Archive for March 2014

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [21 කොටස]



මම අක්කා කියන්නටත් ප්‍රතම සාලයට ගොස් දොර විවුර්ත කලෙමි. ඔව් ඇත්තෙන්ම ඒ උත්පලා විය, ඈ සමහ මිතුරකුද විය එහෙත් ඒ දෙපයින් නොවේ!
සතර පයිනි.
හෑ!

"දසිත්..............."
ඈ අපමණ ප්‍රීති වූවාය.

"මේ.......... මේ................."

"අහ් අදුන්නල දෙන්නත් බැරි උනානේ, දසිත් අදුරගන්න මෙයාව. මේ ඉන්නෙ බ්ලැකී"
අනතුරුව බිම වාඩිවී හති අරිමින් උන් බව්වා දෙස හැරුණු ඈ පොඩි ලමයකු සේ මෙසේ පැවසුවාය.

"බ්ලැකී දෙන්න මෙයාට අත"

බල්ලා කිසිදු වග විබාගයකින් තොරව සිය වම් අත මා දෙසට දිගු කලේය.

"දසිත්, අතට අත දීල යාලු වෙන්න"

මමද යන්ත්‍රානුසාරයෙන් මෙන් අත දුන්නෙමි.

"ආව් ආව්, මෙයා කාටවත් අත දුන්නෙ නෑ ලගකදි නම්, හැමෝවම හපා කෑවා"

උත්පලා මගේ උරහිසට අත තබමින් පැවසුවාය.

අක්කා ගෙතුල සිට අප සිටි දෙසට පැමිණියාය.
උත්පලා කීවේ ඇත්තකි, බල්ලා දත් විලිස්සා අක්කාට බුරා පැන්නේය. උත්පලා ඌව ගෙල බැදි පටියෙන් අල්වා නොගන්නට ඌ අක්කාගේ ඇගට පනිනු නොඅනුමානය.

"මේ මොකාද මේ?"
අක්කා බිය වූවාය.

"සොරි අක්කෙ, මෙයා ටිකක් නුහුරුයි. දසිත් එක්ක නම් යාලු උනා"

"හැහ්? මේ අපේ මල්ලි එක්ක?"
අක්කා උපහාසාත්මක සිනහවක් නැගුවාය.

"ඌත් එක්ක ඉතින් බල්ලො තමා යාලු වෙන්නේ"

තමාට ඇනුම් පදයක් එල්ල කල විටක මෙන් උත්පලාගේ මුහුණ අදුරු විය.

"ඒක නෙවී, නංගිත් පාස්ලු නේ?"

"ඔව් අක්කෙ ඒ6 යි, ගණන් වලටයි, සයන්ස් වලටයි බී, හෝම් සයන්ස් වලට සී"

"ඒව නම් වැඩක් නෑ නෙ නංගී, ඕන සබ්ජෙක්ට් ටිකට රිසල්ට් තියෙනවනෙ, බයෝ කරන්න ඇති නේද?"

"අපෝ ඇතිලු, අම්මත් කීවේ"

"දසිත්?"

"සයන්ස් වලට බී, කොමර්ස් වලට සී"

"ලේසිම ඒවට අඩු ලකුණු, අනේ කොල්ලො"

උත්පලා මගේ අතට පහරක් දුන්නාය.

"එන්නකො ගෙට"

අක්කා අපව ගෙතුලට කැදවූවාය.

"කමු මොනා හරි"
මම අක්කා දෙස බලමින් පැවසීමි.

"බ්ලැකී, ඉන්නව එලියට වෙලා"
උත්පලා මෙතෙක් වේලා මා වටේ කැරකෙමින් උන් බව්වාට නියම කලාය. 

අප සාලයේ වාඩිගත් පසු අක්කා කුස්සියට ගියේ වතුර එකක් ලිපේ තියන්නට වන්නට ඇත.
මම වාඩි වූ දිගු පුටුවේම අනිත් කෙලවරේ උත්පලා වාඩි වූවාය.
මම ඈ අසලට ගියෙමි.

"දසිත්"

"ඇයි?"

"යනව එහාට"

"ඇයි?"

"අක්ක මාව පන්නාවි ගෙදරිනුත්"
ඈ පැවසුවේ සිනහ වෙමිනි.

"අපෝ නෑ"

"කමක් නෑ ඉන්නව ටිකක් ඈතට වෙලා"

මම කීකරු වීමි. අක්කා දැක්කොත් මටත් ගෙදරින් යන්නට සිදු වේ.

"දැන් කෝමද දැනෙන්නෙ?"

"සතුටුයි, ජීවිතේ මම ලබපු හොදම සතුඅන්ගෙන් එකක්. ඔයාට?"

"නිදහසක්"

"දසිත්, අපේ කට්ටිය ගෙට් ටොගෙතර් එකක් ප්ලෑන් කරනවා, ලබන සතියෙ සදුදට. අපේ ඕ.ලෙවල් ලියපු ක්ලාස් එකේ කට්ටියම ඒවි. ඔයත් එනව නේද?"

"හ්ම්ම් ඔව් ඔව් මටත් කෝල් එකක් දීල එන්නය කීව, මම යනවා"

"අනේ දසිත් තරහ නැතුව මාවත් එක්ක යනවද?"

"ඔයා මෙහෙත් එන්න, දෙන්නම යමු"

"මට එදාට ක්ලාස්නෙ මැට්ටෝ"

"ඉතින් ක්ලාස් ඉවර වෙලා යමු, හවසනෙ තියෙන්නේ"

"මන් එනකම් ඉන්නවද?"

"මම ක්ලාස් එක ගාවට එන්නම්කො"

"හොද ළමයා"
ඈ දිලිසෙන දෑසින් යුතුව මට කීවාය.

ඈට උවමනා වී තිබෙන්නේ කුමක්දැයි මට නොවැටහුනා නොවේ. 
ඈට උවමනා වී ඇත්තේ රුචිනි ට පෙනෙන්නෙට මා සමග යාමටයි.
ඉන් ඒ කෙල්ලට ඇතිවන හැගීම බලන්නට මමද ආශා කලෙමි. කොහොමත් ඈ මගේ සතුරියක් නොවේද?
උත්පලා මෙම පන්තියේම සිටිනා රුචිනි සමග මොනාකාරයේ ගැටළු ඇතිකරගනීදැයි මම නොදනිමි, කුමක් කරගත්තත් මට ඈ අතහැරිය නොහැක. දැන් ඈ මගේය.

"මොකෝ දසිත් කල්පනා කරන්නෙ?"
උත්පලා මම නිහඩවනු දැක ඇසුවාය.

"නෑ නිකම්, රුචිනිත් එනව නේද ඕකට?"

"ඔව්"
ඈ කීවාය, වයිරය වෙනුවට ඇගේ දෑසේ මතු වූයේ දුකයි.

"එයත් එනව තමයි දසිත්, මට බයයි එයා මොකක් හරි දෙයක් කරාවි කියල මට"

"එයා මොනව කරන්නද ලමයෝ ඔයාට?"

"ඒ උනාට, ප්ලීස් එන්න හොදේ"

"එනවාමයි"

අක්කා බන්දේසියක දැමූ කිසිවක් ගෙනාවාය.
උත්පලාට සියල්ල අමතක වනු මට පෙනුණි, ඇගේ දෑසේ වූ දුක්බර පෙනුම මැකී ගියේය.
චොක්ලට් කේක්!

ඔබ මෙවැන්නියක දැක නැතුවා නොඅනුමානය. චොක්ලට් කේක් කන්නට මෙතරම් පෙරේතියක්.

"කන්න"

අක්කා බන්දේසිය මේසය උදින් තබා කීවාය.
ඈ අප ඉදිරියෙන් වාඩි වූයේ මට ඇසක් වසා ඉගි කරමින් කේක් කෑල්ලක් අතට ගනිමිනි.

උත්පලා මහත් ආසාවෙන් කේක් කෑල්ලක් අතට ගත්තාය. 
පුදුමයකට මෙන් ඈ එය මා අතට දී දෙවනුව ඈ සදහා තවත් එකක් ගත්තාය.

"මොකෝ මේ ඔයාල මා දිහා බලන් ඉන්නෙ?"

අක්කාත් මමත් ඈ දෙස බලා උන් බැවින් ඈ විමසුවාය.

"නෑ නිකම්"
අක්කා කීවාය.

"මෙන්න මේකයි මම දසිත්ට කැමති ප්‍රදානම හේතුව, මෙහෙ ආවොත් චොක්ලට් කේක් කන්න පුලුවන් නේ"

උත්පලා කිසිදු වගවිබාගයකින් තොරව කීවාය.
මම සිනහ වීමි.
අක්කා සිනහ නොවුනාය.

"ඇයි වෙන හේහු මොකුත්ම නැද්ද?"
අක්කා බිදකුදු සිනහ නොවී ඇසුවාය. ස්වරයේ වූ වෙනස නිසා මමත් උත්පලාත් ඈ දෙස බැලුවේ එකටමය.

"අක්කේ......................"

මම ඈ සන්සුන් කරන්නට තැත් කලෙමි.

"උඹල දෙන්න දිහා මම ඇහැ ගහගෙන හ්ටියෙ, යාලුකම ඕනවට වැඩියි, හරිද?"

කිවූ අක්කා වහා හිද සිටි තැනින් නැගිට ගෙතුලට ගියේ කෝපයෙනි.

"දසිත්..."

උත්පලාගේ කටහඩ හැඩුම්බරය.

"මමත් යන්නම්"

"ඉන්න තව ටිකක්"

ඈ නැගිට්ටාය, අනතුරුව දොර වෙත ගියාය.

"අක්කට මොනව හරි ඉව වැටිල වගේ, අනේ ද්සිත් පරිස්සමින්, එයා මා එක්ක කොච්චර යාලු උනත් එයා මට පොඩ්ඩක්වත් කැමති නෑ"

"එහෙම නෑ උත්පලා එයාට මොකක් හරි අවුලක් යන්න ඇති, පස්සෙ හරියාවි ඕක"

"නෑ නෑ දසිත් අක්ක මට නෙවෙයි අකමැති, අපි දෙන්නම එකට ඉන්න එකට, මට හිතුන එහෙම"

"නෑ! එයා එහෙම කෙනෙක් නෙවී, මටත් වඩා ඔයා ඒක දන්නවනේ"

"බලමුකෝ දසිත්, මම යනවා එහෙනම්, ලබන සදුදට එන්න ප්ලීස්, මම ඔයාට කෝල් එකක් දෙන්නම්කෝ"

"හ්ම් හ්ම්"

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට....................

---------------------------------------------------------------------------------
Monday, March 17, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [20 කොටස]



මා උත්පලා සමග නැවතත් Film හෝල් එක අසලට එන විට ෆිල්ම් එකද අවසාන වී තිබුනි. අක්කා විශාන් අයියා සමග මා එනතුරු බලා සිටියාය,

"කොහෙද යකෝ ගියේ?"

අක්කා ඇසුවේ කෝපයෙනි. 

"මම මේ.... මේ...."

උත්පලා උත්තරයක් දිගත නොහැකිව ගොලුවූ ආකාරය මම දුටුවෙමි.

"එයා මේ පොඩ්ඩක් ඇවිදින්න කියල ගිහින්."

මම විහිලුවක් කරන ලීලාවෙන් පැවසීමි.

විශාන අයියා මා දෙස බලා සිනහ වූවේය. ඔහුට මෙය වැටහෙන්නට ඇත. අක්කාට අතින් ඇන නැවත ඒ ගැන නොවිමසන ලෙස ඔහු ඉගි කලේ ඒ නිසා විය හැක.

"හ්ම්ම් හ්ම්ම් එහෙනම් යමුකෝ ගෙදර"

අක්කා පෙරමුන ගත්තාය,


***************************

නිවසට ගිය වහාම මම ඇදට වැටී කල්පනා කරන්නට පටන් ගත්තෙමි.
උත්පලා?
ඈ මගේ ජීවිතයට ආ දා සිටම මම අපමණ සතුටින් සිටියෙමි.
මගේ යහලුවකු ලෙස උන් කාලයට වඩා මා දැන් ඇයට ආදරය කරමි.
ඈ තුල මා කෙරෙහි ඇති ආදරය කිසිසේත් බොලද නොවේ.
එය මට හොදින්ම තේරුනේ අද දිනයේය.
එහෙත් අක්කා?
අක්කා මේ ගැන කිසිවක් නොදනියි, ඈ දැනගත හොත්?
අක්කා මෙයට එකහෙළාම සිය විරිද්දත්වය ප්‍රකාශ කරනු ඇත.
කොතරම් ලගින් ආශ්‍රය කලත් අක්කා තවමත් උත්පලාව හරිහැටි හදුනාගෙන නැත.
අක්කා සිතන ලෙස උත්පලා යනු,
මොට්ට,
මෝඩ,
සමාජය ගැන නොදන්නා,
සිතා මතා වැඩ නොකරන,
අවිශ්වාසී,
ඉරිසියාකාර,
පිස්සියක් පමණි.
ඉතින් මට ඈ වෙත ළං වීමට අක්කා ඉඩ නොදෙනු ඇත.
මම කුමක් කරම්ද?

අනිත් ප්‍රශ්නය මෙයය,
රුචිනි,
රූප සුන්දරී,
ඈ බොහෝ ලස්සන කෙල්ලකි, මා මෙතෙක් කල් සිතා සිටියේ ඈද උත්පලා මෙන් අහිංසක එකියක් කියාය.
මට වැරදී තිබුණි.
ඈ පාසලේදී පවා හැසිරුණේ අදිමානයෙනි, ඒ බව ප්‍රසිද්ද රහසක් උවත් ඇගේ දස වැනි බෝයිෆ්‍රෙන් ද ඉතාමත් ඉහල අත්තක් විය.
ඈ සතුව ඈ වෙනුවෙන් කැපවුණු කෙල්ලන් කීපයක්ම සිටිති, 
[මේවා කියන එක හරිද මන්දා, ඒත් ඒකයි ඇත්ත]
ඈට උවමනා ඕන උපකාරයක් කිරීමට ඔවුහු සූදානම්ය.
උත්පලාට පැහැදිලි අඹ්හියෝගයක් එල්ල වනු ඇත.
විශාන් අයියාව දැලේ දා ගැනීමට නොහැකි වීමේ නිසා රුචිනි කෙසේ හෝ උත්පලාගෙන් පළිගනු ඇත,
එවිට මා කුමක් කරම්ද?
උත්පලා මගේ වගකීමයි, ඈ ආරක්ශා කරන්නේ කෙසේද?
ඈ කුමක් හෝ නිසා සියදිවි හානි කරගතහොත්?
මට යලිත් පිරිසිදු හර්ද සාක්ශියකින් යුතුව ජීවත් වන්නට හැකිද?

"මල්ලී.............. මල්ලී,............."

අක්කා කෑගසනු ඇසුණි.

"ඕ,,,,,,,,, මොකෝ අක්කේ?"

මම වහා සාලය දෙසට ඇවිද ගියෙමි.

"මෙන්න ඔයාලගෙ රිසාල්ට් ඇවිත්"

මේ මහ දවාලේ?
රිසාල්ට් ඇවිත්?
මට ක්ලාන්ත ගතියක් දැනුණි, මගේ හිස වටේ මේ පියාඹන්නේ සැබෑ පරවියන්ද?

"ඉක්මනට විබාග අංකෙ ගෙනැත් දියන්, ඩයලොග් එකෙන් රිසල්ට් බැලුවෑකි"

අක්කා අණ කලාය, ඇගේ අණට මා අවනත වූවාදැයි නොදනිමි. එහෙත් මගේ කය ඊට අවනතව අක්කා අතට වහා විභාග අංකයලිවූ කොලයක් පත් කලේය.
ක්ශනිකව යමක් ටයිප් කල අක්කා වහාම ජංගම දුරකතනයේ තිරය දෙස බලා ඉන්නට වූවාය.
මම අසල වූ පුටුවක් මතට ඇද වැටුනෙමි.
විකාරයක් වගේය!

සුලු මොහොතක් ගතවිණි, ජංගමය නාද විය.
අක්කා ඒ දෙස බලා දෑතින්ම මුහුණ වසාගෙන යමක් තමන්ටම කියා ගත්තාය.
මම ඉවරය, විනාශය.
අක්කා මෙසේ ඉන්නේ මම ඇත්තෙන්ම ෆේල් නිසාය.
නැත්නම් ඈ සතුටින් නටනු ඇත.

අහෝ! ඇයි මටම මෙහෙම උනේ?
පපුව කව්දෝ තෙරපනු දැනේ. හාට් ඇටේක් ඇවිත මා මැරී යනු ඇත.
අදි රුදිර පීඩනයෙම් තව සුලු මොහොතකින් මා මියයනු ඇත,
දියවැඩියාවෙන්.................

"මල්ලි, අනේ මගෙ මල්ලි"

අක්කා හැඩුම්බර ස්වරයකින් කීවාය.
සමාවන්න පාඨකය, මම "උත්පලා" ලිවීම නවතමි.
මන්දයත් මම තව සුලු මොහොතකින් වහ කා මැරෙන නිසාය.

"ඇයි අක්කෙ මොකෝ රිසල්ට් එක?"
මා සිහිනෙන් වගේ ඇසුවා මතකය.

"අනේ මල්ලි, කොහොමද අම්මලට මේක කියන්නෙ? අර අහිංසක අම්ම ඔයා ගැන ගොඩක් බලාපොරොත්තු තියන් ඉදියෙ"

"අනේ අක්කෙ මොකෝ රිසල්ට් එක?"

"දෙයියනේ! මම ඔයාට කොහොම කියන්නද මල්ලි. අපි හැමෝම හිතන් ඉදියෙ ඔයා ඉදිය හැටියට..........."

"අනේ අක්කෙ රිසල්ට් එක?"

"මල්ලි, ජීවිතේ ඔහොම තමයි, ආයෙ උත්සාහ කරමු"

මම වෙඩිතබාගෙන මියයමි,
දීපියව් යකෝ කාලතුවක්කුව, ස්නයිපර්, මැසින් තුවක්කු!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"අනේ අක්කෙ රිසල්ට් එක?"
වමනෙට එනවා වගෙත් දැනුනි,

"මල්ලි අපි මේක අම්මලට නොකිය ඉමු, මේ පාරවත් හොදට ට්‍රයි කරමු, මම පිරිවෙනේ හාමුදුරුවන්ගෙන් අහන්නම්, හෙට ඉදන් ආයෙ පන්ති යන්න ඕ ලෙවල් වලට"

හෙට උදෑසනම මම ගමේ ලිදට පනිමි.
එහෙත්?
ඊට පසු මිනිස්සු බොන්නේ මොකේ වතුරද?

"අක්කෙ රිසල්ට් එක කියන්නකෝ?"

අක්කා මුහුණ වසාගෙන හඩන්නට මෙන් සැරසුනාය.

"අනේ මල්ලි ඔයාට A7 යි නේ"

මී හරකී.
මා මරන්නට තැත් කල අපරාදකාරී.
මම වහා ඇගෙන් ෆෝන් එක උදුරා ගත්තෙමි.
ඇත්තය, එහි පැහැදිලිව සටහන් ව තිබුනේ මගේ නමය, ඊට පහලින් විශයන් හා මා ලැබූ සාමාර්ත සදහන් විය. 
අක්කා මගේ හිස අතගා මා වැලද ගත්තාය.
ඈට සතුටු ඇත, ඇත්තෙන්ම!

"මම දැනන් ඉදියා ඕක"
අක්කා කීවාය.

"දෙයියනේ මේකගෙ පපුව ගැහෙන තරම්, අනේ මල්ලියේ මං ඔයාව බය කලාද?"

නැත! ඈ මා බය කලේ නැත!
මගේ ආදරණීය අක්කේ, ඔබ නිසා මගේ මලගමට කියවන ඔබටත් ආරාදනා ලැබෙන්නට ඉඩ තිබුණි.
වාසනාවට මෙන් දැන් එම තත්වය පහව ගොස් ඇත.

"අක්කෙ උත්පලා?"

"හ්ම් මේ හැපි වෙලාවෙ ඒකි ඕන නෑ"

අක්කා සතුටින් ඉපිළෙමින් කීවාය. මම ඇගෙන් වහා ඈත් වීමි.

"මොකෝ බං?"

"මම යනව උත්පලා බලන්න, එයාගෙ රිසල්ට් එක කොමද දන් නෑ නේ?"

"ඕන නෑ මල්ලී"

"ඇයි අක්කෙ එහෙම කියන්නෙ? මම බලල එන්නම්, මගෙ ෆිට් එකනේ"

"ඕන නෑ කීවම අහනවා"
අක්කා සැර වොවාය. මම ගොලු වීමි.

"අක්කේ......."

"ඕන නෑ බං, ඒකි මෙලාකට මග එනව ඇති"

මම විස්මිත වීමි, ඒ කොහොමද?

"ඒ....?"

"මම කිව්ව එන්න කියල, මට රිසල්ට් ඇවිත් කියල මැසේජ් එකක් දාල තිබුන. එයත් පාස් කියන්නෙ, A6 ක්ලු"

මට අක්කා මරන් කන්නට තරම් සතුටක් ඇති විය. අක්කා කොතරම් නොහොද පෙන්නුවත් ඈ මගේ සිතුම් පැතුම් හොදින් තේරුම් ගෙන ඇත.

"ටක් ටක් ටක්"

දොරට කව්දෝ තඩිබායි.

"බව් බව් බව්"

කව්දෝ බුරයි.
උත්පලාද?

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට...........................

---------------------------------------------------------------------------------

Monday, March 10, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [19 කොටස]



ඈ කතාව ඇරඹ්බුවේ ඉතාමත් සෙමිනි.
මා සමග ඉන්නට ඈට ආසා ඇත, නැත්නම් කියන දෙයක් කියන්නය කියා ඉක්මනින් මෙතනින් යන්නට ඈට වුවමනා වනු ඇත. 

"ඔයා අහගෙන ඉදියෙ නෑ නෙ දසිත්....."
ඈ කීවාය.

"රුචිනි කියනව මම ඔයාව දැලේ දා ගෙනලු, ඒ හන්ද අහින්සක ඔයා විහින් නහිනවලු"

මම උත්පලා දෙස බැලුවෙමි. මම ඇගේ දැලේ පැටලුනාද?
නැත!
ආදරය දැලක් නොවේ.

"ඉතින්..."

"එයා ඔව්ව කිව්වෙ මට හින්ට් එකටමයි, ඊට පස්සෙ කියනවා මේ වගේ කෙල්ලෙක් එක්ක යන්න අර අහින්සක දසිත්ට මොන තරම් ලැජ්ජාවක් ඇතිද කියලා"

නැවතත් ඇගේ මුහුණ අදුරු විය, ඒ ගැන මමද කල්පනා නොකලෙමි, කිසිදා කල්පනා කරන්නේද නැත. ලෝකයා මට කොතරම් සිනහ වුවත් මම කිසිදිනක ඈ හැර නොයමි.

"ඒකි මොනා කිව්වම මොකද ලමයෝ, ඔයා ඇයි ඕව ගනන් ගන්නේ?"

උත්පලා නිසලව ඇදෙන ගං දිය දෙස බලා හිදියි.
උත්තර නැත.

"උත්පලා"

ඈ පියවි සිහියට ආවාය. මෙතරම් පොඩි දෙයක් ගැන ඈ සිතන තරම්!!!!!
ඇත්තෙන්ම මෙහිදී මෙය කිව යුතුය, ඔබ නොදන්නවා උවද කෙල්ලන්ට බොහෝ ප්‍රශ්න තිබේ. අල්ලපු ගෙදර ලමයා අලුතින් ඇදුමක් ගෙනේම, සපත්තු හෝ සෙරප්පු දෙක, ඇදුමේ හෝ අතපයේ ගැවී ඇති කුඩා දූවිලි අංශුව ආදිය උදාහරන ලෙස දැක්විය හැක

"දසිත්, ඇත්තම කියන්න"

"මොකක්ද?"

"මම එක්ක ඉන්න එක ඔයාට ලැජ්ජාවක්ද?"

"කොහොමද එහෙම වෙන්නේ?"

"ඒත් එඋචිනි කිව්වා...."
කටහඩ හැගුම්බරය, හඩන්නට ආසන්නය.

"ඉතින් රුචිනි විතරනේ කිව්වෙ, වෙන කවුරුත් කියන්නෙ නෑ එහෙම. මොකෝ ලෝකෙ ඉන්නෙ රුචිනි විතරද? නෑ නේ"

"ඒ උනාට........."

"මම ආදරේ රුචිනිටද? නෑ නෙහ්, ඒ ඔයාට. ඉතින් ඔයා ලස්සන උනත් කැත උනත් මට ඒකෙන් වැඩක් නෑ. මන් ආදරේ ඔයාට මිසක් ඔය පිටින් තියෙන ලස්සනට නෙවී"

"ඒ උනාට මම කැමති නෑ ඔයාට ලැජ්ජාවක් වෙන්න"

"ඔයා හිතන් ඉන්නෙ ඔයා කැතයි කියලද?"

ඈ කතාව නැවතූවාය. 
ඇත්තය.
ඈ සිතන් ඉන්නේ එසේමය.

"ඔව්, මට පේනව ඔයා ඔයා ගැනම හිතන් ඉන්නෙ පහත් කරල කියල. ඇයි කණ්නාඩියක් ඉස්සරහට නොයන්නෙ?"

ඈ ක්ශනිකව මා දෙස බැලුවාය. 
එහි සිනහවක් නැත
හැඩුම්බර බවක්ද දක්නට නැත
අනුකම්පාව? කිසිසේත් නැත
එහෙත්.........
මදක් ඉන්න...
ඒ පුදුමයද?
ඒ සමග මුසුවූ ලැජ්ජාවද?

"මට මීට කලින් කිසිකෙනෙක් ඔහොම කීවෙ නෑ දසිත්, මං දන්නවා කවුරුත් කියන්නෙත් නෑ"

ඈ කීවා නොව මිමිණුවාය. 
මම සිනහ වීමි.

"ඕන නම් දිවුරන්නම්, මම කීවෙ සම්පූර්ණ ඇත්ත"

ඈ සිනහ වූවාය. යන්තමිනි.
ඈ කල්පනා කරන බව මට වැටහුණි.
අවසානයේ මගේ අතින් අල්ලා ගත් ඈ මෙසේ කීවාය.

"තෑන්ක්ස් දසිත්, ආයෙ කවදාවත් කවුරු මොනව කීවත් මම අඩන්නෙ නෑ නෑ නෑමයි"

මම ඈ දෙස බලා සිනහ වීමි.

"ඇයි ඒ?"

"ඔයා මා එක්ක ඉන්න හන්දා, මම දන්නව වෙන කාටවත් ඔයා වගේ හොද කෙනෙක් ලැබෙන්නෙ නැති බව"

මම රතු වීමි. ලැජ්ජාවද?
අම්මපා!

[පින්වතුනි, මෙය කතාවකි එබැවින් ඔබගේ ඇස්වහ කටවහ මට නොවදීවා]

"අපි යමු"

මම කීවෙමි. මෙතැන හිදගෙන සිටීමෙන් කිසිම පලක් අත් නොවේ. 
ෆිල්ම් එක දැනටම පරක්කු වී ඇත. එහි යාමටද නොහැක. එහෙත් අක්කා?
මට ඈ ගැන සිහි වූයේ දැන්ය. කෝල් එකක්වත් දාලා බලනවාද?

"අක්කා"

මම මිමිණුවෙමි.

"ඇයි දසිත්"

"අක්කා තනියම විශාන් අඉයත් එක්ක"

"අපෝ බය වෙන්න එපා, එයාට කරදරයක් වෙන්නෙ නෑ."

උත්පලා කීවාය.

"මට විශාන් අයියව මගෙ අයිය කෙනෙක් තරමට විශ්වාසයි"

"එහෙමද? හ්ම් හ්ම් ඔයා කියනවනම් මාත් විශ්වාස කරන්නම්කෝ"

"හොද ළමයා"

මා සමග පැමිණියවුන් කොහිදැයි මම වටපිට බැලීමි. දෙදෙනෙක් නිදිය, අනික් අය ඔහේ ඇවිදිති. සක්මන් බාවනාව වඩන්නාක් මෙනි.
"අපි දැණ් යමු. ෆිල්ම් එක ඉවර වෙන වෙලාවත් කිට්ටුයි"

"හ්ම් යමුකෝ"

ඈ නැගිට්ටාය. මමද නැගී සිටියෙමි.

"ආ මොකෝ මල්ලි මෙයා නොකියම ගිහින් තිබුනෙ?"

අපි ඒ දෙසට පැමිණෙනු දුටු මා සමග පැමිණියෙක් ඇසීය.

"දන්නැද්ද අද කෙල්ලන්ගෙ හැටි"
තවකෙක් කීවෙන් මම සිනහ වී ප්‍රශ්නෙන් බේරුනෙමි.
පිටත් වීමේ දොරටුවේදී මට දෙවියන් සිහිවුණි.
ටිකට් කඩන්නා පැමිණ තිබේ.

"ම්ම්ම්ම් ඔහේලා ඇතුලට එනවා මම දැක්කෙ නෑ නේ?"

ඔහු මගේ මුහුණ දෙස බලා විමසුවේය.
මම උඩ ගියෙමි. 
කුමක් කියම්ද?

"ඇයි ඕයි තමුසෙනේ අපිට ටිකට් කැඩුවේ?"
මා සමග ආ අයෙක් කීවේය.

"අනේ මේ මහත්හ්ටය නිකම් බොරු කරන්න එපා. තමුසෙලා වගේ තක්කඩි ටිකක්, හොරෙන් ටිකට් ඉස්ස්යුවා නේද?"

"අපෝ නෑ අපි එහෙම ජරා වැඩ කරනවද?"
තවකෙක් කීවේය.

ටිකට් කඩන්නාට එය ඇසුනු ආකාරයට ඔහු ඉතාමත් කේන්ති ගත් බව මම දුටිමි.

"යකෝ මේ!" ඔහු ගිගිරුවේය.

"දීපියව් සල්ලි, නැත්නම් තොපි ඔක්කොම දානවා පොලිස් කූඩුවේ"

මම බිය වීමි, කෙල්ලක් සමග පොලිස් කූඩුවේ?

"ඉතින්?"

මා සමග පැමිණියෙක් ඇසුවේ ගානක්වත් නැතිවය.

"මට ගානක්වත් නෑ නෙ"

තවකෙක් කීවේය.

ටිකට් කඩන්නාගේ සීමාව පැන්නේය.

"තොපි, අවලං විලිසංගයක් නැති පාහර ****. තොපේ මව්....."

ඇසුනේ එපමණකි, එවෙලේ ක්‍රියාත්මක වූ අත් දහ පහලොවකින් ඔහුව ටිකට් කාමරයෙන් එලියට ඇදගන්නා ලදී.

"ආයෙ කියාපිය බලන්ඩ?"

එකෙක් කීවේය.

"මූට මොකෑ කරන්නෙ?"

"මුගේ ***** **** **** "

"සරමෙන් ගහේ එල්ලමු"

"ගස් බදිමු"

"ගගට දාමු"

"අම්බානට නෙලමු"

තවත් දහසකුත් එකක් යෝජනා එතනට එක් විය.

"මේ ඔය එකක්වත් ඕන නෑ, අපි දැන් ඕකව ආපහු කූඩුවට දාල යමු යන්න"

මම පැවසීමි. 
ඔවුහු මා දෙස බැලූහ.

"මල්ලිය කියන්නෙත් ඇත්ත තමා, අපෙත් වැරැද්දනේ"

අන්තිමේ ඔවුහු එකග වූහ.
සවස දොලහමාරට එතැනින් පිටවන විටත් වචනය්කුදු කතා කර ගැනීමට නොහැකිව, ගල් රූපයක් සේ ටිකට් කඩන්නා ඔහුගේ අසුනේ වඩි කරවා තිබුනේය.

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට.......................

---------------------------------------------------------------------------------
Monday, March 3, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

ගිය මාසේ හොදම හිට් 5

එදා ඉදන් ආපු ගාන

පොස්ට් උස්සලා වැඩ වරද්දගන්න එපා හොදේ.. Powered by Blogger.

E-mail එකට ගෙන්නගන්නවා නම්

- Copyright © 2013 එක එක වැඩ The Blog -Metrominimalist- Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -