Archive for 2013

"ඔයාව ශුවර් කරන්න පුලුවන්ද මට?" :: උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [11 කොටස]



අලුත් අවුරුද්ද උදා වන්නට සූදානම්ය. මා මේ පවසන්නේ සිංහල අවුරුද්ද නොවේ. තා ඒ සදහා මාස ගනනක් ඇත. පසුගිය වසරින් මේ වසරට යෑම පුංචියට සමරන්නට අපගේ දෙමාපියන්ගේ යහලුවන්ට උවමනා විය. 

"පුංචි පාටියක් හොදේ. 31 රෑ. ඔන්න එන්නම ඕන"

අම්මා සිය රාජකාරි මට්ටමේ යහලුවන්ට පණිවුඩ යැව්වාය. කාන්තාවන් ඔය පුංචි යැයි කියාගන්නා හැමදේම මහා විසාල වන බව මම දනිමි. එහෙත් කුමක් කරන්නද ලෝකය කැරකේ. 

"ඕන් මල්ලියේ වැඩ ගොඩක් ඉවරයි."

අක්කා කීවේ අම්මාට උදව් වී මහන්සියෙනි. 

"අපෝ අම්ම කීවෙ පොඩි පාටියක් කියලනෙ. ඔච්චර මහන්සි වෙන්නෙ ඇයි ඉතින්"

"මොන පොඩි ද බන්. තිහ හතලිහක් ඉදීවි, මේ යන විදියට"

"ඒ තරම්???"

"නැතුව, අම්ම පහලොවකට කතා කලැයි කියමුකො. එතකොට ඒ පහලොවේ පවුල් පිටින් නෙ එන්නෙ"

"අම්මපා තමා"

"හ්ම්ම් හ්ම්ම් වැඩක් නැත්නම් උදව්වක් කරනවා"

"මොකක්ද?"

"කඩේට ගිහින් මට කාඩ් එකක් ගේනව"

"මේ මං අහන්නමඉ ඉඩියෙ, මොකෝ දැන් කාඩ් ගන්නව වැඩි?"

"මං?? නෑ"

"නැත්තෙ මොකෝ මන් මේ සතියට සීයෙ කාඩ් අටක් ගෙනාව"

අක්කා සිනහ වූවාය. සුපුරුදු සිනහව නම් නොවේ.. මොකෝ මේ???

"හරි හරි ඉතින් හොද මල්ලියනෙ, ගේන්නකො"

"හා හා ගේන්නම් ඔච්චර බටර් ගාන්න දෙයක් නෑ"

මම සල්ලිත් රැගෙන නිවසින් පිටවීමි. අක්කාගේ කාඩ් එකට අමතරව අම්මා විසින් නම් කරන ලද පාන් පිටි කීලෝ දෙකකකුත් ගේන්නට පැවරී තිබුණි. 

මම ආච්චිලාගේ නිවසෙහි සතියක් නොසිටියෙමි. හදිස්සි වැඩක් ඇති බව පවසා දින දෙකකින් පැමිණියෙමි. වචනයෙන් නොකීවත් අම්මාද එයින් සතුටු වූවාය. අක්කා උත්පලාට කිවූ දේවල් සහ ඇගෙන් ඒවාට ලැබුණු ප්‍රතිචාර මට කියමින් වරුවක්ම සිනා වූවාය. පව්! කියා සිතුනත් අක්කාගේ සිනහව අතරේ මටද සිනා නොවී සිටිය නොහැක.

"දසිත්.... හෝව් හෝව්"

කව්ද ඒ??? මම පිටුපස බැලීමි. වෙන කව්ද ඉතිං.......

"උත්පලා....."

"මොකෝ කට ඇරන්" 

ඈ සිනහ වෙමින් කීවාය. මම කට ඇරන් සිටියේද? 

කෙල්ල දම් පැහැ ගවුමකින් සැරසී සිටියාය. මොකක්දෝ අමුතු ලස්සනකි. 

"නෑ නෑ නිකම්... කොහෙද යන්නෙ?"

"කඩේ..."

ඈ දිග ලැයිස්තුවක් පෙන්වා කීවාය. ඇත්තය ඇයට තනියෙන් කඩේ යන්නට අවුලක් නැත. ඇගේ නිවස කඩය පේන මානයෙන් පිහිටා ඇත. 

"ඉතින් දසිත් අක්ක කිව්වෙ නම් ඔයා ගොඩක් කල් එන එකන්ක් නෑ කියල"

"ඔව්! ඒත් ඉන්න කම්මැලි හිතුන ඉතින් ආව"

"කම්මැලි හන්දමද ආවෙ?"

ඈ ඇස් ලිකු කරගෙන විමසුවාය. මම සිනහ වීමි. අක්කාගේ විකාර නිසා මේ කෙල්ලට මොනව හරි වෙලාද?

"මල කෙලියයි"

මට කියවිනි.

"අපොඉ! කඩේ වහල නේද"

උත්පලාද කීවාය. 

"දැන් ඉතින් එහා කඩේට වත් යන්ඩ ඕන. අම්මගෙ කේක් හැදිල්ල නැත්තම් කරන්න බැරි වෙනව."

මම කීවෙමි. 

"ඉතින් යමු"

"ඔයා එනවද?"  

මම පුදුමයෙන් ඇසීමි. තනියම?

"නැතුව!"

"මේ ලමයෝ ඔයා එන්න එපා. තනියම ඒ තරම් දුර යන එක හොද නෑ නෙ"

"තනියමයැ යන්නෙ... ඔයත් ඉන්නෙ"

"තනියම කිව්වෙ...... මේ....... මා එක්ක තනියම...... එහෙම ... හොද .......... නෑ......නේද.."

"හ්ම්ම්ම්ම් ඔව් ඔයා කියන එකත් මට තේරෙනව"

උත්පලා බිම බලා ගත්තාය. 

"කමක් නෑ යමු! " 

ඈ පුදුමයෙන් මෙන් මා දෙස බැලුවාය. පුංචි සිනහවක් දෙතොලගින් මතු විය. 

"යමු!"

"හ්ම්ම් අවුල් ගන්න එපා මන් එන්න එපා කිව්වෙ... දන්නෙ නැද්ද මේ හරියෙ මිනිස්සු ශුවර් නෑ නේ"

"ඔයාව ශුවර් කරන්න පුලුවන්ද මට?"

එකවිටම උත්පලා ඇසුවාය. 
මම ගොලු වීමි.

"මන් හිතන්නෙ ඔව්. ඔයාට පුලුවන්"

ඈ සිනහ වූවාය. ගොම්මන් අදුරද ළං වේ.

"ඉක්මනට යමු..... හවස් වෙන්නත් ළගයිනේ"

"හ්ම්ම් හ්ම්ම් ශුවර් ශුවර්" 

උත්පලා මිමිණුවාය. මම සිනහ වීමි. කෙසේ වුවද අක්කාට කාඩ් රැගෙන එන විට කලුවර වැටෙමින් තිබුනි. 
අහස පැහැදිලිය....... වළාකුලකුදු නොමැත...... එහෙත් හෙට දින එළිය වන තුරු එය අදුරුය!!!!!!!!!

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට >>>>

---------------------------------------------------------------------------------
ඔයාලගෙ අදහස් දක්වන්න. ඒක මගෙ ඉදිරි ගමනට ලොකු ශක්තියක්
ලියන මම > 


---------------------------------------------------------------------------------
Monday, December 30, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

"හ්ම්ම්ම් ඌට නං කියන්න දෙයක් නෑ මයෙ හිතේ" ::: උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය [10 කොටස]


මෙම සිදුවීමෙන් පසු දිනක් ඉක්ම ගියේය. කාලයා බොහෝ ඉක්මනින් ගතවේ. අක්කාත් මමත් නැවත උත්පලා බලන්නට ගිය මොහොතෙහි ඇගේ මව සුබ ආරංචියක් අපට ලබා දුන්නාය.

"ඔන්න අද මෙයාට ගෙදර යන්න පුලුවනි කිව්වෙ"

"එහෙමද නැන්දෙ?"

"ඔව් දුවේ, දැන් ඉතින් නිවන් ගියා වගේ"

ඇගේ අම්මා සතුටු වූවාය. ඇත්තය, ඇගේ මව බොහෝ සෙයින් වෙහෙස වූවාය. ඒ නිසා ඒ ගැන අප්‍රසාදයක් මවෙතින් මතු නොවිණි. අක්කාත් ඇගේ අම්මාත් කතාබහ කරන අතරේ මම උත්පලාට කිට්ටු වීමි.

"දැන් සතුටුද?"

ඈ බොහෝ විට කියන්නාක් මෙන් ඇසක් වසා කීවාය.

"නැතුව ඉතින්"

"ඔයානෙ කිව්වෙ ඉක්මන්ට සනීප වෙන්න කියල, ඔන්න මං සනීප උනා"

"කමක් නෑ ඉතින් කොහොම හරි ඔයා ගොඅ නෙ දැන්"

"හ්ම්ම් ඔව් දසිත්, තෑන්ක්ස් මේ දව්ස් වල මට කරපු හැම උදව්වටම"

"ඒව මොනාද! මටත් වඩා මහන්සි උනේ අක්කා"

"හ්ම්ම්"

ඈ නිවසට ඇරලවීමටද අපි ගියෙමු. පසුව  අප නැවතත් අප නිවස බලා එන අතරතුරදී මෙම කතාබහ ඇති විය.

"මොකෝ අක්කෙ ඩොකාල කිව්වෙ?"

"අපෝ මොනාද මන්ද ලිස්ට් එකක්ම කිව්වෙ තිබ්බ ලෙඩ ගැන"

"හෑ?"

"ඔව් බං ඒකි ලෙඩෙක් නෙවී තනිකරම හොස්පිටල් එකක්"

"අනෙ මගෙ කට"

"හා උඹ හිතන්නෙ බොරු කියලද? නෑ නෑ ඇත්තමයි"

"ඉතින්???"

"ඒකිගෙ අම්මට හෙන ඇඩ්වයිස් ටිකක් දුන්නෙ, ගොඩක් පරිස්සම් කරගන්න කිව්වලු"

"අම්මප???"

"ඔව් ඔව්"

මම දුක් වීමි, ඉස්සර උන් දගකාරිය නැවත දකින්නට නොලැබෙනු ඇත.
උත්පලා සුවවී නැවත නිවසට පැමිණි දිනයට පසු දින මම අපගේ අම්මාගේ මහගෙදර ගියෙමි. විභාග කටයුතු නිසා වසරක් පුරා නොපැමිණීමේ වාඩුව ගන්නට මෙන් එක් දිනකට සීමා වූ එම ගමන අවසානයේ කෙලවර වූයේ සතියක දැවැන්ත නවත්වගැනීමකිනි. මට කම්මැලිකමින් උවත් නැවතීමට සිදු විය, 

විටින් විට හුරු පුරුදු මුහුණක් මගේ ඇස් අග ඇදෙමින් මැකී යයි. කව්ද ඒ?
අන් කිසිවකු නොව ඒ ඇ වූවාය. මට ඇය මේ තරම් සිහි වන්නේ කුමක් නිසාද? නොදනිමි මම නම්. 


********************

"හානේ ලක්ශිකා අක්කෙ"

"හ්ම්ම් කෝමද නගා"

"කෝ මේ......"

"මල්ලිව නවත්තගත්ත"

"කව්ද?"

"වෙන කව්ද ඉතින්, ආච්චි අම්ම මිසක්"

උත්පලාගේ මුහුණ අදුරු විය. 
"අයියෝ"

"මොකෝ අප්සෙට් එකෙන් වගේ"

"නෑ නෑ මොකුත් නෑ අක්කෙ, එන්නකො ඇතුලට"

ඈ දොර සම්පූර්ණයෙන්ම විවාර කලාය. 

"කෝ අම්ම?"

"වැඩට ගියා අක්කෙ, මන් කීව යන්නය කියල"

"තව ටික දවසක් අම්ම ඉදියනම් තමයි හොද"

"නෑ අව්ලක් නෑ මට දැන්"

"හ්ම්ම් ම්හ්ම්"

"දසිත් කවද්ද එන්නෙ?"

"ඌ එන දවසක එන්නෙ නැතෑ"

"කියන්නකො ඉතින්"

අක්කාගේ මුහුණට නැගුනේ සිනහවක්ද? ම්ම්ම්ම් ඔව්නෙ! අර අමුතු ජාතියෙ හිනාව!!!!!

"ඒ මොකටද?"

"හා හා ඕන නෑ" 
උත්පලා තරහ මුහුණක් මවා ගත්තාය.

"සතියක් දෙකක්වත් ඉදීවි"

තරහ මුහුණ ක්ශනයකින් අදුරු වනු දුටු අක්කාගෙන් යලිත් අර කියූ ජාතියේ සිනහවක් මතු විය. 

"අනේ ඇයි නංගී හදිස්සියක්ද?"
අක්කා ඇසුවේ ඔච්චමටය.

"ඔය ඉතිං!! මන් නිකමට ඇහුවෙ, අක්ක මොකෝ මේ පැත්තෙ?"

"මමද?"
අක්කා මදක් කල්පනා කලාය. ඉදපන්කො! දෙන්නම් වැඩක් උඹල දෙන්නට!!!!!!

"මල්ලි උදේ කතා කරල කිව්වනෙ මට ඔයාව බලන්න කියල"

උත්පලාගේ දෑස් ටිකෙන් ටික ලොකු වනු දුටු අක්කාට බිම පෙරළෙමින් සිනාසීමට සිත් වුවත් අපහසුවෙන් එය නවත්වා ගත්තාය. 

"හෑ!!! ඇත්තටම එහෙම කිව්වද?"

"ඔව්ව්ව්ව්ව් නැතුවාආ"

අක්කාට නොපෙන්වා උත්පලා තමන් වෙතම සතුට පෙන්වා ගත්තාය.

"නංගි මේ, මන් දැන් යනව..... අද හවස ක්ලාස් යන්නත් තියෙයිනෙ"

"ආවට තෑන්ක්ස්!"

"ඕක මොකක්ද ඉතින්"

"දසිත්ට කියන්න මතක් කලයි කියල"

"හ්ම්ම්ම් ඌට නං කියන්න දෙයක් නෑ මයෙ හිතේ"

"හෑ?????"

"මන් යනෝ නංගී"

අක්කා විදුලි සැරක වේගයෙන් නොපෙනී ගියාය.

"හ්ම්ම්ම් ඌට නං කියන්න දෙයක් නෑ මයෙ හිතේ"
අක්කා කුමක් අදහස් කලේද?
එයාට මන් හිතන දේවල් තේරෙනවද? 
පරචිත්ත විජානනේ තියේද?
නැත්නම්.................

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට..........................

---------------------------------------------------------------------------------
මම -


 
---------------------------------------------------------------------------------
Monday, December 23, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

"ඔයා කැමති එහෙමනම්, ම්ම්ම්ම්ම්ම් ඔව්! එහෙම වේවි!" :: උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය [9 කොටස]



එදිනටත් පසු දිනක් ගතවී ගොසිනි පසුගිය තුන් වේලටම මම අක්කාත් සමග උත්පලා බැලීමට ගියෙමි. එහෙත් ඈ ඉක්මනින් සුව වන තත්වයක් නොපෙන්වූවාය. මා යන හැම විටම කුමක්දෝ හේතුවක් නිසා දීප්තියෙන් බබලන දෑස් මගේ විගමනයත් සමග පෙරටත් වඩා දුර්වල තත්වයකට ඇද වැටුණි. මන්දැයි නොදනිතත් දිනෙන් දින දුර්වලව යන මේ කෙල්ල පිළිබදව මම දුක් වීමි. මේ සවස් කාලයයි.

"මල්ලී...."

"ඕ..."

"අද යනවද උත්පලා බලන්න?"

"යමු"

"අද මට එන්න වෙන් නෑ"

"ඒ මොකෝ?" 

මම ඇසුවේ අන්තිම නරක කටහඩෙනි. අක්කා නොපැමිණියොත් මටද යාමට නොහැක.

"මට හෙට ටෙස්ට් එකක්. පාඩම් කරන්න තියෙයි බං"

අක්කා පැවසුවේ ඇත්තෙන්ම මහා අවුලකට පත්ව ඇත්හ්ටාක් මෙනි.

"එහෙනම් මමත් ඉන්නම්"

"ඉදියත් කමක් නෑ. ඒත් මල්ලි පොඩ්ඩක් ගිහින් බැලුවනම් තමා හොද. උන්ටය කියල කාත් කවුරුත් නැති එකේ පොඩ්ඩක් හොයල බලන්න එපැයි"

"කාත් කවුරුත් නැත්තෙ මොකෝ ඔය හැමවෙලේම හත් අට දෙනෙක් එන්න එයා බලන්න"

"තමුසෙට යන්න ඕනද? නැද්ද?"

අක්කා ඇසුවේ තීරණාත්මකවය. ඒ මොකෝ??

"හ්ම්ම් හ්ම්ම් යන්නම්කො එහෙනම්"

"මතක ඇතුව ඒකිට කන්න මොනව හරි ඇරන් ගිහින් කවනවා. බලනව දැන් ඒකිගෙ හැටි"

"හ්ම්ම්ම් මේ අක්කේ???"

"මොකෝ ඒ පාර?"

"මේ රුපියල් දෙසීයක් විතර?"

"මන් අම්මගෙන් ඉල්ලල දෙන්නම්"

"හ්ම්ම් මා ලග සල්ලි නෑ ඒකයි"

"හරි හරි ඉතිං. හැබැයි ඒකිට කියන්න ඕන තමුසෙත් ඒකි හන්ද ගොඩක් දුක් වෙනව කියල. නැත්නම් ඕකි සනීප වෙන්නෙ නෑ"

"හෑ ඒ මොකෝ"

"නෑ නෑ මං කිවෙ ඒකිට සනීප වෙන්නවත් ඕනකමක් නෑ"

"හ්ම්ම් හ්ම්ම් කියන්නම්කො"

ආශ්චර්ය යනු මේවාය! 

*****************************

සවස පහ වෙන්නට පැය බාගෙකුත් තිබියදී මම නිවසින් පිට වීමි. තනියම යන එක හොදය. තවත් එකෙක් එක්ක ගියා නම් කිසිවක් කරන්නට නොහැක. කෙසේ උවත් උත්පලාට සිදුවූ දේ පිළිබදව බසයේ යන අතරමගදිත් මම කල්පනා කලෙමි. 
රෝහල් පරිශ්‍රයට මා පැමිණෙන විට එතරම් පරක්කු නැත. උත්පලාද වාසනාඅකට මෙන් නිදාගෙන සිටියේ නැත. ඇගේ අම්මා නම් අසල පුටුවක නිදිකිරමින් සිටියාය. මා එනවිට ඇයට මොනවාදෝ ගත්තා මතකය. අක්කාගේ නියමයන් වූ එම ආහාර අතර මගෙන් වියදම් වූ රුපියල් දෙතුන්සීයක්ද තිබෙන්නට ඇත. ඒ ඈ වෙනුවෙන් මම මිලදීගත් අලි චොක්ලට් බාර් එක සදහාය. මම ඈ අසලට යන්නටත් මත්තෙන් මලානික සිනහවක් ඇගේමුහුණෙන් මතුවිය.

"ආ මේ දසිත් පුතානෙ, කෝ ලක්ශිකා දූ?"

"අක්ක ගෙදර නැන්දෙ, හෙට විබාගයක් කියල නැවතුනා"

"එහෙමද? අනේ පුතේ පොඩ්ඩක් ඉන්නවද මෙතන මම කවුරු හරි එනකම් හිටියෙ"

"ඇයි නැන්දෙ මොනව හරි ඕන නම් කියන්න මම ගෙනැත් දෙන්නම්"

"අනේ ඕන නෑ පුතේ, මම යන්නම්. මම දවල්ට කාලත් නෑ තාම, පුලුවන්ද පොඩ්ඩක් ඉන්න මම එනකම්"

"හරි නැන්දෙ ඉන්නම්කො"

ඇත්තෙන්ම උත්පලාටත් වඩා ඇගේ අම්මා විඩාපත්ය. සිහිත්න් දුක් විදී.

ඇගේ අම්මා ගිය පසු උත්පලා මා දෙස බැලුවාය. මම අතේ තිබූ පාර්සලය අසලින් තැබීමි. 

"මොනවද දසිත් මේ උස්සන් ආවෙ?"

ඈ ඇසුවේ මදක් නුරුස්සන් ස්වරයෙනි.

"ඔයාට කවන්න කියල අක්ක දුන්න ලිස්ට් එක තමා"

"හ්ම්ම්"

"මොකෝ නිකම්? අප්සෙට් එකෙන් වගේ"

"මොකුත් නෑ"

මොකක් හෝ අවුලකි. මොකකට හෝ ඈ බයෙන් සිටිනවා විය හැක. 

තවත් මොහොතකින් කව්දෝ හෙදියක් මොකක්දෝ දෙයක් තබාගත් බන්දේසියක් රැගෙන පැමිණියාය. එහි තිබුනේ අලුත් කැනියුලාවකි. නෝසේ නම් එන්නත් විදීමේ පහසුව සදහා රෝගීන්ගේ රදවන උපකරණයකි. මළා!

ඔව්! දැන් මට හේතුව සිතාගත් හැක. දින තුනක් හෝ හතරකින් එම උපකරණ මාරු කෙරේ. උත්පලාගේ බියට හේතුව මෙයය.

"කෝ මල්ලි පොඩ්ඩක් අනිත් පැත්තට යන්න"

හෙදි සොයුරිය කීවාය. මම අනිත් පැත්තෙන් උත්පලාට ළං වීමි. උත්පලා මා දෙස බැලුවාය. පව්! 

හෙදිය ඇගේ අතෙහි වූ පැරණි උපකරනය ඉවත් කලාය. ඇත්තෙන්ම එය ඈට රිදෙන්නට ඇත. තවමත් යටි තොල සපාගෙන දෑස් පියා සිටිනෙ උත්පලා කෙරෙහි මගෙ සිතේ අනුකම්පාවක් හටගත්තේ නිතැනිණි. මම ඇගේ අතින් අල්ලා ගතිමි. ඈ දෑස් විවර කලාය. කදුලු බිදු දෙකක් ඇස් දෙකේ දග කරයි.
ඇගේ අත්ල මගේ අත්ල වටා ගියේය. ටිකෙන් ටික ඇගේ අත තද වනු මට දැනෙද්දී හෙදි සොයුරිය ඇගේ රාජකාරි අවසන් කොට පිටත් වූවාය. ඇගේ අතද සෙමින් ලිහිල්ව අතහැරිනි.

"උත්පලා"

"ම්ම්ම්ම්"

මම සුසුමක් හෙළීමි. 

"දැන් ඉක්මනට සනීප වෙන්න"

"හ්ම්ම්ම්"

"නැත්නම් ඔයා විදින දුක් ඔයිට වඩා අපිට දැනේවි"

ඇගේ කදුලු ප්‍රි දෙනෙත් මා දෙස යොමු විණි. 

"ඇයි ඒ?"

ඇගේ දගකාර හඩ මතුවනු ඇසී මම ඈ දෙස බැලීමි.

"මොකද මම ගොඩක් ඔයා ගැන දුක් වෙන හන්දා"

ඇය නැවතත් "ඒ මොකදැයි" නොඇසුවාය. 

"කියන්න, ඉක්මනට සනීප වෙනව නේද?"

"ඔයා කැමති එහෙමනම්, ම්ම්ම්ම්ම්ම් ඔව්! එහෙම වේවි!"

සුපුරුදු කෙළිලොල් හඩින් ඈ කීවාය. මොහොතකට කලින් කදුලු පිරී තිබූ ඇගේ දෑස සතුටින් ඉපිළෙමින් තිබුණි. අසාමාන්යය!

මතක තබා ගන්න යම් දිනක ඔබ නිසා යම් කෙල්ලකගේ දෑස් සතුටින් දිළිසේ නම් කවදා හෝ ඈ ඔබේම වන්නේය! 

--------------------------------------------------------------------------------
මම - 


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Thursday, December 19, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

නිකන් ඉන්නකොට සල්ලි ගෙවන්නෙ මුන්ට පිස්සුද? නෑ ඇත්තටම ගෙවනව 50$ ආසයිද ගන්න එහෙනම් එන්න.


මුලින්ම කියන්න ඕනි මේ විදිහට සල්ලි ගෙවනව කියල මම දැනගෙන හිටියෙ නෑ. මටත් මේක ගැන කියල දුන්නේ Ruwansiri Pathirana  සොයුර තමා ඈ.

හරි දැන් බහිමු වැඩේට. මේකෙ කරන්න ලොකු දෙයක් නෑ. උඹලට කරන්න පුළුවන් ලෙසටම.
මේකෙ තියෙන සිස්ටම් එක මේකයි මෙයාලගෙ පුංචි සොප්ටවෙයා කෑල්ලක් තියෙනව ඒක බාගෙන නෙට් කොනෙක්ට් කොරල මැෂිම ඔන් කරල තිබ්බ නම් ගොඩ.
(මේකෙ පට්ට හොර වැඩක් තියෙනව අන්තිමට කියනව ඈ.)

මම කියන විදිහට කලානම් ගොඩ.

1) මෙන්න මේ යට තියෙන එක ක්ලික් කරන්නකෝ.


2) දැන් අළුත් ටැබ් එකක මෙන්න මෙහෙම එකක් එයි ඈ.

ඕකෙ යුසර් නේම් පාස්වර්ඩ් රෙද්දවල් ගහල රට ලංකාව තොරල අර රතුපාටින් රවුම් කරල තියෙන එක තොරන්න. ඊට පස්සෙ නිල් පාටින් රවුම් කරපු එක ටික් කරන්න ඊට පස්සෙ ඉස්සරහට ගිහින් account එක හදාගන්න උඹලට පුළුවන්නෙ.

3) ඊට පස්සෙ මේ සයිට් එකේ downloads ටැබ් එකට යන්න. ඒකෙ තියෙනව රවුම් කරපු අයිකන් එක ඒක ක්ලික් කරන්න.



දැන් ඒක බාගනිල්ල. ඊට පස්සෙ ඒක ඉන්ස්ටෝල් කරල ඕපන් කිරිල්ල ඊට පස්සෙ ඒකට තමන්ගෙ එකවුන්ට් එකේ විස්තර දීල ලොග් වෙයන්. ඊට පස්සෙ මැෂිම ඔන් කරල තියන්න ඕනි. (ඒක පට්ට කරදරයක් නේද)

දැන් බහිමු හොර වැඩේට.

මුලින්ම කියන්න ඕනි මේක තාම අත්හදා බලනව මමයි අර උඩ කියපු සොයුරයි.

මේකයි කරන්න ඕනි මැෂින් එක නෙට් කනෙක්ට් කරල මේ සොපිටවෙයා කෑල්ලට ලොග් වෙලා ඉන්නකොට අර පුරස්තාරෙ රතුපාටින් පිරෙනවනෙ. මේ විදිහට.

ඔහොමම තියෙද්දි මැෂීම නෙට් කොනෙක්ට් එකේම තියෙද්දි ඕක Hibernate කරන්න ඕනි.
උබල අහයි ඒ මොන කුණුහරපයක්ද කියල. ගොඩක් එවුන් දන්නව මොකක්ද කියල. දන්නෙ නැති එවුන් දන්න එවුන්ගෙන් අහගනින් ලියන්න කම්මැලියි. උන් කියලදෙන්නේ නැත්තං මට කතා කරපන් මම කියල දෙන්නම්.  ගැටළු ඇත්නම් මා සම්බන්ධ කර ගත්තාට වරදක් නැත.


මතක ඇතුව කියෙව්වනම් කමෙන්ට් එකක් දාල පළයව් නැත්තං මරණව හරිය.

මේ සයිට් 1 පට්ට ලෙඩ ටිකක් තියෙන්නේ මමත් මේක තාම අත්හදා බලනව හරිය. මට ගොඩක් අය කතා කරල කිවුව සොෆ්ට්වෙයා එක බාන්න දෙන්නෙ නෑ කියල. මේ මම ගත්ත එක mediafire upload කලා 


මමත් මේක අත්හදා බලන නිසා සැරින් සැරේ මේ පෝස්ට් 1 අප්ඩේට් කරනව හරිය. මේකෙ Idle time කියන්නේ අපි වැඩක් නොකර පරිගණකය නෙට් කනෙක්ට් කරල තියෙන වෙලාව ඒ අනුව මෙයාල ගෙවන්නේ ඒ ටයිම් එකට විතරයි.




Tuesday, December 10, 2013
Posted by Dinuka Wijesinghe
Tag :

"නෑ.... ඒ උඹේ ආදරේ......." ::: උත්පලා ::: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය :: [8 කොටස]



ඈ රෝහල්ගත කරන්නට තීරනය විය. කෙසේ වුවත් අප නිවසට පැමිණි වහාම අක්කා එය කරන්නට පියවර ගත්තාය. ඇගේ අම්මාත්, අපේ අම්මා සහ තාත්තාත් ඈ සමග ගිය නිසා අක්කාත් මමත් නිවසෙහි නැවතුනෙමු. පව්! මොනව කරන්නද ඉතින්,

"පව් මල්ලි. ඒ කෙල්ලට මොනව වෙලාද දන්නෙ නෑ"

"හ්ම්ම්ම්"

"බලනව එක්සෑම් ඉවර උනා විතරයි....."

"ඔව්..... "

"මොකෝ බන් පොඩි පොඩි උත්තර?"

"නෑ අක්කෙ මම කල්පනා කලෙත් එයාට මොකක් වෙලාද කියල තමා"

"අය්යූ නොමල් ලෙඩක් මල්ලි.... ඒත් ඒකි හරි දුර්වලයි. මූන දැක්කම පේනවනෙ ඒක"

"නෝමල් නම් අච්චර අමරුවක්?"

"ඒක නම් මම දන්නෙත් නෑ ඉතින්"

අක්කා නිහඩ වූවාය.

"අක්කෙ කොහේ ඇඩ්මිට් කලත් හෙට එන්න ඕන මා එක්ක එයාව බලන්න යන්න"

"හ්ම්ම් හ්ම්ම්"

අක්කා මා සමග යන්නට කැමටි වීමද ලොකු දෙයක් යැයි සිතූ මම කාමරයට ගොස් තිබුනු නවකතා පොතක් කියවන්නට වීමි. 

අම්මාත් තාත්තාත් මාගේ විභාග කටයුතු පිළිබදව විමසා සිටි අතර මම ඔවුන්ට සතුටුදායක පිළිතුරු ලබා දුන්නෙමි. ඇත්තෙන්ම සාමාන්ය පෙළ විභාගය සිතූ තරම් අමාරුවක් නැතිව මෙසේ අවසන් වීම මගේ අපමණ සැනසීමට හේතු විය. විභාගය අවසන් විමත් සමග තිබූ සතුට උත්පලා නිසා මගේ සිතින් ඈත්ව කොහේදෝ පියාඹා ගියාක් මෙන් විය. 

ඇයි මේ කෙල්ලෙක් හන්ද මම මේ තරම් හිතන්නෙ?
මම මගෙන්ම අසාගතිමි. දෙන්නට පිළිතුරු නැත. මගේ හිත පිලිතුරු නොදෙයි. හිත මොනව කරන්නද ? එයා මගෙ යාලුවා.......

නෑ.......... කව්දෝ කොනක ඉදන් කෑගසනවා මෙන් මට ඇසුනි. නෑ............. ඒ උඹේ අයිතිකාරි.......... තොට ඒක තේරුම් ගන්ඩ බැරිද ගල් මූසලයෝ!!!!!!!

යාලුවා

නෑ.... ඒ උඹේ ආදරේ.......

යාලුවා

නෑ..... තේරෙන්නෙ නැද්ද මෙච්චර කියලත්..

මම ඔලුවේ අතගසා ගතිමි. පිස්සු හැදීගෙන වත් එන්නේද? පිස්සු හැදුනම මේමද?


********************

පසුදින උදෑසන මා අවදි වන විට අම්මලා සිය රාජකාරි සදහා පිටත්ව ගොස් සිටියහ. මම හෙමින්ම ඇදෙන් නැගිට මූනකට සෝදා කුස්සියට ගියෙමි. අක්කා එහි වාඩි වී කුමක්දෝ කරමින් සිටියාය.

"මල්ලි ඔන්න තේ හදල ඇති"

"හ්ම්ම්ම්"

මේසය උඩ වසා තිබූ තේ එක තවමත් රස්නේය. සමහරවිට දැන් හදන්න ඇති. 

"මොකක්ද ඔය කරන්නෙ අක්කෙ?"

"මම මේ උත්පලාට ගෙනියන්න කෑම එකක් හදන්න හැදුවෙ, බෝංචි කරන්නත් අමාරුයි අප්පා. දෙනවකො පොඩි සපෝට් එකක්"

"කෝ දෙනව මන් කඩන්න"

"ශුහ්! උත්පලාට කිව්වම නං පැනල දෙයි සපෝට්..... හනේ කාලේ"

මම සිනහ වීමි. කිසිවක් නොපවසා යමක් බාරගෙන කරන පලමු වතාව මේ ලෙස ඉතිහාස ගත වන්නේය.

දහවල් එකොලහට අපි නිවසින් පිටත්වීමු. දොලහ වන විට රෝහලට යා ගත හැකි වනු ඇත. වැඩි කතාබහකින් තොරව අපි පාර දිගේ ඔහේ පියමනින අයුරු  අහසෙහි වලාකුලක් මෙන් පාවී මැකී ගියේය.


*************

"අම්මේ.... අම්මේ...."

දුබල කටහඩක් ඇසේ. හුරුපුරුදුය. 

"ඇයි දූ???"

"අම්මෙ මට මෙහෙ ඉන්න බෑ කම්මැලීනෙ"

"එහෙම බෑ දුවේ.... ඩොක්ට කීවෙ තව දවස් දෙක තුනක්වත් ඉන්න වේවි කියලනේ..... බලන්න ඔයා හරි දුර්වලයිලු"

ඔව්! ඒ උත්පලා සහ කාන්ති නැන්දාය. 
උත්පලා රෝහල් වාට්ටු ඇදේ දිගා වී සිටී. කාන්ති නැන්දා ඇගේ ඉහ ඉද්දර ඉදන් හිස පිරිමදියි.

"ඒත් ඉතින් මම කෝමද ඉන්නෙ........"

"කෝම හරි ඉන්න වෙනව හොද වෙනකම්.... ඔන්න බලන්න දන්නෙම නැතිව දොලහත් පහු වෙලා.... දූට බඩගිනිද?"

"නෑ අම්මෙ.... කන්න බෑ මොකුත්"

"එහෙම කියල හරියන් නෑ ඔන්න...... ලක්ශිකා ලමය ඔයාටත් එක්ක කෑම එකක් ගේන්නම් කීව"

"බලන්න මම හන්ද කරදර.... ඔයාට එයාලට"

"කට කට....... කරදරයක් උනාම මම ඇර වෙන කවුරු බලන්නද? ලක්ශිගෙ මල්ලි කිව්වෙ නැත්නම් මමවත් දන්නෙ නෑ ඔයා ලෙඩින් බව"

උත්පලා නිහඩ වූවාය. දෑස් ඇරගෙන සිටීමද ඈට අපහසුය. 

දසිත් මොනව කරනව ඇද්ද? 
ලක්ශිකා අක්ක එනවනම්ම්ම්ම්ම්ම්..........
එයත් ඒවිද?
නෑ....
දැනටමත් දවල්ට බඩ පැලෙනකල් කාල නිදි ඇති
නෑ......
යාලුවො එක්ක රස්තියාදුවෙ ගිහින් ඇති
නෑ.......
ශහ්! එයා දෙකයි තිහ ෆිල්ම් එක බලන්න යාවි
විභාගෙත් ඉවරනේ.......
ඔව්! ඔව්!
එයා ඇයි එන්නෙ මාව බලන්න.....

උත්පලාගෙ හිතට පුංචි දුකක් කොහෙන්දෝ මෝදු උනා. ඒ තරම් දැනුනෙත් නෑ. ඒත් අනේ මන්ද........ 

මොකෝ දසිත් ගැන මම කල්පනා කරන්නෙ මේ තරම්????
උත්පලාට එය සිතාගැනීමට නොහැකිය.
ඈට තබා ලියන සර්වබලදාරී මටත් ඔවුන් දෙදෙනාගේ සිතිවිලි ගැන හරි අවබෝදයක් නැත. තිබෙන්නට හැකියාවක්ද නැත. මන්ද මම තවමත් ගිහි හෙයි ඉන්නෙක් නිසාවෙනි...


****************

"දූ ඇස් අරින්න... නිදිද?"

උත්පලා හෙමිහිට දෑ විවර කලාය. ඈ හැරී සිටි පැත්තට වැටුනු කදුලු බිංදුවක් ඔලුව තියන් හිටපු පැත්තටම වැටුනද කිසිවකු හෝ එය දුටුවේ නැත.

හානේ..........!!!!! දසිත්!!!!

"අම්මේ....."
කතාකිරීමකට වඩා එය කෙදිරීමකි.

"බලන්න ලක්ශිකා අක්ක ඇවිත් දසිත් පුතා එක්ක"

උත්පලා සිනහ වූවාය.

මම ඈ දෙස බැලුවෙමි. අක්කාට කෙසේවෙතත් ඇගේ අම්මාට ව්ත් නොපෙනුනු ඇගේ කදුලු දකින්නට මම අවාසනාවන්ත වීමි. අක්කා උත්පලා ලගට ගොස් සිටියාය.

"දුවේ... පොඩ්ඩක් මෙයා එක්ක ඉන්නවද... මම කෑම කාල එනකම්"

ඇගේ අම්මා කීවේ අක්කාටය. අක්කා එකග වූ පසු කාන්ති නැන්දා දුබල සිනහවකින් මට සංග්‍රහ කොට එතැනින් නික්මුනාය. 

අක්කා උත්පලාට කවන්නට හදයි. 

"කන්නකො නංගි එක කටක්වත්....."

"අනේ බෑ අක්කෙ.... ආසාවක් නෑ"

අක්කා මා දෙස බැලුවාය. 
මම උත්පලා දෙස බැලීමි.
අක්කා පැවසූයේ ඇත්තය. මේ ටික දවසට බෝනික්කෙක් මෙන් සිටිය උත්පලා කෙට්ටු වී ගොසිනි. බොහෝ දුර්වලය.

"උත්පලා"

මම අක්කාට ඉදිරිපසින් ඈ ලගට ගියෙමි.

"ම්ම්ම්"

"කන්න ලමයෝ ටිකක්, බලන්න ඔයාගෙ හැටි"

උත්පලා මා දෙස බැලුවාය. 

"ඒයි ලක්ශි"

එකපාරටම කව්දෝ කෑගැසීය. ඒ කෙල්ලකි. අක්කාගේ යහලුවකු වන්නට ඇත. 

"මල්ලි පොඩ්ඩක් ඉන්න" කිවූ අක්කා ඇගේ මිතුරිය සිටි දෙසට අඩියට දෙකට ගියාය. කෝච්චිය ශීග්‍රගාමී නම්. එය මට නැවැත්විය නොහැක. වාට්ටුවම ඔවුන්ගේ කච කචය නරඹන්නට ඇත. නොමිලේ සර්කස්.....

උත්පලා මා දෙස බලාගත් ගමන්ය.

"කන්න"

"අනේ දසිත් කන්න බෑ...."

"මේ.... ඔයා නොකා ඉදියොත් කෝමද සනීප වෙන්නෙ"

"ඒ උනාට"

"කන්නම ඕන. අක්ක ඉව්වෙ ඔයාටමයි"

"අනේ.... බලන්න ඔයාලට මන් හන්ද තියෙන කරදරේ"

"ඔයා කන්නම ඕන, නැත්නම් මම කන්නෙත් නෑ"

"ඒ.??"

"වචනයක්වත් කියන්න එපා... දැන් කනවා"

උත්පලා මා දෙස බැලුවේ අමුතු සතකු දෙස බලන්නාක් මෙනි. ඇස් දෙකෙහි දීප්තිය අඩු වී තිබුනද මගේ වචන වලින් කලින් තිබූ දගකාර දීප්තිමත් දෑස් පෙර පරිදිම මොහොතකට නැවත් උදා වී ක්ශනයකින් නැති වී ගියේය. 

එහෙත් අපේක්ශිත ප්‍රතිපලය නම් ලැබුනි. උත්පලා හෙමිහිට ආහාර ගැනීම ඇරඹුවාය. එහෙත් ඒ විටින් විට මා දෙස බලමිනි. ඒ හැම මොහොතකම තවත් ටිකෙන් ටික ඈ මට ළං වෙන්නාක් මෙන් මට හැගුනි...............

කවුරු දනිත්ද? අනාගතය ලියාගත යුත්තේ අපිමය!!!!!

"අපේ ජීවිත කතාව අපිම ලියාගමු" 

කවුදෝ ප්‍රසිද්ද රසායන විද්යා ගුරුවරයකුගේ ආදර්ශ පාඨයක් මගේ දෑස මද ඇදී ගියේය.

-------------------------------------------------------------------------------
ඉතිරිය පසුවට.......


ගොඩ දවසකින් ලිව්වේ. සමාවෙන්න
-------------------------------------------------------------------------------

මම -  ;
Monday, December 9, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

අන්තර්ජාලයෙන් මුදල් උපයන්න කැමතියි. ඒත් තවමත් මුදල් ගෙන්නගන්න බැරි උනා නේද? මේ ලිපිය ඔයාට...

මම ඔයාලට ගොඩ කාලෙක ඉදල තමයි කියන්නේ මේ ගැන සම්පූර්න විස්තරයක් දෙනව කියල. ඒත් ඉතිං කොහෙන්ද වෙලාවක්.. ඔන්න බොහෙම අමාරුවෙන් වෙලාවක් හොයාගෙන අද ඒ විස්තරෙ දෙනව දෙනව දෙනවමයි...

මේකයි මම කියල දීපු සිස්ටම් එක තමයි PTC  ඒ කියන්නේ paid to click. ඒක තේරෙන දෙමළෙන් කියනව නම් ක්ලික් කොරනවට ගෙවනව.

දැන් එන ලොකුම පුරස්නෙ තමයි, ඇයි මෙහෙම ගෙවන්නෙ මොකටද ගෙවන්නේ...
ඒකට උත්තරේ මේකයි දැන් අන්තර්ජාලයට දවසින් දවස අළුත් වෙබ් අඩවි එකතු වෙනව ඒත් මේ වෙබ් අඩවි වලට විසිටස්ල නෑ.. ඒ නිසා එයාල කරන්නේ තමන්ගේ වෙබ් අඩවියට විසිටර්ස්ල ගෙන්නගන්න මේ වගේ PTC සයිට් එකකට කොන්තාත් දෙන එක. ඒකට එයාල ගානක් PTC site 1 ඇඩ්මින්ට ගෙවනව. උදාහරණයක් විදිහට විසිටර්ස්ල 1000ට 5$ වගේ නිශ්ච්ත මුදලක්... ඒත් මේ PTC සයිට් වලට ගිහින් අනුන්ගෙ වෙබ් සයිට් වලට traffic වැඩිකරල එන්න අපිට කහන්නේ නෑ නෙ. නැද්ද මං අහන්නේ... ඒ නිසා එයාල අපි ඔය PTC site 1 හරහා එයාල දෙන වෙබ් සයිට් 1ට ගිහින් එනවට අපිට ගානක් ගෙවනව. ඔන්න ඕකයි සිද්ධ වෙන්නෙ. නැතුව අර සමහර පන්ඩිතයො කියනව වගේ පිරමීඩ් වත් වෙන වංචාවක් වත් මෙතන නෑ.. මේක සම්පූර්ණයෙන්ම නිත්‍යානුකුලයි.

PTC ගැන තව විස්තර මෙතනින්  http://en.wikipedia.org/wiki/Paid_To_Click

හරි දැන් තියෙන ලොකුම පුරස්නේ ඕක කොහොමද කරන්නේ කියන එකනෙ බය වෙන්න එපා මම මුල ඉඳලම කියල දෙනව...

මේ වගේ PTC  සයිට් මහ ගොඩක් තියෙනව ඒත් මම අද ඔයාලට දෙන්නේ ඒවයින් හොඳම සයිට් 2ක්.

1 neobux
2 probux

උඩ තියෙන සයිට් වලින් පළවෙනි 2 විදේශික සයිට්. අනිත් 3 කරන්නේ ලංකාවෙ අපේ කොල්ලො.

මම මෙතනින් neobux එක උදාහරනෙට අරන් කියල දෙන්නම්.

මුලින්ම ඔයාල මේ සයිට් වල රෙජිස්ටර් වෙන්න ඕනි. ( මම ඉතින් අර අනිත් අය කොරනව වගේ මුල ඉඳල රෙජිස්ටර් වෙන්න නම් කියල දෙන්නේ නෑ මෙතන යූසර් නේම් 1 මෙතන පාස්වර්ඩ් 1 කියල තේරුමක් නැ නෙ) ඒත් උබල කවුරු හරි දන්නෙ නැති කෙනෙක් ඉන්නවනම් මාව සම්බන්/ද කරගන්න මම මුල ඉඳලම කියල දෙන්නම්. බය වෙන්න කාරි නැත.

උබල මුලින්ම රෙජිස්ටර් වෙන්න ඕනි.


ඔය තියෙන්නේ සයිට් 2 රෙජිස්ටර් ෆොම්ස්. මේ ක හරියට පුරෝල ඊමේල් එකට එන ලින්ක් එක ක්ලික් කොරහල්ල.




දැන් තියෙන්නෙ ඊළඟ වැඩේ. ඇඩ් ටික ක්ලික් කොරන 1 තමා. (ඒක කලාවකට ක්ලික් කොරන්න ඕනි)


View Advertisements ගිහිල්ලා. තියෙන ඔක්කොම එකින් එක ක්ලික් කොරන්න. උඩ ක්ලික් කලාම මැද රතු බෝලයක් හරි වෙන මොකක් හරි එයි. ඒක ක්ලික් කරන්න.  අනිවාර්්‍යෙයන්ම ඔය රවුම් කරල තියෙන ඇඩ් 4 හැමදාම ක්ලික් කරන්න. probux 1ත් ඔය වගේ තමා. මැද මුකුත් එන එකක් නෑ. ක්ලික් කොරන්න විතරයි.

දැන් ඔහොම ක්ලික් කරල කොහොම හරි 0.6$ එකතු කරගත්ත කියමුකෝ. දැන් පුළුවන් rented referrals ල ගන්න. probux 1 නම් 
ක්ලික් කොරා 3ක් ගත්තා. අනිකෙ නම් referrals ක්ලික් කොරා 3ක් ගත්තා. හරිය. මෙහෙම 100 විතර වත් එකතු කර ගන්න ඕනි. නැත්නම් ඔය අවුරුදු කාලෙත් කිට්ටුයිනේ. අතේ ම්ටේ සල්ලි ටිකක් තියෙනවනම් 20$ විතර එකපාර දාල මුන් 100 එකපාර ගත්තත් වරදක් නෑ. ආ කියන්න බැරි උනා මතක ඇතුව 2 ම Auto pay Enable  කොරන්න ඕනි මෙන්න මෙහෙම ඈ. 
 


මෙන්න මෙතනින් යන්න.


probux





neobux

මුලින්ම සල්ලි ගන්න හදිස්සි වෙන්න එපා. එතකොට පහුවෙනකොට ලැබෙන ආදායම වැඩියි. හරිය. 

සල්ලි ගෙන්නනකොට payza  වලට වඩා paypal වලට අරන් ලංකාවට ගෙන්නන එක වාසියි. ඒකට මේ ලින්ක් එකෙන් ගිහින් බලන්න.

ආ මේ ටික අමතක උනා.
           1 කොහෙම හරි හැමදාම ඇඩ් ටික ක්ලික් කරන්න
           2 දවසට නියමිත වෙලාවක් තියා ගන්න ඇඩ් ක්ලික් කරන්න ( මගෙ උදේ 5 සිට 5.30 වෙනකම්) ඒ                     වගේ.



හරි මොනව හරි පුරස්න ඇත්නම් මාව සම්බන්ද කර ගන්න හරිය..


Tuesday, December 3, 2013
Posted by Dinuka Wijesinghe
Tag :

උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය [7 කොටස]



මෙපරිද්දෙන් ගෙවුනු තවත් අඩ මසක් අවසානයේ මටත් අන් අයට මෙන්ම අපොස සාමාන්ය පෙළ විභාගයට මුහුණ දීමට සිදු විය. විභාගය එතරම්ම අමාරුවක් නැතත් එහි ගුන අගුන කියා ඔබව වෙහෙසට පත් කිරීමට මම ඉදිරිපත් නොවෙමි. උත්පලා ඒ දිනවල සිටියේ මොකක්දෝ අමුතු ස්වභාවයකිනි. එහෙත් විභාගය අවසන් වූ දිනයේ ඈ තුලින් මෙම ඇල්මැරුණු ස්වභාවය වඩාත් විද්යාමාන විය. මුලදී මම සිතා උන්නේ ඒ ඇගේ විභාගය නිසා සිතේ ඇති වූ නොපහන් බවක් බවයි. එහෙත් ඈ විභාගය අවසානයේදීත් සිටි ඩෙස් එකටම ඔලුව තියාන උන් නිසා මම ඈ වෙත ගියෙමි. පව්! විබාගෙ හොදට කරන්න බැරි වෙන්න ඇති.

"උත්පලා"

ඈ අපහසුවෙන් මෙන් ඔලුව එසවූවාය. 

"ඕ දසිත්"

"ඇයි මේ? විබාගෙ ඉවර උනත් සතුටක් නෑ වගේ?"

"මට ටිකක් අමාරුයි දසිත්"

මම බිය වීමි.

"ඇයි උත්පලා මොකෝ අවුල?" 

"නෑ දසිත් දැන් දෙතුන් දවසක ඉදන්ම මගෙ ඔලුව රිදෙනව හරියට"

"ඉතින් බෙහෙත් ගත්තෙ නැද්ද?"

"ගත්ත! අඩුවක් නෑ.... මම අම්මට කිව්වෙත් නෑ අඩු නැතිය කියල.... දැන් නැගිට ගන්නවත් බැරි තරමට අමාරුයි"

"අපොයි පෙනඩෝල් දෙකක් ගෙනැත් දෙන්නද?"

"එපා බීවා"

"කාලද ඉන්නෙ?"

"නෑ දසිත් කන්න බෑ"

"එනව මෙහේ කන්න, කන්නෙ බොන්නෙ නැතුව ඉන්නකොට ලෙඩ වෙන එක අහන්න දෙයක්ද"

"අනේ එපා දසිත් කන්න බෑ වමනෙට එනවා"

"එහෙනම් එන්න ගෙදර යමු! මමත් එන්නම්, තනියම යන්න එපා"

"හ්ම්ම්ම් තෑන්ක්ස් දසිත්"

"ඈට ගෙනයෑමට එතරම් දෙයක් තිබුනේ නැත. ඇගේ ෆයිල් කවරයත් අනෙක් ආම්පන්නත් මම මගේ ගමන් මල්ලට ඔබා ගතිමි. ඈ හෙමිහිට නැගිට ඇවිදින්නට පටන් ගත්තාය. එහෙත් ඒ බොහෝ අපහසුවෙනි. 

"ඇයි ලමයෝ අමාරුව හංගන් හිටියේ.... අම්මටවත් කියන්න තිබුනනේ"

"බෑ දසිත් එයාට තවත් කරදර කරන්න බෑ නේ"

ඈ සිතන්නේ කෙතරම් වෙනස් විදියටද? සිය මව වෙනුවෙන් මෙතරම් වදවක කෙල්ලක් දුටුවාමය.

"අදම යන්න ආයෙමත් ඩොක්ට කෙනෙක් හම්බවෙන්න"

"නෑ දසිත් ඕන නෑ තව ටිකකින් ඕක ඇරිල යාවි"

"නෑ නෑ මම ඔයාලගෙ අම්මට කියනව, නැත්නම් ඔයාට නැගිට ගන්නවත් බැරි වේවි"

හදිස්සියේම ඈ වැටෙන්නට ගියාය, මම ඇගේ උරහිසින් අල්වා කෙලින් කලෙමි.

"ඔය බලනව ඔයා ගින්දර වගේ රත් වෙලා. හොදටම උණනෙ...... හ්ම්ම් හ්ම්ම් යමු යමු"

මට උත්පලා ගෙදර ඇරලන්නට යෑම නිසා අද විබාග අවසාන "ෆන්" එක ගන්නට නොහැකි විය. මම ඒ බවක් කල්පනා නොකල්ද උත්පලා ඒ ගැන විමසුවාය.

"අනේ දසිත් මන් හන්ද ඔයාට අද දවසෙ ෆන් එකත් නැති උනා නේද"

ඇගේ දුක්බර මුහුණ මා ඉදිරියේ වෙයි.

"ෆන් එක වගේද ලමයෝ ඔහෙගෙ ජීවිතේ?"

ඈ කිසිත් නොකියා බිම බලා ගත්තාය.

ඔයින් මෙයින් අප උත්පලාගේ නිවස අසලටම පැමිණ සිටියෙමු. එහෙත් ඇගේ අම්මා රාජකාරි සදහා පිටත් වූ බව මට මතක් වූයේ පසුවයි. 

"උත්පලා ගෙදර කවුරුත් නෑ නේ? එන්න අපේ ගෙදර යමු. අක්ක බලාවි ඔයාව"

"ඕන නෑ දසිත්, මම ඉන්නම් මට අවුලක් නෑ"

"මෙන්න මෙහෙ එනව, ඔඅලන්න ඔයාගෙ මූනෙ හැටි, හොදටම අසනීප පාටයි"

මම කෙසේ හෝ ඈ ඇදගෙන අපේ නිවසට ගියෙමි

---------------------------------------------------------------------------------


Friday, November 22, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

"නෑ තාම නම් එයා එන්නෙ අයිතියක් නැතුව. අනේ මන්ද.. සමහර විට අයිතිකාරියක් වෙන්ඩත් ඉඩ තියෙයි" - උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය [6 කොටස]




පාසල් වාර විභාග ඇරඹීමට ප්‍රතම පවත්වන විශේශ දේශන මගහැරීම පිලිබදව මම කනගාටු නොවීමි. මන්දයත් එයින් ලැබෙන ඵලදායීත්වය ඉතා මද බැවිනි. අක්කාද, අම්මාද, තාත්තාද මෙසේම සිතීම නිසා මට සැලසුනු සෙත අපමණය. එහෙත් එදින නිවසට යන අතරේ මම උත්පලා ගැනද කල්පනා කලෙමි. ඈට යන්නට සිදු වනු ඇත, විකාරයකි. ඈ කැමති නැත. එහෙත් ඇගේ මව කැමතිය.  එය අසාදාරණය. කෙසේ වුවද අක්කාට මේ ගැන කියා ඈට කැමැති දේ කරන්නට අවස්තාව සලසා දීමට මට සිතුනි. කිමදැයි නොඅසන්න දයාබර පාඨකය, මම එසේ සිතුවෙමි!

මා නිවසට යන විටත් අක්කා පන්ති ගොස් නැවත් පැමිණ සිටියාය. උසස් පෙළ කලා විශයන් හැදෑරූ ඇයට එතරම් ද්ගු වේලාවක් පන්ති වල රැදී සිටීමට සිදු නොවිනි. ඒවා පැයක් ජෝක් කර අනිත් පැය නෝට් දෙන පන්තිය. අක්කා සාලයේ කකුල් දෙකත් පුටුවක් උඩ තබාගෙන සංගීත වැඩසටහනක් නරඹමින් සිටී. මම ඈට මා ආ බව කියා කාමරයට ගියෙමි. නාකියාගෙන, දහවලට කෑම කා අනතුරුව මම පාඩම් කලෙමි. අක්කා කතාවට අල්ලා ගැනීමට හොදම අවස්තාව උදාවන්නේ ඈට පේන්නට ටිකක් මහන්සිවී පාඩම් කල විට බව මම දනිමි. සුපුරුදු පරිදි අක්කා සවා හතරට පමණ කාමරයට එබිකම් කර,

"මල්ලී තේ හදන්නද?" යි ඇසුවාය.

"හාකෝ" මම කීවෙමි.

ඈ යලිත් ආවේ සුපුරුදු බිස්කට් ටින් එකත් මගේ තේ එකත් රැගෙනය. 

"ආ මේං"

"ඔන්න ඔහෙන් තියන්ඩකො"

"බීල ඉන්නව මේක, නිවිල තියෙන්නෙ හොදටම"

"අක්ක බිව්වද?"

"හ්ම්ම්ම්"

"මේ"

"ඔව්?"

"ප්‍රශ්නයක්"

"මොකක්ද? ඈ? ගනන් ටික හදල ඕනද? නෝට් එකක් ලියල ඕනද? පුහ්! හිතේ ඇති කොරගන්ඩ"

"නෑ එහෙම එකක් නෙවී"

"එහෙනම්? කසාද බදින්න ඕනද?"

"නෑ බං"

"එහෙනම්"

"උත්පලා......."

"අහා! උත්පලා..... ඇයි ඒකි බැන්නද? ගැහුවද? නැතනම්...?"

"නෑ නෑ... එයා අක්කට කියන්න කිව්ව"

"මොකක්ද?"

"එයාට සෙමිනාස් වලට ය්න්න බැරිලු අක්කේ" මා පැවසුවේ පුංචි දුක්බර මූනක් මවාගෙනය. අක්කා මා දෙස බලා සිනහ වූවාය.

"ඉතින් මට මොකක්ද කරන්න කියන්නේ?"

"මේකයි, ඔයා කියන්න ඕන උත්පලාගෙ අම්මට ඔය සෙමිනාස් වලින් වැඩක් නෑ කියල"

"එතකොට?"

"උත්පලා කීව එයා ඒ දවස් ටිකේ මේ පැත්තෙ එනව කියල, ඔයාගෙන් මොනවද අහගන්ඩ තියෙයි කීවෙ"

"අහ්! පව් නේද මල්ලියේ?"

අක්කා කීවේ අමුතු මුහුණක් මවා ගෙනය. මට ඇල්ලුවේ නැති එම බැල්ම මොකක්දෝ පුංචි සැකයක පෙරනිමිත්තක්දැයි මට සිතුනි.

"ඔව් ඔව්! ඔන්න එයා කියන්ඩ කීව. මම කිව්ව. එච්චරයි ඈ"

"මේ"

"ඇයි?"

"කියනව මට, ඒ කෙල්ල මෙහෙ එනවට ඔයා ඇයි ඔච්චර කැමති?"

මම උඩ ගියෙමි. හෑ!!!!!

"නෑ අක්කෙ! මගෙ කැමැත්තකුත් නෑ, අකමැත්තකුත් නෑ. අනික එයා මගෙ යාලුවා. අක්කගෙත්. නෙහ්? ඉතින් එයාට මෙහෙ එන්න අයිතියක් තියෙනවනේ"

"නෑ තාම නම් එයා එන්නෙ අයිතියක් නැතුව. අනේ මන්ද........ සමහර විට අයිතිකාරියක් වෙන්ඩත් ඉඩ තියෙයි"

කියූ අක්කා ඔච්චම් සිනහවක් පා තේ කෝප්පයද රැගෙන පැන දිව්වාය

මම ඈ සොයා නොගියෙමි. අක්ක කිව් ඇනුම්පදය මට තේරුනේ විනාඩි ගනනක් ගතවූ පසුය. උත්පලා සහ මම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්තයෙන්ම හොද යහලුවන් වීමු. එකිනෙකාගේ දුකේදී සැපේදී ලගින් සිටීම හැරුණු කොට වෙනත් කිසිවක් අප කර නැත. අක්කා මෙය තේරුම් ගත් ආකාරය මටද අවබෝද නොවේ...... ඕන වස්තරයක් කියා මම පාඩම් කරමි.....

එදින අක්කා නැවත් මට හමු වූයේ සවසය. මම ඇගෙන් මොකක්දෝ රසාස්වාද පාඩමක් අහගනිමින් සිටියෙමි. නිවසේ බෙල් එක වැදුනි. ඒ අම්මා හෝ තාත්තා වන්නට බැරිය. මන්ද ඔවුන්ගේ ආගමනයට තවර්හ් හෝරාවකටත් වඩා කාලයක් තිබේ. 

"මල්ලි බලනවකො ක්ව්ද කියල"

මම ඉදිරිපස දොර විවර කලෙමි. ඔබට සිතාගත හැකිද? එහි වූයේ උත්පලාය.

"දසිත්"

"ඒයි! මොකෝ මේ හවස් වෙලා මේ පැත්තෙ?"

"ශුහ්! අහන්නෙ මොකෝ අයිතියක් තියෙන්වනේ එන්න:"

මළා! මේකිත් මට චාටර් කරනවනේ. මා අක්කාට කිසිත් නොකිවානම් හොදය. අනුමානයක් නැත අක්කා උත්පලාට කෝල් කර ඇත.

"හා හා එනවකො ඇතුලට, මැට්ටි"

"කෝ දසිත් අක්ක, එයා මට කිව්ව එන්න කියල මොකක්ද සිංහල පේපර් එකක් දෙන්න කියල. අපේ අම්මත් දැන් ඒවි මෙහෙ මාව එක්ක යන්න. මම අම්මට කිව්ව වැඩ ඇර්ල එනගමන් මාව එක්ක යන්න කියල මෙහෙන්"

"අර ඉන්නෙ අක්කනම්"

අක්කා කොතරම් කපටිද? එක ගලෙන් කුරුල්ලො දෙන්නයි. මාවත් චාටර් කර, මගේ කලිසම පා කර හැර, අනතුරුව ඈ විසින්ම උත්පලා ඉල්වූ උදව්ව ඉටු කරන්නට යයි. 

මම අක්කා වෙත නැවත ගියමි. අක්කා උත්පලා අතට ප්‍රශන පත්‍රයක් දී, මා දෙස බලා කුප්ප හිනාව පා අනතුරුව මට පාඩම නැවැත්වූ තැන සිට නැවත ඇරඹුවාය. මගේ සිත තිබූයේ පාඩම තුල නම් නොවේ. අක්කා මීලගට කරන්නට යන දේ පිළිබදවය!!!!


---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට.............

---------------------------------------------------------------------------------


Monday, November 11, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

"මොකෝ මගෙ බත් රහ නැද්ද? කෑවම ඇග කසනවද?" :: උත්පලා :: ඈ ආදරයේ දෙවගන වූවාය [5 කොටස]



එදින සුපුරුදු සදුදා දිනයකි, පාසල් නිවාඩුව අවසන් වී සතියකුත් ඉක්ම යාමට පෙර සාමාන්ය පෙළ සදහා විශේශ ඇගයීම් පැවැත්වීමටත්, විශේශ දේශන කීපයකට සහබාගී වීමටත් අපට සිදු වන බව පන්ති බාර ගුරුවරයා දැනුම් දුන්නේය. ඉදිරි පෙළ අපමණ අමන්දනන්දයටත් පසු පෙළ තවත් හොද නින්දක් පිලිබද සිහිනයක ගල්වාලූ ඒ කතාව මාද අසා සිටියේ අලස බවිනි. මන්ද අක්කා විසින් කියා ඇති තොරතුරු වලට අනුව අප පාසල මෙහෙයවන මෙම දේශන වලට වඩා ගෙදරට වී පාඩම් කිරීම වටිනා බව මතක් වීමෙනි. ගුරුවරයා පිටව ගියද මීලග කාලච්චේදයට කිසිවකු නොපැමිණීම නිසා බොහෝ දෙනා පන්තියෙන් පිටත්ව ගොස් තිබුනි. මම සමග උන් මිතුරන් දෙදෙනාද "ගෙදර" නොහොත් කැම්ටිම බලා පිටත් උවද මොකක්දෝ විශයක අනිවාර්ය ගෙදර වැඩ වගයක් කිරීම සදහා මම නැවතුනෙමි.  පන්තිය පාලුය එහෙත් ඉදිරි පෙළ වළ නොබහින් උන් නම් සිටී. උන්ගෙන් වැඩක් නැත. සාමාන්ය පෙළට තව මාසයකි. වැඩ කල යුතුය. නැතහොත් මුට්ට කර ගැහිය යුතුය. මම උත්පලා දෙස බැලීමි. ඈ පන්තියේ නැත. කොහේ හෝ ගොසිනි. මම පයිතරගස්ගේ කුනුහරුප ප්‍රමේයක ගනනක් තුලට එබුනෙමි. 

විනාඩි දහයක් පමණ ගත වන්නට ඇත. විවේක කාලය එළබෙන්නේ මෙම කාලච්චේදයෙන් පසුවය. මම වටපිට බැලීමි. උත්පලා මා දෙසට පැමිණියාය. ඈ කිසිදු බියක් සැකක් නොදක්වා මා ඉදිරියෙන්ම වාඩි වූවාය. "හරියට අයිතිකාරි වගේ" මම ආඩම්බර වීමි.

"දසිත්"

"ඕ"

"ආ"

"හ්ම්ම්ම් මොනාද?"

"අත අල්ලනවකෝ පැහෙන්නෙ නැතිව"

මම අතක් ඈ දෙස දිගු කලෙමි. 

"ආ කනවා"

මම ඈ මා අත තැබූ කිරිටොපිය කටේ දා ගතිමි.

"කෝ?"

"මොනාද?"

"ස්තූති කිරීම"

"අහා! තෑන්ක් යූ වේවා ලමයා"

ඈ සිනහ වූවාය. කොහෙන්දෝ පිපුණු මලක් මෙනි. ඈ ඒ තරමට ලස්සනය. කොහෙන් හෝ බඹරෙකු පියාඹා ආවොත්? අනේ පව්!

"මොනාද හලෝ කරන්නෙ?"

"ගාණක් හදනවා"

"ඒක මට පේනව මැට්ටෝ"

"එහෙනම් ඇහුවේ"

"නිකම්"

"කතා කරන්න දෙයක් ඇත්තෙම නැද්ද?"

"නෑනෙ අනේ, මේ ඒක නෙවී නැද්ද ෆිල්ම් එකක්වත්"

"මොන ෆිල්ම්ද හලෝ මේ විබාග කාලේ, මට අක්ක ටීවී බලන්නවත් දෙන්නෙ නෑ"

"පව්"

"නැතුව"

ඈ නිහඩ වූවාය. ඒ සිනාවක් මුවග රදවාගෙනය. මන්දැයි මම නොදනිමි. මා ඉදිරියෙන් ඉදන් ඈ ඈත බලා සිටී. 

"මේ අර සර් කීව සෙමිනාස් වලට ඔයා එනවද?"

"නෑ"

"ඇයි?"

"අක්ක මට කීව ඒව එච්චර වැඩකට ඇති ඒව නෙවී කියල. ගෙදරට වෙලා පාඩම් කරන්නලු. ඒක හොදයිලු ඊට වඩා. මටත් හිතෙනව ඒක ඇත්ත කියල"

"හ්ම්ම්ම් ඔව් දසිත්! ශික්! ඔයාලයි අක්කට කියල මම අපේ අම්මටත් ඔන්න ඔය ටික කියවාඅගන්න ඕන. මට පුලුවන් අක්කගෙන් වැඩ ටිකක් අහ ගන්න"

"අපේ ගෙදර ඇවිත්?"

"නැතුව? ඇයි අකමැතිද?"

"අපෝ නෑ එන්න එන්න"

කාලච්චේද අවසාන වූ බවට බෙල් එක වදිනු ඇසුණි. කඩිමුඩියේ බෑගයට අත දමා කෑම එක සෙව්වද එය අතුරුදන්ය! නෑ! මල කෙලියයි! එය ගෙදර සලේ මේසය උඩ බව මට සිහිවූයේ දැන්ය! අක්කාද මොකක්ඩෝ රිවිශන් ක්ලාස් එකට ගිය නිසා අම්මාට එය එවන්නට කෙනෙක්ද නැත! "ඔන්න ඔහේ බඩගින්නෙ ඉන්නව" මම සිතුවෙමි.

"ඇයි දසිත්? මොකක්ද හොයන්නෙ?"

උත්පලා ඇසුවාය. ඇය තාමත් නැගිට නැත.

"නෑ කෑම එක දාල ඇවිත්! කැන්ටිමට වත් යනව"

"අනේ! ඉතින් එනව මගෙ බත් එකෙන් කමු"

"අයියෝ ඕන නෑ උත්පලා, ඔයා කන්න! මම කැන්ටින් යනවා"

"මෙන්න මෙහෙ එනවා" 

ඈ මගෙ කමිස අතින් අල්ලා ඇද්දාය.

"මොකෝ මගෙ බත් රහ නැද්ද? කෑවම ඇග කසනවද?"

"නෑ එහෙම එකක් හිතන් නෙවී කිව්වෙ!"

"එනවා එනවා" ඈ කීවේ ඇගේ බත් පාර්සලය දිගහරිමිනි. 

"නිශා...... ඒයි එනව කන්න" අනතුරුව ඈ තවත් කෙල්ලකට අඩගැසුවාය.

"මන් යනෝ ලමයෝ!"

"දසිත් ඉන්න.... ඔන්න එහෙනම් මම කන්නෙත් නෑ"

"හයියෝ!"

"කවන්නද?"

"එපා එපා! මට විසුමක් නැතිවේවි"

"එහෙනම් ගොනා වගේ ඉන්නෙ නැතුව කනවා"

මම බත් පිඩක් කටේදමාගතිමි. අවුලක් නැත.
දෙවැන්න. හොදය. 
තුන්වැන්න. නියමය!
සතරවැන්න. පංකාදුය!
පස්වැන්න... "තරු පහේ කෑම වගේය"
සයවැන්න. "සූ අම්මෝ දනවෝ!!!!!"

"හත් ඉලව්වයි! දසිත් කෑව නේද මිරිස් කරලම" 

උත්පලාගේ මිතුරිය වූ නිශාදිනී පැවසුවේ ඇස් ලොකු කරගනිමිනි. උත්පලා වචනයකුදු නොදොඩා ඇගේ වත්‍ර බෝතලය හැර මට දුන්නාය. 

"සූ සූ සූ...... හයියෝ කව්ද අප්පා ඉව්වේ අද?" 

මම ඇසීමි. මට දාඩිය දමා කමිසයත් ඇගට ඇලුනි. උත්පලා සිනහ වූවාය. 

"අනේ සොරි දසිත් මමයි ඉව්වෙ"

ඈ! ??????? "මාර රහයිනෙ. හැමදාම උනත් කතහැකි" මම මටම සිතාගතිමි.

"මීට පස්සෙවත් මිරිස් කරල් දාන් නැතිව උයනවා"

මම කීවෙමි. උත්පලාත්, නිශාදිත් සිනහ වූහ.

"මිරිස් නොදා කෝමද කොල්ලෝ කෑම උයන්නෙ?"

නිශාදි ඇසුවාය.

"කන කෙනා දැන ගන්න ඕන අවදානයෑන් කන්න"

එසේ කීවේ උත්පලාය.

"ඔව් හැබැයි" මම පැරදුනෙමි. 

සිකේ! අපෙ අක්කට තියා අම්මටවත් බෑ මෙච්චර රහට කන්න උයන්න. මට සිතුනි. එය ඇත්තය. අම්මා කෙසේවෙතත් අක්කා නම් උයන්නේ මෙලෝ රහක් නැතිවය, මමත් තාත්තාත් අක්කා උයට දිනවල කන්නේ වෙන කරන්නට දෙයක් නැති නිසාය. දිනක් අක්කා කිරි හොදි ලිපේ තියා තිබුනේ පොල් කිරිද නොදමා බව මට සිහි විය.

"අනේ පව් ඕයි! බලනවා දසිත් රතුපාට වෙනෝ"

උත්පලා සිනහ වූයේ නිශා කිව් දේටය. ඔව්! ඉහින් කණින් දාඅඩිය බේරුනු බව මටද තේරුනි. කමක් නෑ! අදවත් ඇති බත් කටවල් තුන හතරක්වත් රහට කෑව! බඩ නැතත් සිත පිරී ඇත.
---------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට......................

---------------------------------------------------------------------------------


සමාවෙන්ඩ ඕන! ටිකක් පරක්කු උනා මේ පාර කතාව දාන්ඩ. තාක්ශනික වගේ ම සමාජීය ගැටලු ගොඩාක් ආව. ඒකයි. 



ලියන මම -

---------------------------------------------------------------------------------
Monday, November 4, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

කොටන්න අපේ දේ පාර්ට් 2 වල දෙවෙනි කොටස..

ලංකාවේ දෙවන බක්ස් සයිට් 1. SLBUX





මෙන්න බලන්න ඉක්මන් වෙන තරමට වාසියි.. තාම උණු උණුවෙම. මේක තමයි ලංකාවෙ දෙවන බක්ස් සයිට් 1. මේක පටන් අරන් තාම සතියක් වත් නෑ ඒත් 12$ ගෙව්වා. මෙයාල මේ දවස් ටිකේ මෙම්බර්ස්ලට එක එක promotion දෙනව. පටන් ගත්ත ගමන් නිසා... පුළුවන් තරම් ඉක්මනට ගිහින් රෙජිස්ටර් වෙන්න...

ඔයාලට ඕනිම ගැටළුවක් ආවොත් මම අනිවා උදව් කරනවා මේ දවස් ටිකේ ටිකක් වැඩ වැඩියි. මේ මාසෙ ඉවර වෙන්න කලින් මම මේ සයිට් 2න් 10000/= පන්නල හොයන විදිහ කියනනව අනිවා. දැන්මම රෙජිස්ටර් වෙලා. තියෙන ඇඩ් ටික ක්ලික් කරල තියාගන්න.

ලංකාවේ පළවෙනි බක්ස් සයිට් 1 ගැන මෙතනින්.
Monday, October 28, 2013
Posted by Dinuka Wijesinghe
Tag :

ගන්න අපේ දේ පාර්ට් 2 ( කොටන්න අපේ දේ) සල්ලි දෙනව තමයි ඒත් මෙච්චර.............

අපේ දේ කෙටීම හෙවත් සුද්දාගේ ඇඩ් එපා කීම.



මගෙ පෝස්ටු කියවන බුවාලට නම් අමුතුවෙන් BUX ගැන කියන්න දෙයක් නෑ... බුවාල බුවීල දන්නවනෙ.... හරියට කලොත් මෙව්ව සල්ලි මැෂින්.

මේ ළඟදි ඉදල ලංකාවේ කොල්ලෝ එළි බහින්න පටන් අරගෙන නේ පස්ට විදිහට... මීට අවුරුදු 2ට විතර කලින් එළි බහින්න ගත්තනම් මේ වෙනකොට දුප්පත් අපිට පස්ට විදේශ විනිමයක් ඇවිල්ල, නැත්ද මං අහන්නේ... 

මේකත් ඉතිං සිද්ධියක් තමා. මේක ලංකාවෙ පස්ට නිර්මාණයක් තමා.. මම හිතන්නෙ ලංකාවෙ 2නි BUX සයිට් 1. ( 1 වෙනි 1 මේක ඈ.)  මෙව්වගෙ වෙන වැඩේ.. කරන්නේ PTC  ඒ කියන්නේ Paid to Click තේරෙන දෙමළෙන් ක්ලික් කොරනවට ගෙවනව.. ඇයි එහෙම ගෙවන්නේ එව්ව දන්නවනෙ මගෙ බුවාල බුවීල ටික... 

මේකත් ඉතිං ඔය උබල උඩ දාගෙන කොරන Neobux Probux වගේ තමා.. ක්රමෙ දන්න එවුන්ට සල්ලි උල්පතක් තමා.. 100% ලංකාවේ අපේමයි.. බය නැතුව පටන් ගන්න.. අවුලක් උනොත් ඇඩ්මින්ට සිංහලෙන්ම කියන්නත් පුළුවන්.. 

මේ තියෙන්නේ ඇඩ්මින් මට එවපු මැසේජ් 1 ඈ.....

සැ.යු:- ඩිපොසිට් කිරීම අනිවාර්යය නැත.

තව ඩිංගිත්තෙන් ලින්ක් පොජ්ජ පෝස්ටු පොජ්ජට මංද කොරන්න බැරි වෙනව

ඕං එහෙනං මංද කොරා මෙතන ඈ..

පුරස්න මොනව හරි තියෙනව නම් මාව කොනෙට් කොර ගන්න.



කොමෙන්ට් එකක් එහෙම තියල යන්න හොදේ....


Saturday, October 26, 2013
Posted by Dinuka Wijesinghe
Tag :

"මට හොරෙන් ක්ලාස් එකේ කෙල්ලො දිහා බලන්ඩ මෙයාට බෑ" - උත්පලා :: ඇය ආදරයේ දෙවගන වූවාය [4 කොටස]



මම නිවසට යන විටත් දෙමාපියන් නිවසට පැමිණ නැත. අක්කා මා එන තුරු මග බලා සිටියේ මට ඇති ආදරයක් නිස නොව ඈ ගේන්නට කියූ ෆෝන් කාඩ් එක ගන්නටය. අක්කා ගෙතුලට යන්නට පෙර මම ඈ නවත්වා ගත්තෙමි,

"අක්කේ පොඩ්ඩක් ඉන්නකො"

"ඇයි මල්ලි?" 
අක්කා මා දෙස හැරී බලා විමසුවාය. ඇගේ මුහුණේ විස්මය රැදී ඇත. මා මොකක් හෝ බරපතල දෙයක් අසන්නට යන බව ඈට ඉවෙන් මෙන් තේරුම් යන්නට ඇත.

"එනවකෝ,,, ම්පොඩ්ඩක් වාඩි වෙනවකෝ"

"ඔන්න" ඈ මා සමග සාලයේ පඩියේ  වාඩි වූවාය. 

"මොකෝ?"

"මේ උත්පලාගෙ තාත්ත නැති වෙලාද?"

අක්කා මා දෙස බැලුවේ ඇත්තෙන්ම පුදුම වීය.

"ඔව් මල්ලි, ඔයා කෝමද දන්නෙ?"

"එයා මට කිව්ව"

"පව්! ඊයෙලුනේ දානෙ තිබ්බෙත්"

"මූන බැලුවම මට තේරුනා මොකක් හරි අවුලක් විත්තිය"

"මේ"

"ඔව්?"

"තව මම නොදන්න කොච්චර දේවල් උත්පලා ගාව තියෙනවද?"


"කොච්චර තිබ්බත් මොකෝ?" අක්කා ඔච්චම් සිනාවක් පෑවාය.

"නෑ ඉතින් නිකමට ඇහුවෙ"

"ප්ව් මල්ලි.... බලනවා ඒකි එක්ක බැලුවම අපි කොච්චර වාසනාවන්තයිද?"

"හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්"

"එයැයිගෙ අම්මයි එයයි විතරයි ඉන්නෙ! අම්මා නම් කොහේදෝ මන්ද රස්සාවක් කරනවා! ඉස්සර කලේ නැතිලු. අපේ අම්මයි එයාට ඒ ජොබ් එක හොයා දුන්නෙ...... ජොබක් නොකලත් ජීවත් වෙන්නා තරම් ආදායමක් එනවලු. උන්ගෙ දේපොල එහෙම තියෙයිලුනේ"

"ඉතින්?"

"ඉතින් එහෙම තමා................ මේ මන් යනව කුස්සියට. තමුසෙත් ඔය කුණු ගොඩවල් අවුස්සන්නෙ නැතිව ගිහින් පොතක් බලා ගන්නවා"

අක්කා මා ලගින් නැගිට ගෙතුලට ගියය.

මම එතැනටම වී කල්පනා කලෙමි. "උත්පලා" වෙනදා නැති මොකක්දෝ අමුතු දුකකින් මගේ හිත බර වී ඇති බව පෙනේ. මට කුමක් වී ඇතිද? 


**************************

පාසල් නිවාඩුව තවත් සති ගණනකි. කාලය පියාඹා යයි. ඒ අස්සේ ගණන් පන්තියේ "සර්" තුමා විශේශ ප්‍රශන පත්‍ර පන්තියක් දමා අප හැමෝටම ඒ සදහා පැමිණෙන මෙන් නියෝග කරන ලදී. උදෑසනම පැවති එම පන්තියෙන් වැඩි ඵලදාවක් නෙළාගත් හැකි බව සර් ගේ අදහස විය.

මමද නිදිමතේම නැගිට දත් මැද හැද පැලද ලක ලෑස්ති වීමි. උත්පලා අප නිවසට පැමිණි දින සිට දින තුනක් ඉක්ම ගිය මේ දිනයේ අක්කාද ඇගේ උපකාර්ක පන්ති සදහා යාමට සූදානම් වූවාය. මම අක්කාත් සමග නිවසින් පිටවීමි.

වෙලාව උදෑසන අටහමාරය. පන්ති පටන් ගන්නේ නවයටය. අක්කාගේ පන්තිය නවයහමාරටය. අපි හෙමින් හෙමින් පාර දිගේ පියමැන්නෙමු. කාන්ති නැන්දලාගේ ගෙදර දොර වැසෙන හඩක් ඇසුණි. අක්කත් මමත් ඒ දෙස බැලුවෙමූ. 

ඔව්! ඒ උත්පලා විය. තම මව රාජකාරී සදහා පිටත්ව ගොස් ඇත්තේ දුවණිය තනිකර දමාය. ඈ තනියම හැද පැලද තනියම පන්ති යාමට සූදානම් වී ඇත. අක්කාත් මමත් පාරේ යනු දැක ඇය අත වනා කෑ ගැසුවාය.

"ලක්ශිකා අක්කේ.... පොඩ්ඩක් ඉන්නෝ මමත් එනෝ"

අක්කාත් මමත් නැවතුණෙමි. උතපලා මා ඉදිරියට පැමිණියාය.

ගුඩ් මෝනින් අක්කේ, ගුඩ් මෝනින් දසිත්"

"හ්ම්ම් හ්ම්ම් ගුඩ් මෝනින්"

මම පැවසීමි. ඈ වෙනදාටත් වඩා ලස්සනය. අවංකවම ඒ ඇගේ හැටිය. ඩෙනිම් සායක් ඇද සිටි ඇය එවැනිම ලා නිල් පැහැ ඇදුමක් හැද සිටියාය. 

ගොඩ් මෝනින් නංගී. කොහෙද ක්ලාස් අද?"

"අපෝ අර ගණන් ක්ලාස් එක අක්කේ, එපා වෙනවා"

ඈ මුහුණ සාදා ගත් ආකාරයට මට සිනා පහළ විය.

"කොයි? අපේ මල්ලි යන එක?"

"නැතුව"

"අපෝ ඒ සර් මරුනෙ නංගී"

"නෑ! ඒ මනුස්සය පන්තියෙ ඉන්න කෙල්ලො දිහා බලන් ඉන්නව මිසක් හරි උගැන්නිල්ලක් නෑ. මම මේ යන්නෙත් අද පෙපර් ක්ලාස් එක හන්ද"

"එහෙමද?"

"නැතුව, කියනවකො දසිත් අක්කට"

"මට නං කිසිම අවුලක් නෑ" මම කීවෙමි.

"ඒ සර් හොදයිනෙ"

"අපෝ අගේ ඇති අක්කයි මල්ලියි"

උත්පලා සිනහ වූවාය. 

"නගා ආයෙම ඒ පැත්තෙ එන්නෙ කවද්ද? මේ ගෙදර තනියෙන් ඉන්න එකේ නරකද ඒ පැත්තෙ ආවම?"

"ඔව් අක්කේ මටත් එහෙම හිතුන"

"ඒකනෙ ලමයා, මහ දවාලෙ උනත් කෙල්ලෙක්ව තනියෙන් තියන්න බෑ මේ කාලෙ"  

මම කීවෙමි. අක්කා සිනහ වූවාය.

"උත්පලාගෙ අම්මටවත් නැති අමාරුවක්නෙ යකෝ මූට හැදිල තියෙන්නෙ"

උත්පලා මා දෙස බලා සිනහ වූවාය.

"එහෙම තමා අක්කේ.... හොද යාලුවො උනාම"

මම කීවෙමි. උත්පලා නිහඩය.

"අහා! එහෙමත් එකක්ද?"

"නැතිනම්"

"පුහ්! අපි ගැන එහෙමත් ඔහොම හොයා බලනවකෝ"

"මොනා බලන්ඩද? තමුසෙව ඉතින් හොරෙක්වත් උස්සන් යන එකක්යැ"

"මැට්ටා"

"මැට්ටි"

"හා හ නවත්තනව දෙන්නම ඕක"

උත්පලා සිනහවෙන්ම කීවාය. 

"දසිත් කිව්වෙ ඇත්තනෙ අක්කේ, තනියෙන් ඉන්න එපා කියල අම්මත් මට කීව. ඒත් මමයි ගෙදර නැවතුනේ....... හෙට ඉදල මම එන්නම්කෝ"

"බුදු අම්මේ.................."

අක්කා කම්මුලේ අත තියා ගත්තාය.

"මේකිත් දැන් මල්ලිට සපෝට් නේද?"

"ඔව් ඔව් එයා මට සපෝට් තමා... ඇයි අවුල්ද?"

"අනේ නෑ" අක්කා ඇසක් වසා ඉගි මැරුවාය. 

"කිසිම අවුලක් නෑ"

"අක්කේ......" 

උත්පලාත් මමත් පැවසුවේ එකවිටමය. දෙදෙනාගේම හඩවල් වල තරහව මුසු ලැජ්ජාවක් ගෑවී තිබුනා වගේ මතකය.
අක්කා සිනහ වූවාය.

"නංගියේ මේකා කෙල්ලෙක් දිහා එහෙම ඇහැක් ඇරලා බැලුවොත් මට කියන්ඩ ඕනේ හොදේ"

"නැතුව නැතුව" උත්පලා කීවය.

"එව්ව කොහෙද" මම කීවෙමි.

"මට හොරෙන් ක්ලාස් එකේ කෙල්ලො දිහා බලන්ඩ මෙයාට බෑ අක්කේ"

"මම බලල පෙන්නන්ඩද?"

"බැලුව ගමන් අක්කට කෝල් එකක් දෙනවා"

"අන්න! අන්න නංගිලා" අක්කා කීවාය.

"කමක් නෑ! කමක් නෑ! කැමති දෙයක් කර ගන්න.... ඉන්නවකෝ අක්කගෙ හොර වැඩත් මන් ඉක්මනටම හොයා ගන්ඩ"

"උඹ හොයා ගනියි මගෙ වලිගෙ"

මමත් උත්පලාත් සිනහ වූයෙමු. එහෙත් ඉදිරියට ගණන් ක්ලාස් එකේදී සිදුවන්නට යන දේවල් පිළිබද අප දෙදෙනාටම කිසිම වැටහීමක් නොතිබුණි.




---------------------------------------------------------------------------------

ඉතිරිය පසුවට........................

ලියන මම 

---------------------------------------------------------------------------------

ලියන මම -


------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Friday, October 25, 2013
Posted by Tharuka Gunaratne

ගිය මාසේ හොදම හිට් 5

blog දිනපොත

එදා ඉදන් ආපු ගාන

පොස්ට් උස්සලා වැඩ වරද්දගන්න එපා හොදේ.. Powered by Blogger.

E-mail එකට ගෙන්නගන්නවා නම්

- Copyright © 2013 එක එක වැඩ The Blog -Metrominimalist- Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -