට සැකයක් උපදවීය.

රැග් එකක්ද????????? විනාසයි!!!!!!!!!!!!!!

Monday, June 2, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

ඔයා නැති එක දවසක්


“Its 4.00 am. Time to wake up “ ඇදෙ මෙට්ටෙට හිර වෙලා තිබ්බ ජංගමයා හඩ දෙනවා.පුරුද්දට වගේ ජංගමේ තිරේ දිහා බැලුවේ SMS මුකුත් ඇවිත් ද කියලා දැනගන්න.කළු පසුබිමේ සුදු අකුරින් තිබ්බේ 4.00 am කියලා විතරයි.එත් මිට ටික දවසකට කලින් ඔය තිරේම 3 new messages, 2 new messages, 2 miss calls කියලා වැටිලා තිබුනා.ඒ ඉස්සර.ඒ මං ගැන එතරම් හොයලා බලන කෙනෙක් එතකොට ඉදිය නිසා.
එයා එක්ක chat කර කර ඉද්දි මට නින්ද ගිහින්.මිස් කෝල් තියෙන්නේ මාව ඇහැරවන්න.එයාට කියන්න ගොඩක් දේවල් තියෙන්න ඇති.එත් දවස තිස්සෙම පරිගණක තිරේ දිහා බලා ඉදලා මහන්සි වැඩි කමට මට නින්ද ගිහින් ."ඔයා නිදාගන්න පන එහෙනම් ,මහන්සි ඇති නේ ". ඒ එයා අන්තිමට දාලා තිබ්බ message එක.මට උදේ පාන්දර ඒ message එක දැක්කම එයා ගොඩක් පවු කියලා දැනෙනවා ,ඒ වගේම මම වැරදි කියලත් දැනෙනවා.මේ වැඩ ඉවර උන දවසට එයා ගැන මිට වඩා බලනවා කියලා මම මගේම හිත සනස ගන්නවා.එහෙම හිතලා "gn" කියලා reply කරන්නේ එයාගේ ආදරේ ටිකක් විදගන්න හිතාගෙන.
එත් එහෙම ආදරේ විදගන්න එයා ගැන මිට වඩා හොයාලා බලන්න අද එයා මගේ ලග නෑ.එත් එයා මගේ ලග ඉතුරු කරපු ලස්සන මතකයන් මම තාමත් හිතේ ගුලි කරන් ඉන්නවා එයා කවදා හරි ආයි එයි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්.
එයාගේ මතකයන් එක්කම ඇදෙන් බැස්සේ ear phone එකත් කනේ ගහගෙන.ඒ පරණ මතකයන් අමතක කරන්නද මන්දා.ear phone දෙක කනේ ගහගන්නවත් එක්කම මම වෙනම ලෝකෙකෙකට ඇදිලා යන්නේ ඉබේටමයි.
මේසේ උඩ දිග ඇරිලා තිබුන අවකලනය පැවරුමේ අමාරුම ගාන තෝරගත්තේ එයා තවත් අමතක කරන්න කියාලා හිතාගෙන.එයාගේ නමයි වැරදුන ගණනුයි තියන කටු කොළ එක එක බිමට වැටෙද්දි වෙලාව ගෙවිලා යන්නේ නොදැනීමයි.
වෙලාව 6.15 am "A new message from Janith Udayanga " තාමත් උදේ පාන්දරට නොවුනත් උදේට මාව මතක් වෙන අය ඉනවා කියලා හිතන් ජංගමේ අතට ගන්නේ "gn" කියලා reply කරන්න.
එත් මට වැරදිලා "ikmata scl wara lap ekath aran " .උන්ට ඕනි උන්ගේ වැඩේ කරගන්න. එකයි මාව මතක් වෙලා තියෙන්නේ උදේ පාන්දර.අද ඉස්කෝලේ වාණිජ උන්ගේ මොකක්ද තියනවා.එකට මේ මාව හොයන්නේ video එක හදලා ඉවරද කියලා දැනගන්න..පරණ මතක් අතරේ සැරි සරද්දී මට එක් අමතකම උනා.හිතට ටිකක් තරහාකුත් අවේ මට එයා නැති උනේ මේ it වැඩ නිසා කියලා දැනුන නිසා.එත් මක් කරන්නද මම මේ වැඩ අතාරින්න බැරි විදියට හිර වෙලා.

ear phone දෙක ගලවලා විසි කරලා පැවරුමත් පොත් ගොඩ අස්සට දැම්මේ ඉස්කෝලේ යන්න ලැහැස්ති වෙන්න.
ඉස්කෝලෙට අඩිය තියනකොට වෙලාව උදේ 6.55 am.පුංචිම පුංචි ඩෙංගු මදුරුවෙක් ළමයි 3000 කට වඩා ඉන්න ඉස්කෝලෙක පැමිණීම සියකට පොඩ්ඩක් වැඩි ගානට අඩු කරන්න තරම් බලවත් වෙලා තිබුණා.පාලු පාසල් මාවත් දිගේ ලැප් එකත් කරේ දාගෙන මම ශ්‍රවනාගරේ දිහාවට ඇදුනා..
මුළු ශ්‍රවනාගරේම වාණිජ අංශෙ ළමයින්ගෙන් පිරිලා.පොඩ්ඩක් වට පිට බැලුවේ මෙතන ඉන්න එකම science කාරයා මම ද කියලා දැනගන්න.නෑ මට වැරදිලා.ඉස්කෝලේ හැම වැඩක්ම තමුන්ගේ කැමරා කොනෙට හසුකරගන්න Asitha Sonal Jayasingha ඇවිත් ඉදියා.
 

ලැප් එක ජනිත් අතට දීලා අසිත ඉන්න දිහාට ගියේ DSLR කැමරාව පොඩ්ඩක් අත්පත් ගාන්න.
"අහ උබත් ඉන්නවද මේ උබේ ජාතියම cam එකක් මේකෙන් පොටෝ ටික ගහන්"
මම යනකොට අසිත මගේ දිහාට දික් කලේ nikon coolpix p510 කැමරාවක්. .එයාට වැරදිලා මා ලග තියෙන්නේ p520 එකක්.වැඩි වෙනසක් නෑ වගේ මගේ එකත් එක්ක බලද්දී.එක ඉලක්කමයි වෙනස්
කැමරාව අතට ගද්දිම මතක් උනේ එයා.එයාගේ ෆොටෝ එකක් කොහොම හරි ගැහුවෙත් කිස් එකක් දෙනවා කියලා ඔට්ටුවක් ඇල්ලුවා.ඔට්ටුව අල්ලලා මතක විදියට මාසයක් විතර වෙනවා.ඕනි කෙනෙක් ගේ ෆොටෝ එකක් හොරෙන් ගහන්න හැකියාවක් තිබුනත් මට තම බැරි උනා එයා එක්ක අල්ලපු ඔට්ටුව දිනන්න.දැන් කොහොමත් බෑ කියාලා දන්නෙද්දී සුසුමක් හෙලුනේ ඉබේටමයි.එයා ඉදියානම් “මොකෝ හුලං පිට වෙන්නේ “කියලා අහලා ලස්සනට හිනවනවා.මම ඒ හිනාවට තාමත් ආදරෙයි.
කැමරාවත් එක්ක වැඩ කරද්දී නිකම්ම එයා මට අමතක වෙලා ගියා.ඒ එයා දැන් නැති නිසා නෙවෙයි.මම වැඩක් කරද්දී හිතන්නේ ඒක ගැන විතරක් නිසා.එත් ඔය වැඩක් කියන එකට පාඩම් කරනවා කියන එක කවදාවත් අදාළ වෙන්නේ නෑ.
උත්සවේට පිට ඉස්කෝල වලින් ඇවිත් ඉදියේ එක කොල්ලයි.අනික් ඔක්කොම කෙල්ලෝ.කැමරාව අස්සෙන් ලෝකය බලද්දී දන්නේම අමුතුම හැගීම් .උත්සවේ ඉවර වෙනකොට අනික අය ලස්සනයි කියලා කියන ගෑනු ළමයි ගොඩක් කැමරා කාචේ සටහන් වෙලා තිබුනා.වෙන කෙනක්ට නම් කවුරු තෝරගන්නද කියලා හිතෙන්න තිබ්බා.ඒ ෆොටෝ ඒ තරම් ලස්සනයි.මගේ හැකියාවද කැමරාවේ හොද කමද කියලා තේරෙන්නේ නෑ.ෆොටෝස් ලස්සනයි.
ඒ මට තාමත් මේ ලෝකේ ලස්සනම කෙනා එයා.එයාට ඒක කිවුවම කියන්නේ “අපෝ කන්නාඩි දෙකක් දාගන්නවා .මට්ටා:)”. මක් කරන්නද තමුන් ලස්සන නෑ කියන ගෑනු ළමයෙක් දැක්කමයි.
කැමරාවත් අපහු බාර දීලා 1.45.pm වලට ඉස්කෝලෙන් එලියට බැස්සේ ගෙදර එන්න කියලා හිට්නාගෙන.මග දිගට එයාගේ මතකයන්.ඒවා බොහොම පුංචි දේවල් උනත් මට ගොඩක් හොදට මතක් තියෙන්නේ එයාට ඒ තරම් ආදරේ කරපු නිසා වෙන්න ඇති.

පසුව ලියමි - 

ගොඩ කාලෙකට පස්සේ ලියන්නේ.ඉස්සෙලම මේක මුනුපොතේ දැම්ම.හොදයි කියලා හිතුන නිසා බ්ලොග් එකෙත් දානවා,
ගුරුහුරකම් දීලා මේක ලස්සන කරන්න උදවු උන බස්සිටත් (Yashodha Sammani)ස්තුති
Sunday, May 25, 2014
Posted by Chamika Ravinda

Group එකට කට්ටිය මදිද? Page එකට like මදිදි? post එක හිට් වෙන්නේ නැත්ද? ඔක්කොටම විසඳුම මේක..


අද නම් ඉඳල ඉඳල ගෙනාවෙ පට්ටම දෙයක්. මේක ගොඩ දෙනෙක් දන්නවා ඇති. ඒත් මේකෙන් හරියටම ප්‍රයෝජන ගන්න ගොඩක් අය දන්නේ නෑ. ඒකයි මේ ගැන මන් පෝස්ට් 1ක් දාන්න හිතුවේ.

අපි හැමෝම facebook පාවිච්චි කරනවනේ. ඒ වගේම මේ අතරින් හැමෝටම අවම වශයෙන් 1 Group එකක් හෝ Page 1 තියෙනවා. ඒත් හැමෝටම තියෙන ප්‍රශ්ණයක් තමයි එක්කෝ Group එකට කට්ටිය මදි නැත්නම් Page 1ට likes මදි. ඉස්සර මම නම් මේකට පාවිච්චි කලේ ජාවා කේතයක් ඒකෙන් එක්කෝ මගෙ යාළුවන්ව Group එකට auto add කරනව. නැත්නම් page 1ට like කරන්න invite කරවනවා. ඒත් මළ කෙලියයි මේ ලඟකදි ඉදල facebook වල console වලින් ඩිවලොප් කරන්න බෑ... (මාක් අයියට හෙණ ගහපිය)

ඒත් මන් ඒකට පට්ට විසඳුමක් හොයාගත්තා. ඒකෙන් automatically අපේ page එක  like කරවනවා.


කැමති අය උඩ පින්තූරෙ ක්ලික් කරල ගිහින් රෙජිස්ටර් වෙලා නොමිලේ දෙන point 50 ගන්න. 

මෙයාලත් අපිට දෙනවා page like කරන්න කියල අපි ඒවා ලයික් කරනවට අපිට පොයින්ටි ලැබෙනවා. 

අපි අපේ page 1ත් මේකට ඇඩ් කරන්න ඔිනි අපිට තෝරන්න පුළුවන් අපිට ලයික් ඕනි ලෝකෙ හැමතැනින්මද අපිට කැමති රටක් දෙන්නත් පුළුවන්.

ඉතුරු ටිකේ තියෙනව

සම්පූර්ණ video tutorial එක.

අපේ පොයින්ට් ගාන හොරෙන් වැඩි කරන හැටි. 






Friday, May 23, 2014
Posted by Dinuka Wijesinghe

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [23 කොටස]



මා සවස ඈ සිටි පන්ති ගොඩනැගිල්ල ගියේ මගේ මිතුරන් දෙදෙනාද සමගය. ඔවුන් පිටත් කර හැරි මම ටිකක් පරක්කු වී අපේ පුංචි ගෙට් ටුගෙදර් එකට එන බව පැවසීමි. මා කිව් දෙයි යම් රහසක් සැගව ඇති බව ඔවුන්ට වැටහෙන්නට ඇතුවා නොඅනුමානය. එසේ උවද වැඩි ප්‍රශ්න නොඇසූ ඔවුහු මගේ ඉල්ලීම ඉටු කර පිටත්ව ගියහ.
සවස පහ පමණ වන විට ඈ උන් පන්තිය අවසාන වූ බව මට වැටහුනේ සුපුරුදු මුහුණු කීපයක්ම ගොඩනැගිල්ලෙන් පිටතට පියනැගි නිසාය. තවත් ටිකකින් සෙනග අස්සෙන් පැමිණියේ අන් කිසිවකු නොව රුචිනි සහ ශාලිතය. ඔවුන් දෙදෙනා මා දැක එක්වරම නැවතුනත් සුලු මොහොතකින් මා දෙස බලා සිනහ වූහ.
කිසිත් නොද්ත් මම පිලිතුරු සිනහවක් පෑවෙමි.


********************

"පව් ඕයි දසිත්"

ශාලිත කීවේ රුචිනිට පමණක් ඇසෙන පරිදිය.

"මෑන්ස් මොනව උනත් හොද කොල්ලා, අනික ඉස්කෝලෙ උනත් මිනිහට ගොඩක් උන් ෆිට්. පිළිගැනීමක් තියෙනවා"

රුචිනි ශාලිත දෙස බලා සිනහ වූවාය.

"ඉතින් ඔයා දැන් දසිත් ගැන හිතල උත්පලා නිකම්ම අතාරින්නද ලෑස්තිය?"

"දසිත් ගැන හිතල? ඒ දෙන්න යාලු නෑ නේ?"

"නැත්තෙ මොකෝ? දසිත් ඔය එන්න ඇත්තෙ උත්පලා එක්ක යන්න"

"වට්?"

ශාලිතට උන් හිටි තැන් අමතක වූවාක් මෙන් වූ බව පෙනුණි. ඔහුගේ අතමිට මෙලවිණ.

"ශාලි... කාම් ඩවුන්"

රුචිනි එසේ කීවත් ඔහුට එය නෑසුනි.
කෙලින්ම ඔහු දසිත් ඉදිරියට යන්නට පටන් ගත්තේය.


******************

අවන්කවම මෙන් මා සමග සිනහ වූ ශාලිත මා ඉදිරියට පැමිණෙන්නට පටන් ගෙන තිබූ බව මා දැනගත් විට පරක්කු වැඩිය. මා සිටියේ පිටතට එමින් සිටි උත්පලා දෙස බලාගෙනය. එමනිසා ඇගිල්ලක දැමූ මුදුවක්ද සහිත ශාලිතගේ අතින් මගේ මුහුණ හරහා එල්ල වූ දැඩි පහර වලකාලන්නට මම අසමත් වීමි.
ඔහුට මේ තරම් හයියක් තිබූ බව මම දැනගෙන සිටියත් ඔහුගෙන් ආපදාවක් වේ යැයි මම නොසිතීම වරදකි. පුටුවකුත් පෙරලාගෙන බිම ඇද වැටෙන මොහොතේ මට සිහි වූ එකම කාරණය නම් එයයි.
තනිවම සිය පා පහරවල් කීපයකින්ද මට සංග්‍රහ කල ඔහු නැවතූයේ වහා ඉදිරියට ආ රුචිනි විසිනි.

"මයි ගෝඩ් ශාලිත මොනා ද මේ කරන්නෑ! නවත්තන්න නවත්තන්න!"

රුචිනි ශාලිතගේ අතින් අල්ලා ඇද්දාය. ඒ බියකින් හෝ අනුකම්පාවකින් නොවේ උපහාසයෙනි.
උත්පලා මේ සිදුවීම දකින්නට ඇත්තේ බොහෝ පරක්කු වීය. ඈ මා දෙසට දිව ආ අතර මගේ අතින් අල්ලා මට නැගිට සිටීමට උදව් වූවාය. යකඩ වැනි සපත්තු පහරවල් නිසා මගේ පපුවත්, උදර පෙදෙසත් වේදනා දුන්නත් මම උත්පලාට වාරු වී නැගිට ගත්තෙමි.

"දසිත්.... දසිත්...."
උත්පලා බිය වී ඇත. එය ඇගේ කටහඩේත් ගැබ්ව තිබුණි.

"මෙහෙ බලන්න දසිත්"

මම ඈ දෙස බැලීමි. ඈ හඩයි! හඩමින්මදෝ මා වෙත වාඅත් ඈ ළං වූවාය. මොනවා කරන්නද ඇයට කල හැකි එකම දේ එයයි.
උත්පලා දෙස බලා උන් ශාලිතගේ කෑදර දෙනෙත් මා තුල ජනිත කලේ කෝපයකි. එහෙත් පෙරලා පහර දීමට මා තුල ශක්තියක් නොමැත. ඔහුගේ පහරවල් ඒ තරම් දරුණු විය. මා නැගිට සිටියේද උත්පලා නිසාය. නැතිනම් මා තවමත් බිම වැතිර සිටී.
ඒ වන විටත් බොහෝ දෙනා එතැනට වට වී සිටිය අතර මොහොතකින් එතන පිරිස අඩු විය.

ශාලිත නැවත මා අසලට ආවේ මිට මොලවාගත් දෑත සහිතවය. මම උත්පලා පිටුපසට කර ඈට ළං වීමට නොදුන්නෙමි.

"දසිත්........."

ශාලිත කීවේ ගැඹුරු, ස්තීර හඩකිනි.

"Just keep Yourself away from me, the girl behind you is totally mine... තේරුනානේ! මාව අවුස්සගන්න එපා"

මම කිසිත් නොකීවෙමි. උත්පලා ඉදිරියට ආවාය. මගේ අතින් අල්ලා ගත් ඈ අනෙක් අතින් ශාලිත වෙත කම්මුල් පහරක් එල්ල කලාය.

"මතක තියා ගන්නවා තමුසේ වගේ නරුමයෙක්ගෙ වෙන්නෙ නෑ මම කවදාවත්. තමුසෙට කවදාවත් මාව ලැබෙන් නෑ. මම අයිති මෙයාට"

ඈට පහර දෙන්නට ශාලිත්ගේ අත එසවිණි. එහෙත් ගුරුවරයින් කීප දෙනෙකුම අසල සිටි බැවි නෙවැන්නක් කිරීමට ඔහු මැළි විය. රුචිනි මැද්දට පැන ශාලිත් මෙල්ල කලාය. අනතුරුව ඈ ඔහුව කැදවාගෙන ගියාය.

"මම මේක ලේසියෙන් අරින්නෙ නෑ දසිත්. මතක තියා ගනින් දසිත්. මතක තියා ගනින්. You will suffer more than anyone.
තමුසේ විදවාවි හොදටම, වෙන මොකුත් නිසා නෙවී, මේ කෙල්ල නිසා"

උත්පලා පසුබා ගියාය. ඈ නිසා මට විදවන්නට වේවි යයි ඈ බිය වනු නොඅනුමානය.

රුචිනි ඔහුව කැදවා ගෙන ගියපසු උත්පලා මා දෙස බැලුවාය. ඇගේ මිතුරිය වූ ශලනිද එතැනට ආවාය.

"දසිත්..... මොකෝ දෙයියනේ මේ?"

ශලනි කීවාය.

"අනේ දසිත්........ සමාවෙන්න මට.... මං....."

මම ඇගේ කට වැසුවෙමි.

"වචනයක් වත් කියන්න එපා"

"රිදෙනවද?"

ඈ ඇසුවේ ඉන්පසුවය.
මගේ වේදනාබර මුනුණ දුටු ඈ සැබැවින්ම දුක් වන්නට ඇත.

"පේන්නෙ නැද්ද උත්පලා මෙයා ඉන්න හැටි. තව රිදෙනවද කියලත් අහනවා"

ශලනි කීවාය.

"බලන්න අත නිල් වෙනා. තොල පැලිලා, ලේ එනවා"

උත්පලා අසරණ ලීලාවෙන් ශලනි දෙස බැලුවාය.

"එන්න කැන්ටින් එකට යමු, අයිස් වගේ දේයක් තියන්න වේවි"

මම ඈ දෙස බැලීමි. මගේ දෙතොලට අත තබා බැලූ විටය ඈ කිවූ දෙයෙහි අරුත වැටහුනේ.

*******************

ක්ලාස් එකේ කැන්ටිමය. සවස පහයි තිහ වන්නට ඇත.

"ඇයි දසිත් හැමදේම අපිටම වෙන්නෙ"

"අපිට මොකුත් වෙලා නෑ නෙ"

"ඇයි නැත්තේ"
ඈ කීවාය.
"එකක් ඉවර වෙනකොට එකක්, දැන් ශාලිත"

"ශාලිත මොකද එකපාරම ෆෝම් උනේ??"

මම විමසීමි.
පිළිතුරු දුන්නේ උත්පලා නොව ශලනියි.

"මම දැක්ක අර රුචිනි ඕකත් එක්ක කසු සුසු ගාන්ව. ශුවර් එකට මොනා හරි ගිනිගෙඩියක් පත්තු කරන්න ඇති"

කැන්ටිමේ දොර ඇරුණි. ඇතුලට ආවේ කිහිප දෙනෙකි. මගේ මිතුරන් දෙදෙනා වූ ලකියාත් ප්‍රවීනුත් ඒ අතර වූහ, දෙපස බලා මා සිටි තැන දැකි ඔවුහු එතනට දිව ආහ.


"මොකක්ද යකෝ මේ කරගත්තෙ?"

ලකියා ඇසුවේ කෝපයෙනි.

"උබ අපිට යන්න කියල ඔය කොරගත්තේ"

"උඹලගෙ වැරැද්දක් නෑනෙ ඉතින් කටවහන් හිටපන්. ගුටිකෑවෙ මමනෙ"

"ඒ හින්ද තමා ඉබ්බෝ අපිත් මේ කියන්නෙ"

"අද ඔය ගස් බල්ලව ඉවර කරන්න ඕඅන"
ප්‍රවීන් කීවේය. ශාලිතගේ පුද්ගල්ක හතුරකු බවට ඔහු පත් වූයේ ඔහු පණ මෙන් ඇලුම් කල කෙල්ලටද මොකක්දෝ කුනුහරුපයක් කීමෙන් ඈ අපහසුවට පත් කල නිසාය.
ඔහු එතරම් කේන්ති ගන්නකු නොවූවත් මෙවර නම් ඔහු දැඩි සේ කෝප වී සිටිනු මම දුටුවෙමි. 

"මන් හිතන්නෙ මේක කට්ටියක් ප්ලෑන් කරල කරපු එකක්"
මම කීවෙමි,

"ශාලිත මගෙත් එක්ක අවුලකින් නෙවී හිටියෙ, "

"මම කීවෙ දසිත්, ඔය ඔක්කොම කරන්නෙ රුචිනි"
ශලනි කීවාය.
උත්පලා මේ සෑම දෙයක් දෙසම බලා සිටියාය. 
අනතුරුව හිද උන් තැනින් නැගිට මෙසේ කීවාය.

"කොහොම උනත් එයාට අයිතියක් නෑ දසිත්ට ඒ විදියට ගහන්න. මේ ලමයව බිම පෙරළන් පයින් ගහපු හැටි, මම කවදාවත් දැකල නෑ එහෙම තිරිසනෙක්"

"ඌ තිරිසනෙක් නෙවී, ඊටත් අන්ත ******"
ප්‍රවීන් කීවේය.

"හිටහන්කෝ, ඌ අද තමා දැනගන්නේ මේ මම කව්ද කියල, ආදෙන්කො ඕකා අද ගෙට් ටුගෙදර් එකට."

"මේ ඇත්තටම උගෙ ලොකු ලයින් නම් මටත් අල්ලන් නෑ"

"හරි හරි, ඒවයින් වැඩක් නෑ, දැන් වෙලාව කීයද?"
මම ඇසිමි.

"හයට ලගයි"

"එහෙනම් අපි දැන් යන්න ඕන නේද? හයඉ තිහට අපේ ගෙට් ටුගෙදර් එක පටන් ගන්නවනේ"

"ඔව්මයි"

"යමු යමු අපි එන්නම්"
මම කීවේ උත්පලා දෙස බලාය.

"ආය තනියෙම ඇවිත් ඇනගනින්කෝ කොහේහරි"
ලකියා එසේ කීවත් අපට පසුපසින් එන්නට ඉඩ දී ඔවුහු ඉක්මනින් කැන්ටිමෙන් පිට වී ඇවිද ගියහ.

මම නැවත් ඈසමග තනි වීමි.

"දසිත්"

"හ්ම්ම්ම්"

"ඔයා පව්"

මට සිනහවක් ගියේ නිතැනින්මය. 

"ඒ මොකෝ ඒ?"

"මම ඔයාට දෙන මේ කරදර කොහොමද අප්පා ඉවසන්නේ?"

"ඒක මගෙ වැඩක්නෙ"

"නෑ නෑ"

ඈ කීවේ දුකෙනි.
ගෙට් ටුගෙදර් එක පැවතියේ අප මිතුරකුගේ පියාට අයිති වූ සම්භාශණ ශාලාවකය. එයට යාමට ප්‍රදාන පාර පසුකර මද දුරක් යා යුතුය.
මිතුරන් සැවොම ඒ වනවිටත් ලහි ලහියේ ඇවිද යන්නට ඇත. අප පමනක් ප්‍රමාදය. ඒත් මොකෝ?

සැදෑ කලුවර දැඩිය. අතුරු පාරෙ කිසිවකුත් නැත. වවුලන්ද පියාඹා යන්නට පටන් ගෙන තිබේ. 

"අහ්"

උත්පලා කෑගැසුවාය.

"ඇයි ඇයි මොකෝ?"

මම විගස ඇසීමි.

"වවුලෙක්"

මම සිනහ වීමි.
ඈ මගේ අතෙහි එල්ලුනාය. ශාලිතගේ පහරවල වේදනාව දැනුනත් ඈ නිසා මම ඉවසීමි.
"අහ්"

ඈ නැවත් කෑගැසුවාය. මගේ අතෙහි එල්ලි සිටි බැවින් අතද පසෙකට ඇදුනි. වේදනාව නිසාම මට කෙදිරි ගෑවිණි.

"දසිත්"

"ඕ........."

"ඇයි?"

"ඇත අත මැට්ටියේ"

"අහ්! අනේ සොරි සොරි"

ඈ මගේ අත අතගෑවාය. සමාවන්න අතගෑමකට වඩා එය අතුගෑමකට සමානය.

"ආව් ආව් රිදෙනවා නවත්තන්න ඕක"

"අනේ සමාවෙන්න ද්සිත් මන් හිතල කලේ නෑ"

"මම දන්නවා"

මම කීවෙමි.

උත්සව ශාලාව පෙනෙන මානයේය.
අදුර මකාගෙන විවිද එළි මතු වී පෙනේ.

"දසිත්"

"ම්ම්ම්ම්"

"ශාලිතට මොකෝ කරන්නෙ, එයත් මෙතන ඇති, ආපහු ගහන්න බැරි නෑ ඔයාට"

"ඔව්"

මම කීවෙමි.

"ඉතින්? මොකක්ද ඔයා කරන්නෙ?"

"බලන්නකෝ"

"රන්ඩු කරගන්නෙ එහෙම නෑ ඔන්න"

"පොරොන්දු වෙන්න නම් බෑ!"

"පොරොන්දු වෙන්න ඕන රන්ඩු වෙන්නෙ නෑ කියල නෙවෙයි"

"එහෙනම්?"

"ඔයා පරිස්සම් වෙනව කියල"

මම ඈ දෙස බැලීමි. ඒ දෑස අවංකම සෙනෙහසකින් පිරී ඇත. ඔබ එවැනි දෑසක් දැක ඇතිවාදැයි මම නොදනිමි. එහෙත් මම නම් එසේ දැක්මට වාසනාවන්ත වීමි.

"හ්ම් පොරොන්දු වෙන්නම් මම, මමත් පරිස්සම් වෙන ඔයාවත් පරිස්සම් කරගන්නව කියල"

"මාව ඕන නෑ"

ඈ බිම බලාගෙන කීවාය.

"ඔයා පරිස්සම් උනම ඇති"

මම සිනහ වීමි. මා ගැන මෙසේ කරදර වෙන අයකු පරිස්සම් නොකර කොහොමද?
අසන්නට සිතුනත් මම මොකුත් නොකියාම ඇගේ අතගෙන උත්සව ගොඩනැගිල්ලට ඇතුලු වීමි.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට.................

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Monday, May 19, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [22 කොටස]


කොල්ලන් කෙල්ලන් එකතු වී කතා බහ කරන තැනකි, වේලාව සවස හතරට පමණ වන්නට ඇත. ක්ලාස් එකේ විවේක කාලය නිසා බොහෝ දෙනා මෙතැනට වී වල්පල් කතා කරමින් සිටියහ.

"ආහ්! අද හවස නේද අපේ ගෙට් ටොගෙද එක?"


"නැතුව බං"


"උඹල එනවද බන්?"


"නැතුව ඉතිං, අපි නො එන ගෙට් ටුගෙදර්"


කොල්ලන් කිහිප දෙනෙක් කතා බහ කරති. ඔව්. ඒ උත්පලා ඉන්නා පන්තියයි. බයෝ වැනි විශයක් කරන ඔවුන් ඉඩ ලද හැම වෙලාවකම විශයට පිටුපස හැරවීම කලයුතු වේ. නැත්නම් ඒකාකාර ජීවිතයේ විදීමක් නොමැත.


"හෙලෝ රුචිනි"


"හායි!"


ලස්සන කටහඩකි, අසන ඕනෑම අයකු හැරී බලනවාට සැක නැත. අපිත් හැරී බලමු.
ඔව් ඒ උත්පලා අකමැතිම කෙල්ලයි,  උත්පලා අකමැති වූවාට කම් නැත බොහෝ දෙනා කැමති වන කෙල්ලකි ඈ, ඕනෑම කෙනෙක් තුන් හතර වතාවක් උවද හැරී බලන තරම් ලස්සනක් ඈ සතු බැවිනි ඒ.


"කොහොමද උයාලට?"


අසමින් ඈ සිය මිතුරියක් සමග කතාකරමින් උන් කොල්ලන් දෙසට හැරුනාය. මොහොතක් කියෙව්වාය.


"මචං රුචී, පොඩ්ඩක් එන්නකො මෙහෙට"


කෙනෙක් ඈ පසෙකට කැදවීය, හොද උස මහත කොල්ලෙකි ඒ. පොහොසත්කමේ ලක්ශන ඔහුගෙන් නිරන්තරයෙන් විද්යාමාන වීම විශේශයක් වීම නිසාම ඕන කොල්ලකු දිහා බලන කෙල්ලන් කිහිප දෙනෙකුම ඔහු දෙස බලා සිටිනු ඇත.


"මොකෝ ශාලිත?"


රුචිනි එසේ අසමින්ම ඔහු ලගට ආවාය. ඔහු සිටියේ ක්ලාස් හෝල් එකේ මිටි බිත්තිය අසලය. උස් ස්තානයක පිහිටි බැවින් බොහෝ දුරක් වටපිටාවෙන් එතැනට දර්ශනය විය. ඒ දෙස මොහොතක් බලා උන් ශාලිත් ඇයට මෙසේ කීවේය.

"මං උඹට කෙලින්ම කියන්නම්, මට කෙල්ලෙක් ගැන අයිඩියා බන්"

"අහා....... දීපන් අපිට කේක්"

"ඒ කෙල්ල කැමති වෙයිද නැද්ද දන්නෙවත් නැතුව මං කෝමද උඹලට කේක් දෙන්නෙ"

"ඒ උනාට ඉතින්, ක්‍රශ් එකක් උනාට මොකෝ, උඹට අකමැති වෙන කෙල්ලො ඉන්නවය?"


"ඒ උනාට උඹට තේරෙන්නෙ නෑ, ඒ උඹල වගේ කෙල්ලෙක් නෙවී. ඒකයි"


"පුහ්"


රුචිනි ගැස්සුවාය.


"ඉතින් කියනවකො මට මොකෝ ඕව කියන්නෙ?"


"මට උඹෙන් හෙල්ප් එකක් ඕන"


"මොකක්ද?"


"මට ඒකිව සෙට් කරල දියන්"


"එතකොට ලක්ශිණී?"


"එයාගෙන් දැන් මට වැඩක් නෑ මචන්, ඒ ගැන මතක් කරන්න එපා."


"හා හා ඉතින්, කව්ද ඔය කෙල්ල කියනවකෝ?"


"උත්පලා"


මෙතෙක් වේලා විහිලුවෙන් මෙන් සිටි රුචිනි තිගැස්සුනාය. ඈ හිස ඔසවා සිය අලංකාර වරලස සෙලවෙන පරිද්දෙන් හිස දෙපසට වැනුවාය.


"ඒකි හරියන්නෙ නෑ බං උඹට. මොකක්ද ඒ? ආ? අතේ පිච්චියක් නැති කෙල්ලක්"


"මට ඒකි ඕන කසාද බදින්න නෙවීනෙ මැට්ටියේ"


ශාලිත සිනහසෙමින් කීවේය. ඔහුගේ දෑස් තුල දැගලූ කරුමක්කාර සිතුවිලි මට මෙතැන ලියා දැක්විය නොහැක.


"ඒත් බන් උත්පලාම මොකෝ? ඒකි වැඩක් නෑ"


ඈ මදකට නැවතුනාය.


"උඹ කිව්වෙ උත්පලා නේද? අහ්! අර දසිත් ලගෙ ගෙවල් පැත්තෙ ඉන්න කෙල්ල?"


"ආන්න හරි. එයා තමා"


ශාලිත සිනහ වීය.


"කොහොමද ඒකි, මරු නෙහ්?"


රුචිනි මොහොතක් කල්පනා කලාය. ඇගේ දෑස් හදිස්සියේම දිලිසෙන්නට පටන් ගත්තේය. මෙය හොද අවස්තාවක් බව ඇයට වැටහෙන්නට ඇතුවා නොඅනුමානය. උත්පලා සහ ඈ අතර ඇති තරග සියල්ලම මෙයින් නිමා වනු ඇත. ඈ මෙතෙක් කල් නිහඩව සිටියේ උත්පලා පසුපසින් හැම විටම උන් දසිත් නිසාවෙනි. දසිත්වත්, උත්පලාවත් වෙන් කරන්නට මෙන්ම දෙදෙනාටම රිදවීමට මෙය හොද අවස්තාවකි. උත්පලා විදවනු ඇත!!!!! ශාලිතට අසුවූ කෙල්ලකගේ මඩ සෝදා දැමීම පහසු නොවේ.

"රයිට්! අපි වැඩේ කරමු"

ඈ ශාලිතගේ උරහිසින් අල්ලා කීවාය.



**************************


දුරකතනය නාද වෙයි!
උත්පලා වන්නට ඇත.


"හෙලෝව්"


"හලෝ දසිත්"


උත්පලාගේ කටහඩ අනෙත් පසින් ඇසුණි.

"ඕ ළමයෝ?"

"කොහෙයි ඉන්නෙ?"

"ගෙදර"

"අපි නම් ක්ලාස් එකේ, ඉන්ටවල්"

"හ්ම්ම් ඉතින් ඉතින්"

"ඔයා එනව නේද?"

"සැරයක් කීවනෙ එනව කියලා"

ඈ සිනහ වූවාය. මට සතුටක් දැනුණි, ඇගේ සිනහව බෝවන සුළුය.

"අපොඉ අන්න සර් එනව, මම තිබ්බ හොදේ"

"මොනවද තිබ්බේ?"

"මැට්ටා"

ඇමතුම විසන්දි විය. මම ජංගමය විසිකර දමා ඇදේ වැතිරුණෙමි. අක්කා කාමරයට ආවාය.

"මල්ලි"

"ඕ අක්කෙ?"

"උත්පලාද කතා කලේ?"

"එයා දැන් ගානට වැඩී"

"ඔය ඉතින්? මොකෝ මේ එකපාරටම උනේ ඔයාට?"

"මල්ලි උඹට දුක් වෙන්න වේවි, එයා ගැන බලාපොරොත්තු තියා ගන්න එපා"

මම බිය වීමි, අක්කා කියන්නේ කුමක්ද?

"ඒ......ඒත්....."

"මට හංගන්න දෙයක් නෑ මල්ලි, මම ඔක්කොම දන්නවනේ. බය වෙන්න එපා වෙන කවුරුත් දැනගන්න එකක් නෑ"

මම අපමණ සැනසීමක් ලැබීමි.

"මල්ලි දන්නවද, උත්පලාගෙ අම්ම හදන්නෙ ඉක්මනම එයාගෙන් අයින් වෙන්න. ඊයෙ අපේ අම්මයි මට මේ කතාව කිව්වෙ"

"මොකක්ද අක්කෙ?"

"ඔයාට කියලත් බෑ, නොකියත් බෑ මල්ලි, කමක් නෑ, ඒත් පොරොන්දු වෙන්න මේක උත්පලට කියන් නෑ කියල"

"නෑ නෑ"

"එයාලගෙ අම්ම එයාට ප්‍රපෝසල් එකක් කතා කරාවි ඒ ලෙවල් ඉවර උන ගමන්ම, එතකොට ඉතින් ඔයා කැමති උනත් නැතත් එයාට ඔයාගෙන් ඈත් වෙන්නම වෙනව"

"කව්ද කතා කරල තියෙන්නෙ?"

මම පරාජිතව ඇසුවෙමි.
ඇත්තය, අම්මා අසතුටු කරන්නට ඈ කැමති නොවේ, අම්මා සහ මම අතර ආලෝක වර්ශ ගණණක පරතරයක් ඇත.

"දැනටත් ජොබක් කරන එකෙක්, නම ගම විස්තර දන්නෙ නෑ, උත්පලාගෙ ගොඩක් දුර නෑයෙක් කියල තමා ආරංචි. ඔන්න ඕක අල්ලල දාපන් බං. මොකෝ උඹ ලව් කලා කියල ඒ කෙල්ල මෙහෙ ගේන්නද ලොකු උනාම?"

"ඒත්............ඒත් අක්කෙ........"

මට වචන පවා පැටලුණි, මේ කුමක් සිද්ද වේගෙන එන්නේද? ඈ මගේ කියන විට කොතරම් සතුටු උනාද, ඒ සතුට වෙන කෙනෙක් කොහොම ඈට දෙන්නද?

"මල්ලි, ඒයි!!!! මොකෝ මේ? උඹ පොඩි කාලෙත් ඔහොම්මමයි, මොකක් හරි ලැබුනෙ නැතුවම අඩනවා"

අක්කා සියතින්ම මගේ දෑස පිසදැමුවාය. මම අඩමින් සිටියේද? නැත සහෝදරවරුණි! මම ඔය එකෙකුටවත් බිය නොවෙමි! මා හඩා නැත! අක්කා බොරු කියා ඇත. ඔව්!

"දැන් මට එයාගෙන් ඈත් වෙන්න බෑ"

"මං හිතුවා ඔහොම කියාවි කියල"

අක්කා කොක්හඩලා සිනහ වූවාය.

"එහෙනම් දැන්ම තියාම පාඩම් කරපන්"

"ඒ මොකෝ?"

"උඹට උත්පලාව උඹේම ක්‍රගන්න ඕන නම්, එහෙම කරගත්තු දවසට ඒකිට තුන් වේලටම චොක්ලට් කේක් කවන්නෙ මගෙ සල්ලි වලින්ද යකෝ?"

මම සිනහ වීමි, අක්කා කියන්නේ ඇත්තය. ඈ විහිලුවට මෙන් කීවාට ඒ තුල මගේ මුලු අනාගතයම රැදී ඇති බව මම හොදින්ම දනිමි.

උත්පලා මගේම කරගන්නට නම්, මේ හැම තරගයක්ම ජය ගත යුතුව ඇත, ඈ වෙනුවෙන්, ඇගේ සතුට වෙනුවෙන් මට කල හැකි ඉහළම කාර්යය නම් මගේ ජීවිතය ඉහළ තලයකට ගෙනයාමයි. ඒ වෙනුවෙන් ඕනෑම කැපකිරීමක් කරන්නට මම දැන් සූදානම් වෙමි.

"මල්ලි?"

"තේරුනාද?"

"ඔව් අක්කෙ! හොදටම."

"හ්ම්ම්"

"මම කොහොම හරි මගෙ ජීවිතේ හදාගන්නව අක්කෙ. ඔයා කියපු වචනයක් නෑර මම හිතේ තියා ගන්නවා"

අක්කා මගේ හිසට අත තැබුවාය. ඇගේ දෑස මා දෙසට යොමුව තිබුණි.

"මල්ලි උඹ එයාට ඒ තරම් ආදරේද?"

මම හිස සැලීමි.

අක්කා මගේ හිස අතගෑවාය.

"උඹේ ඔලුවෙ අද ඉදන් වැඩ කරන්න ඕන ඔන්න ඔය ඉලක්කෙ, දිනපන් මල්ලියේ! දිනපන්! උඹ දින්නට පස්සෙ මගෙම කෙනෙක් හැටියට එයාව බාරගන්න මම අකමැති නෑ"

මම අක්කා දෙස බැලීමි. ඈ හිස සැලුවාය. ඒ ඇගේ පොරොන්දුවයි........

Monday, May 5, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

Avast Internet Security අවුරුදු 2කට නිකන් දෙනවා... fully activated.


මෙන්න මේකයි වැඩේ. අපේ කොම්පූටර් වලට වෛරස් මාමල ස්පෑම් මාමල එනවනෙ මළ වදයක් නෙමෙයිද? මට නම් ඉස්සර මළ කරදරේ...... ඉතින් මන් කොරන වැඩේ ඔය එක එක වෛරස් ගාඩ් ඉන්ස්ට්‍රෝල් කොර කොර බලනවා.... ඒ උනාට අපිට දෙන්නෙ උන් දවස් 30 Internet security නම් free edition එක නම් අවුරුද්දක් දෙනවා.. ඒත් ඒකෙ පහසුකම් අඩුයි නේ.

මගේ අත් දැකීම් වලට අනුව AVG Kasperskey මොනව දැම්මත් කොම්පූටරේ පොඩ්ක් slow වෙනවා ඒත් මන් AVAST දැම්මාම මගේ කොම්පූටරේ slow උනේ නෑ....

acivater වලින්  active කලාට වැඩක් නෑ ටික දවසකින් අල්ලනවා ඒත් මට හම්බ උනා AVAST Recommended  Internet Security Original LICENSE file එක. 2016 වෙනකන් ඒක මම අද උබලට දෙනවා කිවුවොත් දෙනවා දෙනවා දෙනවාමයි..

මේකයි කරන්න තියෙන්නේ මුලින්ම AVAST free antivirus බාගෙන install කර ගනිල්ලා. මෙන්න මේ යට තියෙන ලින්ක් එකෙන්. (උඹල ගාව තියෙන ඒවා හරියන්නේ නෑ මේකම බාල Install කර ගන්න ඕනි)

මෙන්න ඒකට ලින්ක් එක

දැන් ඊට පස්සේ License file එක දා ගන්න ඕනි.

මුලින්ම ඒක බා ගනිල්ලකො පහලින්.

AVAST Internet Security License file එකට ලින්ක් එක 
(adbla පාරක් දැම්ම තරහ වෙන්න එපා ඕන් skip add click කොලාම ඉවරයිනෙ)

දැන් මේකයි කොරන්න ඕනි උබල free එක මුලින් ඉන්ස්ට්‍රෝල් කරගෙන ඊට පස්සේ බය නැතුව නෙට් කොනෙක්ට් කරල තියෙද්දි දුන්න License file එක dubble click කොරන එක. ඊට පස්සේ ඔය තිබුන free එක Internet Security වලට Upgrade වෙන්න පටන් ගනියි. ඊට පස්සේ Reboot වෙන්න ඉල්ලයි. Reboot පාරක් දුන්ට පස්සේ ඔබ ORIමජිනල් Avast Internet Security වල හිමි කරුවෙක්.

මේකට සල්ලි දීල ගත්තනම් $59 හරිය


Wednesday, April 2, 2014
Posted by Dinuka Wijesinghe

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [21 කොටස]



මම අක්කා කියන්නටත් ප්‍රතම සාලයට ගොස් දොර විවුර්ත කලෙමි. ඔව් ඇත්තෙන්ම ඒ උත්පලා විය, ඈ සමහ මිතුරකුද විය එහෙත් ඒ දෙපයින් නොවේ!
සතර පයිනි.
හෑ!

"දසිත්..............."
ඈ අපමණ ප්‍රීති වූවාය.

"මේ.......... මේ................."

"අහ් අදුන්නල දෙන්නත් බැරි උනානේ, දසිත් අදුරගන්න මෙයාව. මේ ඉන්නෙ බ්ලැකී"
අනතුරුව බිම වාඩිවී හති අරිමින් උන් බව්වා දෙස හැරුණු ඈ පොඩි ලමයකු සේ මෙසේ පැවසුවාය.

"බ්ලැකී දෙන්න මෙයාට අත"

බල්ලා කිසිදු වග විබාගයකින් තොරව සිය වම් අත මා දෙසට දිගු කලේය.

"දසිත්, අතට අත දීල යාලු වෙන්න"

මමද යන්ත්‍රානුසාරයෙන් මෙන් අත දුන්නෙමි.

"ආව් ආව්, මෙයා කාටවත් අත දුන්නෙ නෑ ලගකදි නම්, හැමෝවම හපා කෑවා"

උත්පලා මගේ උරහිසට අත තබමින් පැවසුවාය.

අක්කා ගෙතුල සිට අප සිටි දෙසට පැමිණියාය.
උත්පලා කීවේ ඇත්තකි, බල්ලා දත් විලිස්සා අක්කාට බුරා පැන්නේය. උත්පලා ඌව ගෙල බැදි පටියෙන් අල්වා නොගන්නට ඌ අක්කාගේ ඇගට පනිනු නොඅනුමානය.

"මේ මොකාද මේ?"
අක්කා බිය වූවාය.

"සොරි අක්කෙ, මෙයා ටිකක් නුහුරුයි. දසිත් එක්ක නම් යාලු උනා"

"හැහ්? මේ අපේ මල්ලි එක්ක?"
අක්කා උපහාසාත්මක සිනහවක් නැගුවාය.

"ඌත් එක්ක ඉතින් බල්ලො තමා යාලු වෙන්නේ"

තමාට ඇනුම් පදයක් එල්ල කල විටක මෙන් උත්පලාගේ මුහුණ අදුරු විය.

"ඒක නෙවී, නංගිත් පාස්ලු නේ?"

"ඔව් අක්කෙ ඒ6 යි, ගණන් වලටයි, සයන්ස් වලටයි බී, හෝම් සයන්ස් වලට සී"

"ඒව නම් වැඩක් නෑ නෙ නංගී, ඕන සබ්ජෙක්ට් ටිකට රිසල්ට් තියෙනවනෙ, බයෝ කරන්න ඇති නේද?"

"අපෝ ඇතිලු, අම්මත් කීවේ"

"දසිත්?"

"සයන්ස් වලට බී, කොමර්ස් වලට සී"

"ලේසිම ඒවට අඩු ලකුණු, අනේ කොල්ලො"

උත්පලා මගේ අතට පහරක් දුන්නාය.

"එන්නකො ගෙට"

අක්කා අපව ගෙතුලට කැදවූවාය.

"කමු මොනා හරි"
මම අක්කා දෙස බලමින් පැවසීමි.

"බ්ලැකී, ඉන්නව එලියට වෙලා"
උත්පලා මෙතෙක් වේලා මා වටේ කැරකෙමින් උන් බව්වාට නියම කලාය. 

අප සාලයේ වාඩිගත් පසු අක්කා කුස්සියට ගියේ වතුර එකක් ලිපේ තියන්නට වන්නට ඇත.
මම වාඩි වූ දිගු පුටුවේම අනිත් කෙලවරේ උත්පලා වාඩි වූවාය.
මම ඈ අසලට ගියෙමි.

"දසිත්"

"ඇයි?"

"යනව එහාට"

"ඇයි?"

"අක්ක මාව පන්නාවි ගෙදරිනුත්"
ඈ පැවසුවේ සිනහ වෙමිනි.

"අපෝ නෑ"

"කමක් නෑ ඉන්නව ටිකක් ඈතට වෙලා"

මම කීකරු වීමි. අක්කා දැක්කොත් මටත් ගෙදරින් යන්නට සිදු වේ.

"දැන් කෝමද දැනෙන්නෙ?"

"සතුටුයි, ජීවිතේ මම ලබපු හොදම සතුඅන්ගෙන් එකක්. ඔයාට?"

"නිදහසක්"

"දසිත්, අපේ කට්ටිය ගෙට් ටොගෙතර් එකක් ප්ලෑන් කරනවා, ලබන සතියෙ සදුදට. අපේ ඕ.ලෙවල් ලියපු ක්ලාස් එකේ කට්ටියම ඒවි. ඔයත් එනව නේද?"

"හ්ම්ම් ඔව් ඔව් මටත් කෝල් එකක් දීල එන්නය කීව, මම යනවා"

"අනේ දසිත් තරහ නැතුව මාවත් එක්ක යනවද?"

"ඔයා මෙහෙත් එන්න, දෙන්නම යමු"

"මට එදාට ක්ලාස්නෙ මැට්ටෝ"

"ඉතින් ක්ලාස් ඉවර වෙලා යමු, හවසනෙ තියෙන්නේ"

"මන් එනකම් ඉන්නවද?"

"මම ක්ලාස් එක ගාවට එන්නම්කො"

"හොද ළමයා"
ඈ දිලිසෙන දෑසින් යුතුව මට කීවාය.

ඈට උවමනා වී තිබෙන්නේ කුමක්දැයි මට නොවැටහුනා නොවේ. 
ඈට උවමනා වී ඇත්තේ රුචිනි ට පෙනෙන්නෙට මා සමග යාමටයි.
ඉන් ඒ කෙල්ලට ඇතිවන හැගීම බලන්නට මමද ආශා කලෙමි. කොහොමත් ඈ මගේ සතුරියක් නොවේද?
උත්පලා මෙම පන්තියේම සිටිනා රුචිනි සමග මොනාකාරයේ ගැටළු ඇතිකරගනීදැයි මම නොදනිමි, කුමක් කරගත්තත් මට ඈ අතහැරිය නොහැක. දැන් ඈ මගේය.

"මොකෝ දසිත් කල්පනා කරන්නෙ?"
උත්පලා මම නිහඩවනු දැක ඇසුවාය.

"නෑ නිකම්, රුචිනිත් එනව නේද ඕකට?"

"ඔව්"
ඈ කීවාය, වයිරය වෙනුවට ඇගේ දෑසේ මතු වූයේ දුකයි.

"එයත් එනව තමයි දසිත්, මට බයයි එයා මොකක් හරි දෙයක් කරාවි කියල මට"

"එයා මොනව කරන්නද ලමයෝ ඔයාට?"

"ඒ උනාට, ප්ලීස් එන්න හොදේ"

"එනවාමයි"

අක්කා බන්දේසියක දැමූ කිසිවක් ගෙනාවාය.
උත්පලාට සියල්ල අමතක වනු මට පෙනුණි, ඇගේ දෑසේ වූ දුක්බර පෙනුම මැකී ගියේය.
චොක්ලට් කේක්!

ඔබ මෙවැන්නියක දැක නැතුවා නොඅනුමානය. චොක්ලට් කේක් කන්නට මෙතරම් පෙරේතියක්.

"කන්න"

අක්කා බන්දේසිය මේසය උදින් තබා කීවාය.
ඈ අප ඉදිරියෙන් වාඩි වූයේ මට ඇසක් වසා ඉගි කරමින් කේක් කෑල්ලක් අතට ගනිමිනි.

උත්පලා මහත් ආසාවෙන් කේක් කෑල්ලක් අතට ගත්තාය. 
පුදුමයකට මෙන් ඈ එය මා අතට දී දෙවනුව ඈ සදහා තවත් එකක් ගත්තාය.

"මොකෝ මේ ඔයාල මා දිහා බලන් ඉන්නෙ?"

අක්කාත් මමත් ඈ දෙස බලා උන් බැවින් ඈ විමසුවාය.

"නෑ නිකම්"
අක්කා කීවාය.

"මෙන්න මේකයි මම දසිත්ට කැමති ප්‍රදානම හේතුව, මෙහෙ ආවොත් චොක්ලට් කේක් කන්න පුලුවන් නේ"

උත්පලා කිසිදු වගවිබාගයකින් තොරව කීවාය.
මම සිනහ වීමි.
අක්කා සිනහ නොවුනාය.

"ඇයි වෙන හේහු මොකුත්ම නැද්ද?"
අක්කා බිදකුදු සිනහ නොවී ඇසුවාය. ස්වරයේ වූ වෙනස නිසා මමත් උත්පලාත් ඈ දෙස බැලුවේ එකටමය.

"අක්කේ......................"

මම ඈ සන්සුන් කරන්නට තැත් කලෙමි.

"උඹල දෙන්න දිහා මම ඇහැ ගහගෙන හ්ටියෙ, යාලුකම ඕනවට වැඩියි, හරිද?"

කිවූ අක්කා වහා හිද සිටි තැනින් නැගිට ගෙතුලට ගියේ කෝපයෙනි.

"දසිත්..."

උත්පලාගේ කටහඩ හැඩුම්බරය.

"මමත් යන්නම්"

"ඉන්න තව ටිකක්"

ඈ නැගිට්ටාය, අනතුරුව දොර වෙත ගියාය.

"අක්කට මොනව හරි ඉව වැටිල වගේ, අනේ ද්සිත් පරිස්සමින්, එයා මා එක්ක කොච්චර යාලු උනත් එයා මට පොඩ්ඩක්වත් කැමති නෑ"

"එහෙම නෑ උත්පලා එයාට මොකක් හරි අවුලක් යන්න ඇති, පස්සෙ හරියාවි ඕක"

"නෑ නෑ දසිත් අක්ක මට නෙවෙයි අකමැති, අපි දෙන්නම එකට ඉන්න එකට, මට හිතුන එහෙම"

"නෑ! එයා එහෙම කෙනෙක් නෙවී, මටත් වඩා ඔයා ඒක දන්නවනේ"

"බලමුකෝ දසිත්, මම යනවා එහෙනම්, ලබන සදුදට එන්න ප්ලීස්, මම ඔයාට කෝල් එකක් දෙන්නම්කෝ"

"හ්ම් හ්ම්"

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට....................

---------------------------------------------------------------------------------
Monday, March 17, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [20 කොටස]



මා උත්පලා සමග නැවතත් Film හෝල් එක අසලට එන විට ෆිල්ම් එකද අවසාන වී තිබුනි. අක්කා විශාන් අයියා සමග මා එනතුරු බලා සිටියාය,

"කොහෙද යකෝ ගියේ?"

අක්කා ඇසුවේ කෝපයෙනි. 

"මම මේ.... මේ...."

උත්පලා උත්තරයක් දිගත නොහැකිව ගොලුවූ ආකාරය මම දුටුවෙමි.

"එයා මේ පොඩ්ඩක් ඇවිදින්න කියල ගිහින්."

මම විහිලුවක් කරන ලීලාවෙන් පැවසීමි.

විශාන අයියා මා දෙස බලා සිනහ වූවේය. ඔහුට මෙය වැටහෙන්නට ඇත. අක්කාට අතින් ඇන නැවත ඒ ගැන නොවිමසන ලෙස ඔහු ඉගි කලේ ඒ නිසා විය හැක.

"හ්ම්ම් හ්ම්ම් එහෙනම් යමුකෝ ගෙදර"

අක්කා පෙරමුන ගත්තාය,


***************************

නිවසට ගිය වහාම මම ඇදට වැටී කල්පනා කරන්නට පටන් ගත්තෙමි.
උත්පලා?
ඈ මගේ ජීවිතයට ආ දා සිටම මම අපමණ සතුටින් සිටියෙමි.
මගේ යහලුවකු ලෙස උන් කාලයට වඩා මා දැන් ඇයට ආදරය කරමි.
ඈ තුල මා කෙරෙහි ඇති ආදරය කිසිසේත් බොලද නොවේ.
එය මට හොදින්ම තේරුනේ අද දිනයේය.
එහෙත් අක්කා?
අක්කා මේ ගැන කිසිවක් නොදනියි, ඈ දැනගත හොත්?
අක්කා මෙයට එකහෙළාම සිය විරිද්දත්වය ප්‍රකාශ කරනු ඇත.
කොතරම් ලගින් ආශ්‍රය කලත් අක්කා තවමත් උත්පලාව හරිහැටි හදුනාගෙන නැත.
අක්කා සිතන ලෙස උත්පලා යනු,
මොට්ට,
මෝඩ,
සමාජය ගැන නොදන්නා,
සිතා මතා වැඩ නොකරන,
අවිශ්වාසී,
ඉරිසියාකාර,
පිස්සියක් පමණි.
ඉතින් මට ඈ වෙත ළං වීමට අක්කා ඉඩ නොදෙනු ඇත.
මම කුමක් කරම්ද?

අනිත් ප්‍රශ්නය මෙයය,
රුචිනි,
රූප සුන්දරී,
ඈ බොහෝ ලස්සන කෙල්ලකි, මා මෙතෙක් කල් සිතා සිටියේ ඈද උත්පලා මෙන් අහිංසක එකියක් කියාය.
මට වැරදී තිබුණි.
ඈ පාසලේදී පවා හැසිරුණේ අදිමානයෙනි, ඒ බව ප්‍රසිද්ද රහසක් උවත් ඇගේ දස වැනි බෝයිෆ්‍රෙන් ද ඉතාමත් ඉහල අත්තක් විය.
ඈ සතුව ඈ වෙනුවෙන් කැපවුණු කෙල්ලන් කීපයක්ම සිටිති, 
[මේවා කියන එක හරිද මන්දා, ඒත් ඒකයි ඇත්ත]
ඈට උවමනා ඕන උපකාරයක් කිරීමට ඔවුහු සූදානම්ය.
උත්පලාට පැහැදිලි අඹ්හියෝගයක් එල්ල වනු ඇත.
විශාන් අයියාව දැලේ දා ගැනීමට නොහැකි වීමේ නිසා රුචිනි කෙසේ හෝ උත්පලාගෙන් පළිගනු ඇත,
එවිට මා කුමක් කරම්ද?
උත්පලා මගේ වගකීමයි, ඈ ආරක්ශා කරන්නේ කෙසේද?
ඈ කුමක් හෝ නිසා සියදිවි හානි කරගතහොත්?
මට යලිත් පිරිසිදු හර්ද සාක්ශියකින් යුතුව ජීවත් වන්නට හැකිද?

"මල්ලී.............. මල්ලී,............."

අක්කා කෑගසනු ඇසුණි.

"ඕ,,,,,,,,, මොකෝ අක්කේ?"

මම වහා සාලය දෙසට ඇවිද ගියෙමි.

"මෙන්න ඔයාලගෙ රිසාල්ට් ඇවිත්"

මේ මහ දවාලේ?
රිසාල්ට් ඇවිත්?
මට ක්ලාන්ත ගතියක් දැනුණි, මගේ හිස වටේ මේ පියාඹන්නේ සැබෑ පරවියන්ද?

"ඉක්මනට විබාග අංකෙ ගෙනැත් දියන්, ඩයලොග් එකෙන් රිසල්ට් බැලුවෑකි"

අක්කා අණ කලාය, ඇගේ අණට මා අවනත වූවාදැයි නොදනිමි. එහෙත් මගේ කය ඊට අවනතව අක්කා අතට වහා විභාග අංකයලිවූ කොලයක් පත් කලේය.
ක්ශනිකව යමක් ටයිප් කල අක්කා වහාම ජංගම දුරකතනයේ තිරය දෙස බලා ඉන්නට වූවාය.
මම අසල වූ පුටුවක් මතට ඇද වැටුනෙමි.
විකාරයක් වගේය!

සුලු මොහොතක් ගතවිණි, ජංගමය නාද විය.
අක්කා ඒ දෙස බලා දෑතින්ම මුහුණ වසාගෙන යමක් තමන්ටම කියා ගත්තාය.
මම ඉවරය, විනාශය.
අක්කා මෙසේ ඉන්නේ මම ඇත්තෙන්ම ෆේල් නිසාය.
නැත්නම් ඈ සතුටින් නටනු ඇත.

අහෝ! ඇයි මටම මෙහෙම උනේ?
පපුව කව්දෝ තෙරපනු දැනේ. හාට් ඇටේක් ඇවිත මා මැරී යනු ඇත.
අදි රුදිර පීඩනයෙම් තව සුලු මොහොතකින් මා මියයනු ඇත,
දියවැඩියාවෙන්.................

"මල්ලි, අනේ මගෙ මල්ලි"

අක්කා හැඩුම්බර ස්වරයකින් කීවාය.
සමාවන්න පාඨකය, මම "උත්පලා" ලිවීම නවතමි.
මන්දයත් මම තව සුලු මොහොතකින් වහ කා මැරෙන නිසාය.

"ඇයි අක්කෙ මොකෝ රිසල්ට් එක?"
මා සිහිනෙන් වගේ ඇසුවා මතකය.

"අනේ මල්ලි, කොහොමද අම්මලට මේක කියන්නෙ? අර අහිංසක අම්ම ඔයා ගැන ගොඩක් බලාපොරොත්තු තියන් ඉදියෙ"

"අනේ අක්කෙ මොකෝ රිසල්ට් එක?"

"දෙයියනේ! මම ඔයාට කොහොම කියන්නද මල්ලි. අපි හැමෝම හිතන් ඉදියෙ ඔයා ඉදිය හැටියට..........."

"අනේ අක්කෙ රිසල්ට් එක?"

"මල්ලි, ජීවිතේ ඔහොම තමයි, ආයෙ උත්සාහ කරමු"

මම වෙඩිතබාගෙන මියයමි,
දීපියව් යකෝ කාලතුවක්කුව, ස්නයිපර්, මැසින් තුවක්කු!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"අනේ අක්කෙ රිසල්ට් එක?"
වමනෙට එනවා වගෙත් දැනුනි,

"මල්ලි අපි මේක අම්මලට නොකිය ඉමු, මේ පාරවත් හොදට ට්‍රයි කරමු, මම පිරිවෙනේ හාමුදුරුවන්ගෙන් අහන්නම්, හෙට ඉදන් ආයෙ පන්ති යන්න ඕ ලෙවල් වලට"

හෙට උදෑසනම මම ගමේ ලිදට පනිමි.
එහෙත්?
ඊට පසු මිනිස්සු බොන්නේ මොකේ වතුරද?

"අක්කෙ රිසල්ට් එක කියන්නකෝ?"

අක්කා මුහුණ වසාගෙන හඩන්නට මෙන් සැරසුනාය.

"අනේ මල්ලි ඔයාට A7 යි නේ"

මී හරකී.
මා මරන්නට තැත් කල අපරාදකාරී.
මම වහා ඇගෙන් ෆෝන් එක උදුරා ගත්තෙමි.
ඇත්තය, එහි පැහැදිලිව සටහන් ව තිබුනේ මගේ නමය, ඊට පහලින් විශයන් හා මා ලැබූ සාමාර්ත සදහන් විය. 
අක්කා මගේ හිස අතගා මා වැලද ගත්තාය.
ඈට සතුටු ඇත, ඇත්තෙන්ම!

"මම දැනන් ඉදියා ඕක"
අක්කා කීවාය.

"දෙයියනේ මේකගෙ පපුව ගැහෙන තරම්, අනේ මල්ලියේ මං ඔයාව බය කලාද?"

නැත! ඈ මා බය කලේ නැත!
මගේ ආදරණීය අක්කේ, ඔබ නිසා මගේ මලගමට කියවන ඔබටත් ආරාදනා ලැබෙන්නට ඉඩ තිබුණි.
වාසනාවට මෙන් දැන් එම තත්වය පහව ගොස් ඇත.

"අක්කෙ උත්පලා?"

"හ්ම් මේ හැපි වෙලාවෙ ඒකි ඕන නෑ"

අක්කා සතුටින් ඉපිළෙමින් කීවාය. මම ඇගෙන් වහා ඈත් වීමි.

"මොකෝ බං?"

"මම යනව උත්පලා බලන්න, එයාගෙ රිසල්ට් එක කොමද දන් නෑ නේ?"

"ඕන නෑ මල්ලී"

"ඇයි අක්කෙ එහෙම කියන්නෙ? මම බලල එන්නම්, මගෙ ෆිට් එකනේ"

"ඕන නෑ කීවම අහනවා"
අක්කා සැර වොවාය. මම ගොලු වීමි.

"අක්කේ......."

"ඕන නෑ බං, ඒකි මෙලාකට මග එනව ඇති"

මම විස්මිත වීමි, ඒ කොහොමද?

"ඒ....?"

"මම කිව්ව එන්න කියල, මට රිසල්ට් ඇවිත් කියල මැසේජ් එකක් දාල තිබුන. එයත් පාස් කියන්නෙ, A6 ක්ලු"

මට අක්කා මරන් කන්නට තරම් සතුටක් ඇති විය. අක්කා කොතරම් නොහොද පෙන්නුවත් ඈ මගේ සිතුම් පැතුම් හොදින් තේරුම් ගෙන ඇත.

"ටක් ටක් ටක්"

දොරට කව්දෝ තඩිබායි.

"බව් බව් බව්"

කව්දෝ බුරයි.
උත්පලාද?

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට...........................

---------------------------------------------------------------------------------

Monday, March 10, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [19 කොටස]



ඈ කතාව ඇරඹ්බුවේ ඉතාමත් සෙමිනි.
මා සමග ඉන්නට ඈට ආසා ඇත, නැත්නම් කියන දෙයක් කියන්නය කියා ඉක්මනින් මෙතනින් යන්නට ඈට වුවමනා වනු ඇත. 

"ඔයා අහගෙන ඉදියෙ නෑ නෙ දසිත්....."
ඈ කීවාය.

"රුචිනි කියනව මම ඔයාව දැලේ දා ගෙනලු, ඒ හන්ද අහින්සක ඔයා විහින් නහිනවලු"

මම උත්පලා දෙස බැලුවෙමි. මම ඇගේ දැලේ පැටලුනාද?
නැත!
ආදරය දැලක් නොවේ.

"ඉතින්..."

"එයා ඔව්ව කිව්වෙ මට හින්ට් එකටමයි, ඊට පස්සෙ කියනවා මේ වගේ කෙල්ලෙක් එක්ක යන්න අර අහින්සක දසිත්ට මොන තරම් ලැජ්ජාවක් ඇතිද කියලා"

නැවතත් ඇගේ මුහුණ අදුරු විය, ඒ ගැන මමද කල්පනා නොකලෙමි, කිසිදා කල්පනා කරන්නේද නැත. ලෝකයා මට කොතරම් සිනහ වුවත් මම කිසිදිනක ඈ හැර නොයමි.

"ඒකි මොනා කිව්වම මොකද ලමයෝ, ඔයා ඇයි ඕව ගනන් ගන්නේ?"

උත්පලා නිසලව ඇදෙන ගං දිය දෙස බලා හිදියි.
උත්තර නැත.

"උත්පලා"

ඈ පියවි සිහියට ආවාය. මෙතරම් පොඩි දෙයක් ගැන ඈ සිතන තරම්!!!!!
ඇත්තෙන්ම මෙහිදී මෙය කිව යුතුය, ඔබ නොදන්නවා උවද කෙල්ලන්ට බොහෝ ප්‍රශ්න තිබේ. අල්ලපු ගෙදර ලමයා අලුතින් ඇදුමක් ගෙනේම, සපත්තු හෝ සෙරප්පු දෙක, ඇදුමේ හෝ අතපයේ ගැවී ඇති කුඩා දූවිලි අංශුව ආදිය උදාහරන ලෙස දැක්විය හැක

"දසිත්, ඇත්තම කියන්න"

"මොකක්ද?"

"මම එක්ක ඉන්න එක ඔයාට ලැජ්ජාවක්ද?"

"කොහොමද එහෙම වෙන්නේ?"

"ඒත් එඋචිනි කිව්වා...."
කටහඩ හැගුම්බරය, හඩන්නට ආසන්නය.

"ඉතින් රුචිනි විතරනේ කිව්වෙ, වෙන කවුරුත් කියන්නෙ නෑ එහෙම. මොකෝ ලෝකෙ ඉන්නෙ රුචිනි විතරද? නෑ නේ"

"ඒ උනාට........."

"මම ආදරේ රුචිනිටද? නෑ නෙහ්, ඒ ඔයාට. ඉතින් ඔයා ලස්සන උනත් කැත උනත් මට ඒකෙන් වැඩක් නෑ. මන් ආදරේ ඔයාට මිසක් ඔය පිටින් තියෙන ලස්සනට නෙවී"

"ඒ උනාට මම කැමති නෑ ඔයාට ලැජ්ජාවක් වෙන්න"

"ඔයා හිතන් ඉන්නෙ ඔයා කැතයි කියලද?"

ඈ කතාව නැවතූවාය. 
ඇත්තය.
ඈ සිතන් ඉන්නේ එසේමය.

"ඔව්, මට පේනව ඔයා ඔයා ගැනම හිතන් ඉන්නෙ පහත් කරල කියල. ඇයි කණ්නාඩියක් ඉස්සරහට නොයන්නෙ?"

ඈ ක්ශනිකව මා දෙස බැලුවාය. 
එහි සිනහවක් නැත
හැඩුම්බර බවක්ද දක්නට නැත
අනුකම්පාව? කිසිසේත් නැත
එහෙත්.........
මදක් ඉන්න...
ඒ පුදුමයද?
ඒ සමග මුසුවූ ලැජ්ජාවද?

"මට මීට කලින් කිසිකෙනෙක් ඔහොම කීවෙ නෑ දසිත්, මං දන්නවා කවුරුත් කියන්නෙත් නෑ"

ඈ කීවා නොව මිමිණුවාය. 
මම සිනහ වීමි.

"ඕන නම් දිවුරන්නම්, මම කීවෙ සම්පූර්ණ ඇත්ත"

ඈ සිනහ වූවාය. යන්තමිනි.
ඈ කල්පනා කරන බව මට වැටහුණි.
අවසානයේ මගේ අතින් අල්ලා ගත් ඈ මෙසේ කීවාය.

"තෑන්ක්ස් දසිත්, ආයෙ කවදාවත් කවුරු මොනව කීවත් මම අඩන්නෙ නෑ නෑ නෑමයි"

මම ඈ දෙස බලා සිනහ වීමි.

"ඇයි ඒ?"

"ඔයා මා එක්ක ඉන්න හන්දා, මම දන්නව වෙන කාටවත් ඔයා වගේ හොද කෙනෙක් ලැබෙන්නෙ නැති බව"

මම රතු වීමි. ලැජ්ජාවද?
අම්මපා!

[පින්වතුනි, මෙය කතාවකි එබැවින් ඔබගේ ඇස්වහ කටවහ මට නොවදීවා]

"අපි යමු"

මම කීවෙමි. මෙතැන හිදගෙන සිටීමෙන් කිසිම පලක් අත් නොවේ. 
ෆිල්ම් එක දැනටම පරක්කු වී ඇත. එහි යාමටද නොහැක. එහෙත් අක්කා?
මට ඈ ගැන සිහි වූයේ දැන්ය. කෝල් එකක්වත් දාලා බලනවාද?

"අක්කා"

මම මිමිණුවෙමි.

"ඇයි දසිත්"

"අක්කා තනියම විශාන් අඉයත් එක්ක"

"අපෝ බය වෙන්න එපා, එයාට කරදරයක් වෙන්නෙ නෑ."

උත්පලා කීවාය.

"මට විශාන් අයියව මගෙ අයිය කෙනෙක් තරමට විශ්වාසයි"

"එහෙමද? හ්ම් හ්ම් ඔයා කියනවනම් මාත් විශ්වාස කරන්නම්කෝ"

"හොද ළමයා"

මා සමග පැමිණියවුන් කොහිදැයි මම වටපිට බැලීමි. දෙදෙනෙක් නිදිය, අනික් අය ඔහේ ඇවිදිති. සක්මන් බාවනාව වඩන්නාක් මෙනි.
"අපි දැණ් යමු. ෆිල්ම් එක ඉවර වෙන වෙලාවත් කිට්ටුයි"

"හ්ම් යමුකෝ"

ඈ නැගිට්ටාය. මමද නැගී සිටියෙමි.

"ආ මොකෝ මල්ලි මෙයා නොකියම ගිහින් තිබුනෙ?"

අපි ඒ දෙසට පැමිණෙනු දුටු මා සමග පැමිණියෙක් ඇසීය.

"දන්නැද්ද අද කෙල්ලන්ගෙ හැටි"
තවකෙක් කීවෙන් මම සිනහ වී ප්‍රශ්නෙන් බේරුනෙමි.
පිටත් වීමේ දොරටුවේදී මට දෙවියන් සිහිවුණි.
ටිකට් කඩන්නා පැමිණ තිබේ.

"ම්ම්ම්ම් ඔහේලා ඇතුලට එනවා මම දැක්කෙ නෑ නේ?"

ඔහු මගේ මුහුණ දෙස බලා විමසුවේය.
මම උඩ ගියෙමි. 
කුමක් කියම්ද?

"ඇයි ඕයි තමුසෙනේ අපිට ටිකට් කැඩුවේ?"
මා සමග ආ අයෙක් කීවේය.

"අනේ මේ මහත්හ්ටය නිකම් බොරු කරන්න එපා. තමුසෙලා වගේ තක්කඩි ටිකක්, හොරෙන් ටිකට් ඉස්ස්යුවා නේද?"

"අපෝ නෑ අපි එහෙම ජරා වැඩ කරනවද?"
තවකෙක් කීවේය.

ටිකට් කඩන්නාට එය ඇසුනු ආකාරයට ඔහු ඉතාමත් කේන්ති ගත් බව මම දුටිමි.

"යකෝ මේ!" ඔහු ගිගිරුවේය.

"දීපියව් සල්ලි, නැත්නම් තොපි ඔක්කොම දානවා පොලිස් කූඩුවේ"

මම බිය වීමි, කෙල්ලක් සමග පොලිස් කූඩුවේ?

"ඉතින්?"

මා සමග පැමිණියෙක් ඇසුවේ ගානක්වත් නැතිවය.

"මට ගානක්වත් නෑ නෙ"

තවකෙක් කීවේය.

ටිකට් කඩන්නාගේ සීමාව පැන්නේය.

"තොපි, අවලං විලිසංගයක් නැති පාහර ****. තොපේ මව්....."

ඇසුනේ එපමණකි, එවෙලේ ක්‍රියාත්මක වූ අත් දහ පහලොවකින් ඔහුව ටිකට් කාමරයෙන් එලියට ඇදගන්නා ලදී.

"ආයෙ කියාපිය බලන්ඩ?"

එකෙක් කීවේය.

"මූට මොකෑ කරන්නෙ?"

"මුගේ ***** **** **** "

"සරමෙන් ගහේ එල්ලමු"

"ගස් බදිමු"

"ගගට දාමු"

"අම්බානට නෙලමු"

තවත් දහසකුත් එකක් යෝජනා එතනට එක් විය.

"මේ ඔය එකක්වත් ඕන නෑ, අපි දැන් ඕකව ආපහු කූඩුවට දාල යමු යන්න"

මම පැවසීමි. 
ඔවුහු මා දෙස බැලූහ.

"මල්ලිය කියන්නෙත් ඇත්ත තමා, අපෙත් වැරැද්දනේ"

අන්තිමේ ඔවුහු එකග වූහ.
සවස දොලහමාරට එතැනින් පිටවන විටත් වචනය්කුදු කතා කර ගැනීමට නොහැකිව, ගල් රූපයක් සේ ටිකට් කඩන්නා ඔහුගේ අසුනේ වඩි කරවා තිබුනේය.

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට.......................

---------------------------------------------------------------------------------
Monday, March 3, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

ගිය මාසේ හොදම හිට් 5

එදා ඉදන් ආපු ගාන

පොස්ට් උස්සලා වැඩ වරද්දගන්න එපා හොදේ.. Powered by Blogger.

E-mail එකට ගෙන්නගන්නවා නම්

- Copyright © 2013 එක එක වැඩ The Blog -Metrominimalist- Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -