Archive for May 2014

ඔයා නැති එක දවසක්


“Its 4.00 am. Time to wake up “ ඇදෙ මෙට්ටෙට හිර වෙලා තිබ්බ ජංගමයා හඩ දෙනවා.පුරුද්දට වගේ ජංගමේ තිරේ දිහා බැලුවේ SMS මුකුත් ඇවිත් ද කියලා දැනගන්න.කළු පසුබිමේ සුදු අකුරින් තිබ්බේ 4.00 am කියලා විතරයි.එත් මිට ටික දවසකට කලින් ඔය තිරේම 3 new messages, 2 new messages, 2 miss calls කියලා වැටිලා තිබුනා.ඒ ඉස්සර.ඒ මං ගැන එතරම් හොයලා බලන කෙනෙක් එතකොට ඉදිය නිසා.
එයා එක්ක chat කර කර ඉද්දි මට නින්ද ගිහින්.මිස් කෝල් තියෙන්නේ මාව ඇහැරවන්න.එයාට කියන්න ගොඩක් දේවල් තියෙන්න ඇති.එත් දවස තිස්සෙම පරිගණක තිරේ දිහා බලා ඉදලා මහන්සි වැඩි කමට මට නින්ද ගිහින් ."ඔයා නිදාගන්න පන එහෙනම් ,මහන්සි ඇති නේ ". ඒ එයා අන්තිමට දාලා තිබ්බ message එක.මට උදේ පාන්දර ඒ message එක දැක්කම එයා ගොඩක් පවු කියලා දැනෙනවා ,ඒ වගේම මම වැරදි කියලත් දැනෙනවා.මේ වැඩ ඉවර උන දවසට එයා ගැන මිට වඩා බලනවා කියලා මම මගේම හිත සනස ගන්නවා.එහෙම හිතලා "gn" කියලා reply කරන්නේ එයාගේ ආදරේ ටිකක් විදගන්න හිතාගෙන.
එත් එහෙම ආදරේ විදගන්න එයා ගැන මිට වඩා හොයාලා බලන්න අද එයා මගේ ලග නෑ.එත් එයා මගේ ලග ඉතුරු කරපු ලස්සන මතකයන් මම තාමත් හිතේ ගුලි කරන් ඉන්නවා එයා කවදා හරි ආයි එයි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්.
එයාගේ මතකයන් එක්කම ඇදෙන් බැස්සේ ear phone එකත් කනේ ගහගෙන.ඒ පරණ මතකයන් අමතක කරන්නද මන්දා.ear phone දෙක කනේ ගහගන්නවත් එක්කම මම වෙනම ලෝකෙකෙකට ඇදිලා යන්නේ ඉබේටමයි.
මේසේ උඩ දිග ඇරිලා තිබුන අවකලනය පැවරුමේ අමාරුම ගාන තෝරගත්තේ එයා තවත් අමතක කරන්න කියාලා හිතාගෙන.එයාගේ නමයි වැරදුන ගණනුයි තියන කටු කොළ එක එක බිමට වැටෙද්දි වෙලාව ගෙවිලා යන්නේ නොදැනීමයි.
වෙලාව 6.15 am "A new message from Janith Udayanga " තාමත් උදේ පාන්දරට නොවුනත් උදේට මාව මතක් වෙන අය ඉනවා කියලා හිතන් ජංගමේ අතට ගන්නේ "gn" කියලා reply කරන්න.
එත් මට වැරදිලා "ikmata scl wara lap ekath aran " .උන්ට ඕනි උන්ගේ වැඩේ කරගන්න. එකයි මාව මතක් වෙලා තියෙන්නේ උදේ පාන්දර.අද ඉස්කෝලේ වාණිජ උන්ගේ මොකක්ද තියනවා.එකට මේ මාව හොයන්නේ video එක හදලා ඉවරද කියලා දැනගන්න..පරණ මතක් අතරේ සැරි සරද්දී මට එක් අමතකම උනා.හිතට ටිකක් තරහාකුත් අවේ මට එයා නැති උනේ මේ it වැඩ නිසා කියලා දැනුන නිසා.එත් මක් කරන්නද මම මේ වැඩ අතාරින්න බැරි විදියට හිර වෙලා.

ear phone දෙක ගලවලා විසි කරලා පැවරුමත් පොත් ගොඩ අස්සට දැම්මේ ඉස්කෝලේ යන්න ලැහැස්ති වෙන්න.
ඉස්කෝලෙට අඩිය තියනකොට වෙලාව උදේ 6.55 am.පුංචිම පුංචි ඩෙංගු මදුරුවෙක් ළමයි 3000 කට වඩා ඉන්න ඉස්කෝලෙක පැමිණීම සියකට පොඩ්ඩක් වැඩි ගානට අඩු කරන්න තරම් බලවත් වෙලා තිබුණා.පාලු පාසල් මාවත් දිගේ ලැප් එකත් කරේ දාගෙන මම ශ්‍රවනාගරේ දිහාවට ඇදුනා..
මුළු ශ්‍රවනාගරේම වාණිජ අංශෙ ළමයින්ගෙන් පිරිලා.පොඩ්ඩක් වට පිට බැලුවේ මෙතන ඉන්න එකම science කාරයා මම ද කියලා දැනගන්න.නෑ මට වැරදිලා.ඉස්කෝලේ හැම වැඩක්ම තමුන්ගේ කැමරා කොනෙට හසුකරගන්න Asitha Sonal Jayasingha ඇවිත් ඉදියා.
 

ලැප් එක ජනිත් අතට දීලා අසිත ඉන්න දිහාට ගියේ DSLR කැමරාව පොඩ්ඩක් අත්පත් ගාන්න.
"අහ උබත් ඉන්නවද මේ උබේ ජාතියම cam එකක් මේකෙන් පොටෝ ටික ගහන්"
මම යනකොට අසිත මගේ දිහාට දික් කලේ nikon coolpix p510 කැමරාවක්. .එයාට වැරදිලා මා ලග තියෙන්නේ p520 එකක්.වැඩි වෙනසක් නෑ වගේ මගේ එකත් එක්ක බලද්දී.එක ඉලක්කමයි වෙනස්
කැමරාව අතට ගද්දිම මතක් උනේ එයා.එයාගේ ෆොටෝ එකක් කොහොම හරි ගැහුවෙත් කිස් එකක් දෙනවා කියලා ඔට්ටුවක් ඇල්ලුවා.ඔට්ටුව අල්ලලා මතක විදියට මාසයක් විතර වෙනවා.ඕනි කෙනෙක් ගේ ෆොටෝ එකක් හොරෙන් ගහන්න හැකියාවක් තිබුනත් මට තම බැරි උනා එයා එක්ක අල්ලපු ඔට්ටුව දිනන්න.දැන් කොහොමත් බෑ කියාලා දන්නෙද්දී සුසුමක් හෙලුනේ ඉබේටමයි.එයා ඉදියානම් “මොකෝ හුලං පිට වෙන්නේ “කියලා අහලා ලස්සනට හිනවනවා.මම ඒ හිනාවට තාමත් ආදරෙයි.
කැමරාවත් එක්ක වැඩ කරද්දී නිකම්ම එයා මට අමතක වෙලා ගියා.ඒ එයා දැන් නැති නිසා නෙවෙයි.මම වැඩක් කරද්දී හිතන්නේ ඒක ගැන විතරක් නිසා.එත් ඔය වැඩක් කියන එකට පාඩම් කරනවා කියන එක කවදාවත් අදාළ වෙන්නේ නෑ.
උත්සවේට පිට ඉස්කෝල වලින් ඇවිත් ඉදියේ එක කොල්ලයි.අනික් ඔක්කොම කෙල්ලෝ.කැමරාව අස්සෙන් ලෝකය බලද්දී දන්නේම අමුතුම හැගීම් .උත්සවේ ඉවර වෙනකොට අනික අය ලස්සනයි කියලා කියන ගෑනු ළමයි ගොඩක් කැමරා කාචේ සටහන් වෙලා තිබුනා.වෙන කෙනක්ට නම් කවුරු තෝරගන්නද කියලා හිතෙන්න තිබ්බා.ඒ ෆොටෝ ඒ තරම් ලස්සනයි.මගේ හැකියාවද කැමරාවේ හොද කමද කියලා තේරෙන්නේ නෑ.ෆොටෝස් ලස්සනයි.
ඒ මට තාමත් මේ ලෝකේ ලස්සනම කෙනා එයා.එයාට ඒක කිවුවම කියන්නේ “අපෝ කන්නාඩි දෙකක් දාගන්නවා .මට්ටා:)”. මක් කරන්නද තමුන් ලස්සන නෑ කියන ගෑනු ළමයෙක් දැක්කමයි.
කැමරාවත් අපහු බාර දීලා 1.45.pm වලට ඉස්කෝලෙන් එලියට බැස්සේ ගෙදර එන්න කියලා හිට්නාගෙන.මග දිගට එයාගේ මතකයන්.ඒවා බොහොම පුංචි දේවල් උනත් මට ගොඩක් හොදට මතක් තියෙන්නේ එයාට ඒ තරම් ආදරේ කරපු නිසා වෙන්න ඇති.

පසුව ලියමි - 

ගොඩ කාලෙකට පස්සේ ලියන්නේ.ඉස්සෙලම මේක මුනුපොතේ දැම්ම.හොදයි කියලා හිතුන නිසා බ්ලොග් එකෙත් දානවා,
ගුරුහුරකම් දීලා මේක ලස්සන කරන්න උදවු උන බස්සිටත් (Yashodha Sammani)ස්තුති
Sunday, May 25, 2014
Posted by Chamika Ravinda

Group එකට කට්ටිය මදිද? Page එකට like මදිදි? post එක හිට් වෙන්නේ නැත්ද? ඔක්කොටම විසඳුම මේක..


අද නම් ඉඳල ඉඳල ගෙනාවෙ පට්ටම දෙයක්. මේක ගොඩ දෙනෙක් දන්නවා ඇති. ඒත් මේකෙන් හරියටම ප්‍රයෝජන ගන්න ගොඩක් අය දන්නේ නෑ. ඒකයි මේ ගැන මන් පෝස්ට් 1ක් දාන්න හිතුවේ.

අපි හැමෝම facebook පාවිච්චි කරනවනේ. ඒ වගේම මේ අතරින් හැමෝටම අවම වශයෙන් 1 Group එකක් හෝ Page 1 තියෙනවා. ඒත් හැමෝටම තියෙන ප්‍රශ්ණයක් තමයි එක්කෝ Group එකට කට්ටිය මදි නැත්නම් Page 1ට likes මදි. ඉස්සර මම නම් මේකට පාවිච්චි කලේ ජාවා කේතයක් ඒකෙන් එක්කෝ මගෙ යාළුවන්ව Group එකට auto add කරනව. නැත්නම් page 1ට like කරන්න invite කරවනවා. ඒත් මළ කෙලියයි මේ ලඟකදි ඉදල facebook වල console වලින් ඩිවලොප් කරන්න බෑ... (මාක් අයියට හෙණ ගහපිය)

ඒත් මන් ඒකට පට්ට විසඳුමක් හොයාගත්තා. ඒකෙන් automatically අපේ page එක  like කරවනවා.


කැමති අය උඩ පින්තූරෙ ක්ලික් කරල ගිහින් රෙජිස්ටර් වෙලා නොමිලේ දෙන point 50 ගන්න. 

මෙයාලත් අපිට දෙනවා page like කරන්න කියල අපි ඒවා ලයික් කරනවට අපිට පොයින්ටි ලැබෙනවා. 

අපි අපේ page 1ත් මේකට ඇඩ් කරන්න ඔිනි අපිට තෝරන්න පුළුවන් අපිට ලයික් ඕනි ලෝකෙ හැමතැනින්මද අපිට කැමති රටක් දෙන්නත් පුළුවන්.

ඉතුරු ටිකේ තියෙනව

සම්පූර්ණ video tutorial එක.

අපේ පොයින්ට් ගාන හොරෙන් වැඩි කරන හැටි. 






Friday, May 23, 2014
Posted by Dinuka Wijesinghe

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [23 කොටස]



මා සවස ඈ සිටි පන්ති ගොඩනැගිල්ල ගියේ මගේ මිතුරන් දෙදෙනාද සමගය. ඔවුන් පිටත් කර හැරි මම ටිකක් පරක්කු වී අපේ පුංචි ගෙට් ටුගෙදර් එකට එන බව පැවසීමි. මා කිව් දෙයි යම් රහසක් සැගව ඇති බව ඔවුන්ට වැටහෙන්නට ඇතුවා නොඅනුමානය. එසේ උවද වැඩි ප්‍රශ්න නොඇසූ ඔවුහු මගේ ඉල්ලීම ඉටු කර පිටත්ව ගියහ.
සවස පහ පමණ වන විට ඈ උන් පන්තිය අවසාන වූ බව මට වැටහුනේ සුපුරුදු මුහුණු කීපයක්ම ගොඩනැගිල්ලෙන් පිටතට පියනැගි නිසාය. තවත් ටිකකින් සෙනග අස්සෙන් පැමිණියේ අන් කිසිවකු නොව රුචිනි සහ ශාලිතය. ඔවුන් දෙදෙනා මා දැක එක්වරම නැවතුනත් සුලු මොහොතකින් මා දෙස බලා සිනහ වූහ.
කිසිත් නොද්ත් මම පිලිතුරු සිනහවක් පෑවෙමි.


********************

"පව් ඕයි දසිත්"

ශාලිත කීවේ රුචිනිට පමණක් ඇසෙන පරිදිය.

"මෑන්ස් මොනව උනත් හොද කොල්ලා, අනික ඉස්කෝලෙ උනත් මිනිහට ගොඩක් උන් ෆිට්. පිළිගැනීමක් තියෙනවා"

රුචිනි ශාලිත දෙස බලා සිනහ වූවාය.

"ඉතින් ඔයා දැන් දසිත් ගැන හිතල උත්පලා නිකම්ම අතාරින්නද ලෑස්තිය?"

"දසිත් ගැන හිතල? ඒ දෙන්න යාලු නෑ නේ?"

"නැත්තෙ මොකෝ? දසිත් ඔය එන්න ඇත්තෙ උත්පලා එක්ක යන්න"

"වට්?"

ශාලිතට උන් හිටි තැන් අමතක වූවාක් මෙන් වූ බව පෙනුණි. ඔහුගේ අතමිට මෙලවිණ.

"ශාලි... කාම් ඩවුන්"

රුචිනි එසේ කීවත් ඔහුට එය නෑසුනි.
කෙලින්ම ඔහු දසිත් ඉදිරියට යන්නට පටන් ගත්තේය.


******************

අවන්කවම මෙන් මා සමග සිනහ වූ ශාලිත මා ඉදිරියට පැමිණෙන්නට පටන් ගෙන තිබූ බව මා දැනගත් විට පරක්කු වැඩිය. මා සිටියේ පිටතට එමින් සිටි උත්පලා දෙස බලාගෙනය. එමනිසා ඇගිල්ලක දැමූ මුදුවක්ද සහිත ශාලිතගේ අතින් මගේ මුහුණ හරහා එල්ල වූ දැඩි පහර වලකාලන්නට මම අසමත් වීමි.
ඔහුට මේ තරම් හයියක් තිබූ බව මම දැනගෙන සිටියත් ඔහුගෙන් ආපදාවක් වේ යැයි මම නොසිතීම වරදකි. පුටුවකුත් පෙරලාගෙන බිම ඇද වැටෙන මොහොතේ මට සිහි වූ එකම කාරණය නම් එයයි.
තනිවම සිය පා පහරවල් කීපයකින්ද මට සංග්‍රහ කල ඔහු නැවතූයේ වහා ඉදිරියට ආ රුචිනි විසිනි.

"මයි ගෝඩ් ශාලිත මොනා ද මේ කරන්නෑ! නවත්තන්න නවත්තන්න!"

රුචිනි ශාලිතගේ අතින් අල්ලා ඇද්දාය. ඒ බියකින් හෝ අනුකම්පාවකින් නොවේ උපහාසයෙනි.
උත්පලා මේ සිදුවීම දකින්නට ඇත්තේ බොහෝ පරක්කු වීය. ඈ මා දෙසට දිව ආ අතර මගේ අතින් අල්ලා මට නැගිට සිටීමට උදව් වූවාය. යකඩ වැනි සපත්තු පහරවල් නිසා මගේ පපුවත්, උදර පෙදෙසත් වේදනා දුන්නත් මම උත්පලාට වාරු වී නැගිට ගත්තෙමි.

"දසිත්.... දසිත්...."
උත්පලා බිය වී ඇත. එය ඇගේ කටහඩේත් ගැබ්ව තිබුණි.

"මෙහෙ බලන්න දසිත්"

මම ඈ දෙස බැලීමි. ඈ හඩයි! හඩමින්මදෝ මා වෙත වාඅත් ඈ ළං වූවාය. මොනවා කරන්නද ඇයට කල හැකි එකම දේ එයයි.
උත්පලා දෙස බලා උන් ශාලිතගේ කෑදර දෙනෙත් මා තුල ජනිත කලේ කෝපයකි. එහෙත් පෙරලා පහර දීමට මා තුල ශක්තියක් නොමැත. ඔහුගේ පහරවල් ඒ තරම් දරුණු විය. මා නැගිට සිටියේද උත්පලා නිසාය. නැතිනම් මා තවමත් බිම වැතිර සිටී.
ඒ වන විටත් බොහෝ දෙනා එතැනට වට වී සිටිය අතර මොහොතකින් එතන පිරිස අඩු විය.

ශාලිත නැවත මා අසලට ආවේ මිට මොලවාගත් දෑත සහිතවය. මම උත්පලා පිටුපසට කර ඈට ළං වීමට නොදුන්නෙමි.

"දසිත්........."

ශාලිත කීවේ ගැඹුරු, ස්තීර හඩකිනි.

"Just keep Yourself away from me, the girl behind you is totally mine... තේරුනානේ! මාව අවුස්සගන්න එපා"

මම කිසිත් නොකීවෙමි. උත්පලා ඉදිරියට ආවාය. මගේ අතින් අල්ලා ගත් ඈ අනෙක් අතින් ශාලිත වෙත කම්මුල් පහරක් එල්ල කලාය.

"මතක තියා ගන්නවා තමුසේ වගේ නරුමයෙක්ගෙ වෙන්නෙ නෑ මම කවදාවත්. තමුසෙට කවදාවත් මාව ලැබෙන් නෑ. මම අයිති මෙයාට"

ඈට පහර දෙන්නට ශාලිත්ගේ අත එසවිණි. එහෙත් ගුරුවරයින් කීප දෙනෙකුම අසල සිටි බැවි නෙවැන්නක් කිරීමට ඔහු මැළි විය. රුචිනි මැද්දට පැන ශාලිත් මෙල්ල කලාය. අනතුරුව ඈ ඔහුව කැදවාගෙන ගියාය.

"මම මේක ලේසියෙන් අරින්නෙ නෑ දසිත්. මතක තියා ගනින් දසිත්. මතක තියා ගනින්. You will suffer more than anyone.
තමුසේ විදවාවි හොදටම, වෙන මොකුත් නිසා නෙවී, මේ කෙල්ල නිසා"

උත්පලා පසුබා ගියාය. ඈ නිසා මට විදවන්නට වේවි යයි ඈ බිය වනු නොඅනුමානය.

රුචිනි ඔහුව කැදවා ගෙන ගියපසු උත්පලා මා දෙස බැලුවාය. ඇගේ මිතුරිය වූ ශලනිද එතැනට ආවාය.

"දසිත්..... මොකෝ දෙයියනේ මේ?"

ශලනි කීවාය.

"අනේ දසිත්........ සමාවෙන්න මට.... මං....."

මම ඇගේ කට වැසුවෙමි.

"වචනයක් වත් කියන්න එපා"

"රිදෙනවද?"

ඈ ඇසුවේ ඉන්පසුවය.
මගේ වේදනාබර මුනුණ දුටු ඈ සැබැවින්ම දුක් වන්නට ඇත.

"පේන්නෙ නැද්ද උත්පලා මෙයා ඉන්න හැටි. තව රිදෙනවද කියලත් අහනවා"

ශලනි කීවාය.

"බලන්න අත නිල් වෙනා. තොල පැලිලා, ලේ එනවා"

උත්පලා අසරණ ලීලාවෙන් ශලනි දෙස බැලුවාය.

"එන්න කැන්ටින් එකට යමු, අයිස් වගේ දේයක් තියන්න වේවි"

මම ඈ දෙස බැලීමි. මගේ දෙතොලට අත තබා බැලූ විටය ඈ කිවූ දෙයෙහි අරුත වැටහුනේ.

*******************

ක්ලාස් එකේ කැන්ටිමය. සවස පහයි තිහ වන්නට ඇත.

"ඇයි දසිත් හැමදේම අපිටම වෙන්නෙ"

"අපිට මොකුත් වෙලා නෑ නෙ"

"ඇයි නැත්තේ"
ඈ කීවාය.
"එකක් ඉවර වෙනකොට එකක්, දැන් ශාලිත"

"ශාලිත මොකද එකපාරම ෆෝම් උනේ??"

මම විමසීමි.
පිළිතුරු දුන්නේ උත්පලා නොව ශලනියි.

"මම දැක්ක අර රුචිනි ඕකත් එක්ක කසු සුසු ගාන්ව. ශුවර් එකට මොනා හරි ගිනිගෙඩියක් පත්තු කරන්න ඇති"

කැන්ටිමේ දොර ඇරුණි. ඇතුලට ආවේ කිහිප දෙනෙකි. මගේ මිතුරන් දෙදෙනා වූ ලකියාත් ප්‍රවීනුත් ඒ අතර වූහ, දෙපස බලා මා සිටි තැන දැකි ඔවුහු එතනට දිව ආහ.


"මොකක්ද යකෝ මේ කරගත්තෙ?"

ලකියා ඇසුවේ කෝපයෙනි.

"උබ අපිට යන්න කියල ඔය කොරගත්තේ"

"උඹලගෙ වැරැද්දක් නෑනෙ ඉතින් කටවහන් හිටපන්. ගුටිකෑවෙ මමනෙ"

"ඒ හින්ද තමා ඉබ්බෝ අපිත් මේ කියන්නෙ"

"අද ඔය ගස් බල්ලව ඉවර කරන්න ඕඅන"
ප්‍රවීන් කීවේය. ශාලිතගේ පුද්ගල්ක හතුරකු බවට ඔහු පත් වූයේ ඔහු පණ මෙන් ඇලුම් කල කෙල්ලටද මොකක්දෝ කුනුහරුපයක් කීමෙන් ඈ අපහසුවට පත් කල නිසාය.
ඔහු එතරම් කේන්ති ගන්නකු නොවූවත් මෙවර නම් ඔහු දැඩි සේ කෝප වී සිටිනු මම දුටුවෙමි. 

"මන් හිතන්නෙ මේක කට්ටියක් ප්ලෑන් කරල කරපු එකක්"
මම කීවෙමි,

"ශාලිත මගෙත් එක්ක අවුලකින් නෙවී හිටියෙ, "

"මම කීවෙ දසිත්, ඔය ඔක්කොම කරන්නෙ රුචිනි"
ශලනි කීවාය.
උත්පලා මේ සෑම දෙයක් දෙසම බලා සිටියාය. 
අනතුරුව හිද උන් තැනින් නැගිට මෙසේ කීවාය.

"කොහොම උනත් එයාට අයිතියක් නෑ දසිත්ට ඒ විදියට ගහන්න. මේ ලමයව බිම පෙරළන් පයින් ගහපු හැටි, මම කවදාවත් දැකල නෑ එහෙම තිරිසනෙක්"

"ඌ තිරිසනෙක් නෙවී, ඊටත් අන්ත ******"
ප්‍රවීන් කීවේය.

"හිටහන්කෝ, ඌ අද තමා දැනගන්නේ මේ මම කව්ද කියල, ආදෙන්කො ඕකා අද ගෙට් ටුගෙදර් එකට."

"මේ ඇත්තටම උගෙ ලොකු ලයින් නම් මටත් අල්ලන් නෑ"

"හරි හරි, ඒවයින් වැඩක් නෑ, දැන් වෙලාව කීයද?"
මම ඇසිමි.

"හයට ලගයි"

"එහෙනම් අපි දැන් යන්න ඕන නේද? හයඉ තිහට අපේ ගෙට් ටුගෙදර් එක පටන් ගන්නවනේ"

"ඔව්මයි"

"යමු යමු අපි එන්නම්"
මම කීවේ උත්පලා දෙස බලාය.

"ආය තනියෙම ඇවිත් ඇනගනින්කෝ කොහේහරි"
ලකියා එසේ කීවත් අපට පසුපසින් එන්නට ඉඩ දී ඔවුහු ඉක්මනින් කැන්ටිමෙන් පිට වී ඇවිද ගියහ.

මම නැවත් ඈසමග තනි වීමි.

"දසිත්"

"හ්ම්ම්ම්"

"ඔයා පව්"

මට සිනහවක් ගියේ නිතැනින්මය. 

"ඒ මොකෝ ඒ?"

"මම ඔයාට දෙන මේ කරදර කොහොමද අප්පා ඉවසන්නේ?"

"ඒක මගෙ වැඩක්නෙ"

"නෑ නෑ"

ඈ කීවේ දුකෙනි.
ගෙට් ටුගෙදර් එක පැවතියේ අප මිතුරකුගේ පියාට අයිති වූ සම්භාශණ ශාලාවකය. එයට යාමට ප්‍රදාන පාර පසුකර මද දුරක් යා යුතුය.
මිතුරන් සැවොම ඒ වනවිටත් ලහි ලහියේ ඇවිද යන්නට ඇත. අප පමනක් ප්‍රමාදය. ඒත් මොකෝ?

සැදෑ කලුවර දැඩිය. අතුරු පාරෙ කිසිවකුත් නැත. වවුලන්ද පියාඹා යන්නට පටන් ගෙන තිබේ. 

"අහ්"

උත්පලා කෑගැසුවාය.

"ඇයි ඇයි මොකෝ?"

මම විගස ඇසීමි.

"වවුලෙක්"

මම සිනහ වීමි.
ඈ මගේ අතෙහි එල්ලුනාය. ශාලිතගේ පහරවල වේදනාව දැනුනත් ඈ නිසා මම ඉවසීමි.
"අහ්"

ඈ නැවත් කෑගැසුවාය. මගේ අතෙහි එල්ලි සිටි බැවින් අතද පසෙකට ඇදුනි. වේදනාව නිසාම මට කෙදිරි ගෑවිණි.

"දසිත්"

"ඕ........."

"ඇයි?"

"ඇත අත මැට්ටියේ"

"අහ්! අනේ සොරි සොරි"

ඈ මගේ අත අතගෑවාය. සමාවන්න අතගෑමකට වඩා එය අතුගෑමකට සමානය.

"ආව් ආව් රිදෙනවා නවත්තන්න ඕක"

"අනේ සමාවෙන්න ද්සිත් මන් හිතල කලේ නෑ"

"මම දන්නවා"

මම කීවෙමි.

උත්සව ශාලාව පෙනෙන මානයේය.
අදුර මකාගෙන විවිද එළි මතු වී පෙනේ.

"දසිත්"

"ම්ම්ම්ම්"

"ශාලිතට මොකෝ කරන්නෙ, එයත් මෙතන ඇති, ආපහු ගහන්න බැරි නෑ ඔයාට"

"ඔව්"

මම කීවෙමි.

"ඉතින්? මොකක්ද ඔයා කරන්නෙ?"

"බලන්නකෝ"

"රන්ඩු කරගන්නෙ එහෙම නෑ ඔන්න"

"පොරොන්දු වෙන්න නම් බෑ!"

"පොරොන්දු වෙන්න ඕන රන්ඩු වෙන්නෙ නෑ කියල නෙවෙයි"

"එහෙනම්?"

"ඔයා පරිස්සම් වෙනව කියල"

මම ඈ දෙස බැලීමි. ඒ දෑස අවංකම සෙනෙහසකින් පිරී ඇත. ඔබ එවැනි දෑසක් දැක ඇතිවාදැයි මම නොදනිමි. එහෙත් මම නම් එසේ දැක්මට වාසනාවන්ත වීමි.

"හ්ම් පොරොන්දු වෙන්නම් මම, මමත් පරිස්සම් වෙන ඔයාවත් පරිස්සම් කරගන්නව කියල"

"මාව ඕන නෑ"

ඈ බිම බලාගෙන කීවාය.

"ඔයා පරිස්සම් උනම ඇති"

මම සිනහ වීමි. මා ගැන මෙසේ කරදර වෙන අයකු පරිස්සම් නොකර කොහොමද?
අසන්නට සිතුනත් මම මොකුත් නොකියාම ඇගේ අතගෙන උත්සව ගොඩනැගිල්ලට ඇතුලු වීමි.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට.................

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Monday, May 19, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [22 කොටස]


කොල්ලන් කෙල්ලන් එකතු වී කතා බහ කරන තැනකි, වේලාව සවස හතරට පමණ වන්නට ඇත. ක්ලාස් එකේ විවේක කාලය නිසා බොහෝ දෙනා මෙතැනට වී වල්පල් කතා කරමින් සිටියහ.

"ආහ්! අද හවස නේද අපේ ගෙට් ටොගෙද එක?"


"නැතුව බං"


"උඹල එනවද බන්?"


"නැතුව ඉතිං, අපි නො එන ගෙට් ටුගෙදර්"


කොල්ලන් කිහිප දෙනෙක් කතා බහ කරති. ඔව්. ඒ උත්පලා ඉන්නා පන්තියයි. බයෝ වැනි විශයක් කරන ඔවුන් ඉඩ ලද හැම වෙලාවකම විශයට පිටුපස හැරවීම කලයුතු වේ. නැත්නම් ඒකාකාර ජීවිතයේ විදීමක් නොමැත.


"හෙලෝ රුචිනි"


"හායි!"


ලස්සන කටහඩකි, අසන ඕනෑම අයකු හැරී බලනවාට සැක නැත. අපිත් හැරී බලමු.
ඔව් ඒ උත්පලා අකමැතිම කෙල්ලයි,  උත්පලා අකමැති වූවාට කම් නැත බොහෝ දෙනා කැමති වන කෙල්ලකි ඈ, ඕනෑම කෙනෙක් තුන් හතර වතාවක් උවද හැරී බලන තරම් ලස්සනක් ඈ සතු බැවිනි ඒ.


"කොහොමද උයාලට?"


අසමින් ඈ සිය මිතුරියක් සමග කතාකරමින් උන් කොල්ලන් දෙසට හැරුනාය. මොහොතක් කියෙව්වාය.


"මචං රුචී, පොඩ්ඩක් එන්නකො මෙහෙට"


කෙනෙක් ඈ පසෙකට කැදවීය, හොද උස මහත කොල්ලෙකි ඒ. පොහොසත්කමේ ලක්ශන ඔහුගෙන් නිරන්තරයෙන් විද්යාමාන වීම විශේශයක් වීම නිසාම ඕන කොල්ලකු දිහා බලන කෙල්ලන් කිහිප දෙනෙකුම ඔහු දෙස බලා සිටිනු ඇත.


"මොකෝ ශාලිත?"


රුචිනි එසේ අසමින්ම ඔහු ලගට ආවාය. ඔහු සිටියේ ක්ලාස් හෝල් එකේ මිටි බිත්තිය අසලය. උස් ස්තානයක පිහිටි බැවින් බොහෝ දුරක් වටපිටාවෙන් එතැනට දර්ශනය විය. ඒ දෙස මොහොතක් බලා උන් ශාලිත් ඇයට මෙසේ කීවේය.

"මං උඹට කෙලින්ම කියන්නම්, මට කෙල්ලෙක් ගැන අයිඩියා බන්"

"අහා....... දීපන් අපිට කේක්"

"ඒ කෙල්ල කැමති වෙයිද නැද්ද දන්නෙවත් නැතුව මං කෝමද උඹලට කේක් දෙන්නෙ"

"ඒ උනාට ඉතින්, ක්‍රශ් එකක් උනාට මොකෝ, උඹට අකමැති වෙන කෙල්ලො ඉන්නවය?"


"ඒ උනාට උඹට තේරෙන්නෙ නෑ, ඒ උඹල වගේ කෙල්ලෙක් නෙවී. ඒකයි"


"පුහ්"


රුචිනි ගැස්සුවාය.


"ඉතින් කියනවකො මට මොකෝ ඕව කියන්නෙ?"


"මට උඹෙන් හෙල්ප් එකක් ඕන"


"මොකක්ද?"


"මට ඒකිව සෙට් කරල දියන්"


"එතකොට ලක්ශිණී?"


"එයාගෙන් දැන් මට වැඩක් නෑ මචන්, ඒ ගැන මතක් කරන්න එපා."


"හා හා ඉතින්, කව්ද ඔය කෙල්ල කියනවකෝ?"


"උත්පලා"


මෙතෙක් වේලා විහිලුවෙන් මෙන් සිටි රුචිනි තිගැස්සුනාය. ඈ හිස ඔසවා සිය අලංකාර වරලස සෙලවෙන පරිද්දෙන් හිස දෙපසට වැනුවාය.


"ඒකි හරියන්නෙ නෑ බං උඹට. මොකක්ද ඒ? ආ? අතේ පිච්චියක් නැති කෙල්ලක්"


"මට ඒකි ඕන කසාද බදින්න නෙවීනෙ මැට්ටියේ"


ශාලිත සිනහසෙමින් කීවේය. ඔහුගේ දෑස් තුල දැගලූ කරුමක්කාර සිතුවිලි මට මෙතැන ලියා දැක්විය නොහැක.


"ඒත් බන් උත්පලාම මොකෝ? ඒකි වැඩක් නෑ"


ඈ මදකට නැවතුනාය.


"උඹ කිව්වෙ උත්පලා නේද? අහ්! අර දසිත් ලගෙ ගෙවල් පැත්තෙ ඉන්න කෙල්ල?"


"ආන්න හරි. එයා තමා"


ශාලිත සිනහ වීය.


"කොහොමද ඒකි, මරු නෙහ්?"


රුචිනි මොහොතක් කල්පනා කලාය. ඇගේ දෑස් හදිස්සියේම දිලිසෙන්නට පටන් ගත්තේය. මෙය හොද අවස්තාවක් බව ඇයට වැටහෙන්නට ඇතුවා නොඅනුමානය. උත්පලා සහ ඈ අතර ඇති තරග සියල්ලම මෙයින් නිමා වනු ඇත. ඈ මෙතෙක් කල් නිහඩව සිටියේ උත්පලා පසුපසින් හැම විටම උන් දසිත් නිසාවෙනි. දසිත්වත්, උත්පලාවත් වෙන් කරන්නට මෙන්ම දෙදෙනාටම රිදවීමට මෙය හොද අවස්තාවකි. උත්පලා විදවනු ඇත!!!!! ශාලිතට අසුවූ කෙල්ලකගේ මඩ සෝදා දැමීම පහසු නොවේ.

"රයිට්! අපි වැඩේ කරමු"

ඈ ශාලිතගේ උරහිසින් අල්ලා කීවාය.



**************************


දුරකතනය නාද වෙයි!
උත්පලා වන්නට ඇත.


"හෙලෝව්"


"හලෝ දසිත්"


උත්පලාගේ කටහඩ අනෙත් පසින් ඇසුණි.

"ඕ ළමයෝ?"

"කොහෙයි ඉන්නෙ?"

"ගෙදර"

"අපි නම් ක්ලාස් එකේ, ඉන්ටවල්"

"හ්ම්ම් ඉතින් ඉතින්"

"ඔයා එනව නේද?"

"සැරයක් කීවනෙ එනව කියලා"

ඈ සිනහ වූවාය. මට සතුටක් දැනුණි, ඇගේ සිනහව බෝවන සුළුය.

"අපොඉ අන්න සර් එනව, මම තිබ්බ හොදේ"

"මොනවද තිබ්බේ?"

"මැට්ටා"

ඇමතුම විසන්දි විය. මම ජංගමය විසිකර දමා ඇදේ වැතිරුණෙමි. අක්කා කාමරයට ආවාය.

"මල්ලි"

"ඕ අක්කෙ?"

"උත්පලාද කතා කලේ?"

"එයා දැන් ගානට වැඩී"

"ඔය ඉතින්? මොකෝ මේ එකපාරටම උනේ ඔයාට?"

"මල්ලි උඹට දුක් වෙන්න වේවි, එයා ගැන බලාපොරොත්තු තියා ගන්න එපා"

මම බිය වීමි, අක්කා කියන්නේ කුමක්ද?

"ඒ......ඒත්....."

"මට හංගන්න දෙයක් නෑ මල්ලි, මම ඔක්කොම දන්නවනේ. බය වෙන්න එපා වෙන කවුරුත් දැනගන්න එකක් නෑ"

මම අපමණ සැනසීමක් ලැබීමි.

"මල්ලි දන්නවද, උත්පලාගෙ අම්ම හදන්නෙ ඉක්මනම එයාගෙන් අයින් වෙන්න. ඊයෙ අපේ අම්මයි මට මේ කතාව කිව්වෙ"

"මොකක්ද අක්කෙ?"

"ඔයාට කියලත් බෑ, නොකියත් බෑ මල්ලි, කමක් නෑ, ඒත් පොරොන්දු වෙන්න මේක උත්පලට කියන් නෑ කියල"

"නෑ නෑ"

"එයාලගෙ අම්ම එයාට ප්‍රපෝසල් එකක් කතා කරාවි ඒ ලෙවල් ඉවර උන ගමන්ම, එතකොට ඉතින් ඔයා කැමති උනත් නැතත් එයාට ඔයාගෙන් ඈත් වෙන්නම වෙනව"

"කව්ද කතා කරල තියෙන්නෙ?"

මම පරාජිතව ඇසුවෙමි.
ඇත්තය, අම්මා අසතුටු කරන්නට ඈ කැමති නොවේ, අම්මා සහ මම අතර ආලෝක වර්ශ ගණණක පරතරයක් ඇත.

"දැනටත් ජොබක් කරන එකෙක්, නම ගම විස්තර දන්නෙ නෑ, උත්පලාගෙ ගොඩක් දුර නෑයෙක් කියල තමා ආරංචි. ඔන්න ඕක අල්ලල දාපන් බං. මොකෝ උඹ ලව් කලා කියල ඒ කෙල්ල මෙහෙ ගේන්නද ලොකු උනාම?"

"ඒත්............ඒත් අක්කෙ........"

මට වචන පවා පැටලුණි, මේ කුමක් සිද්ද වේගෙන එන්නේද? ඈ මගේ කියන විට කොතරම් සතුටු උනාද, ඒ සතුට වෙන කෙනෙක් කොහොම ඈට දෙන්නද?

"මල්ලි, ඒයි!!!! මොකෝ මේ? උඹ පොඩි කාලෙත් ඔහොම්මමයි, මොකක් හරි ලැබුනෙ නැතුවම අඩනවා"

අක්කා සියතින්ම මගේ දෑස පිසදැමුවාය. මම අඩමින් සිටියේද? නැත සහෝදරවරුණි! මම ඔය එකෙකුටවත් බිය නොවෙමි! මා හඩා නැත! අක්කා බොරු කියා ඇත. ඔව්!

"දැන් මට එයාගෙන් ඈත් වෙන්න බෑ"

"මං හිතුවා ඔහොම කියාවි කියල"

අක්කා කොක්හඩලා සිනහ වූවාය.

"එහෙනම් දැන්ම තියාම පාඩම් කරපන්"

"ඒ මොකෝ?"

"උඹට උත්පලාව උඹේම ක්‍රගන්න ඕන නම්, එහෙම කරගත්තු දවසට ඒකිට තුන් වේලටම චොක්ලට් කේක් කවන්නෙ මගෙ සල්ලි වලින්ද යකෝ?"

මම සිනහ වීමි, අක්කා කියන්නේ ඇත්තය. ඈ විහිලුවට මෙන් කීවාට ඒ තුල මගේ මුලු අනාගතයම රැදී ඇති බව මම හොදින්ම දනිමි.

උත්පලා මගේම කරගන්නට නම්, මේ හැම තරගයක්ම ජය ගත යුතුව ඇත, ඈ වෙනුවෙන්, ඇගේ සතුට වෙනුවෙන් මට කල හැකි ඉහළම කාර්යය නම් මගේ ජීවිතය ඉහළ තලයකට ගෙනයාමයි. ඒ වෙනුවෙන් ඕනෑම කැපකිරීමක් කරන්නට මම දැන් සූදානම් වෙමි.

"මල්ලි?"

"තේරුනාද?"

"ඔව් අක්කෙ! හොදටම."

"හ්ම්ම්"

"මම කොහොම හරි මගෙ ජීවිතේ හදාගන්නව අක්කෙ. ඔයා කියපු වචනයක් නෑර මම හිතේ තියා ගන්නවා"

අක්කා මගේ හිසට අත තැබුවාය. ඇගේ දෑස මා දෙසට යොමුව තිබුණි.

"මල්ලි උඹ එයාට ඒ තරම් ආදරේද?"

මම හිස සැලීමි.

අක්කා මගේ හිස අතගෑවාය.

"උඹේ ඔලුවෙ අද ඉදන් වැඩ කරන්න ඕන ඔන්න ඔය ඉලක්කෙ, දිනපන් මල්ලියේ! දිනපන්! උඹ දින්නට පස්සෙ මගෙම කෙනෙක් හැටියට එයාව බාරගන්න මම අකමැති නෑ"

මම අක්කා දෙස බැලීමි. ඈ හිස සැලුවාය. ඒ ඇගේ පොරොන්දුවයි........

Monday, May 5, 2014
Posted by Tharuka Gunaratne

ගිය මාසේ හොදම හිට් 5

එදා ඉදන් ආපු ගාන

පොස්ට් උස්සලා වැඩ වරද්දගන්න එපා හොදේ.. Powered by Blogger.

E-mail එකට ගෙන්නගන්නවා නම්

- Copyright © 2013 එක එක වැඩ The Blog -Metrominimalist- Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -